C-68/07
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że sądy państwa członkowskiego nie mogą oprzeć swojej jurysdykcji w sprawie rozwodowej na prawie krajowym, jeśli sądy innego państwa członkowskiego są właściwe na mocy rozporządzenia Bruksela II bis.
Sprawa dotyczyła wykładni rozporządzenia nr 2201/2003 w sprawie jurysdykcji w sprawach małżeńskich. Szwedka wniosła o rozwód przeciwko swojemu mężowi, obywatelowi Kuby, który mieszkał na Kubie. Szwedzkie sądy odmówiły jurysdykcji, powołując się na rozporządzenie, które wskazywało na jurysdykcję sądów francuskich. Sąd Najwyższy Szwecji zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy szwedzkie sądy mogą oprzeć jurysdykcję na prawie krajowym, gdy pozwany nie jest obywatelem UE i nie mieszka w UE, a sądy innego państwa członkowskiego są właściwe na mocy rozporządzenia.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 3, 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich. Sprawa dotyczyła rozwodu wszczętego przez obywatelkę Szwecji przeciwko jej mężowi, obywatelowi Kuby. Małżonkowie mieszkali wcześniej we Francji, a po rozdzieleniu mąż zamieszkał na Kubie. Szwedzkie sądy pierwszej instancji i apelacyjne odmówiły jurysdykcji, uznając, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 właściwe są sądy francuskie, a art. 7 rozporządzenia wyklucza stosowanie szwedzkich przepisów o jurysdykcji. Sąd Najwyższy Szwecji zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy w sytuacji, gdy pozwany nie ma zwykłego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim ani nie jest jego obywatelem, sądy państwa członkowskiego mogą oprzeć swoją jurysdykcję na prawie krajowym, nawet jeśli sądy innego państwa członkowskiego są właściwe na mocy art. 3 rozporządzenia. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że wykładni art. 6 i 7 rozporządzenia nr 2201/2003 należy dokonać w ten sposób, że w sprawie o rozwód, gdy pozwany nie ma zwykłego miejsca zamieszkania w jednym z państw członkowskich i nie jest obywatelem któregoś z państw członkowskich, sądy państwa członkowskiego nie mogą dla rozstrzygnięcia takiego wniosku oprzeć swojej właściwości na prawie krajowym, jeżeli sądy innego państwa członkowskiego są właściwe w oparciu o art. 3 tego rozporządzenia. Trybunał podkreślił, że celem rozporządzenia jest wprowadzenie jednolitych reguł jurysdykcji, aby zapewnić swobodny przepływ osób, a przepisy te mają zastosowanie również do obywateli państw trzecich, jeśli posiadają wystarczająco silną więź z terytorium państwa członkowskiego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, sądy państwa członkowskiego nie mogą oprzeć swojej jurysdykcji w takiej sytuacji na prawie krajowym, jeśli sądy innego państwa członkowskiego są właściwe na mocy art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 stanowi, iż jurysdykcja ustalana jest według prawa krajowego tylko wtedy, gdy żaden sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy na podstawie art. 3-5. Ponadto, art. 17 rozporządzenia nakazuje sądom stwierdzenie z urzędu braku swojej właściwości, jeśli właściwy jest sąd innego państwa członkowskiego. Taka wykładnia jest zgodna z celem rozporządzenia, jakim jest zapewnienie jednolitych reguł jurysdykcji i swobodnego przepływu osób.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (w sensie uzyskania odpowiedzi na pytanie)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Kerstin Sundelind Lopez | osoba_fizyczna | skarżący |
| Miguel Enrique Lopez Lizazo | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 3
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Określa podstawy jurysdykcji w sprawach o rozwód, separację lub unieważnienie małżeństwa, opierając się na zwykłym miejscu zamieszkania małżonków lub ich obywatelstwie.
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 6
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Stanowi, że małżonek, który zwykle zamieszkuje lub jest obywatelem państwa członkowskiego, może być pozwany w innym państwie członkowskim wyłącznie zgodnie z przepisami art. 3-5.
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 7
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Określa pozostałą jurysdykcję, która ma zastosowanie tylko wtedy, gdy żaden sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy na podstawie art. 3-5. W takich przypadkach właściwość ustala się według prawa krajowego.
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 17
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Nakazuje sądom stwierdzenie z urzędu braku swojej właściwości, jeśli sprawa podlega jurysdykcji sądu innego państwa członkowskiego na mocy rozporządzenia.
Pomocnicze
Lag (1904:26 s. 1) art. 2 ust. 2
Ustawa w sprawie międzynarodowych stosunków prawnych dotycząca małżeństwa i opieki
Szwedzki przepis krajowy przewidujący jurysdykcję sądu szwedzkiego w sprawach małżeńskich, gdy powód jest obywatelem szwedzkim i ma zwykłe miejsce zamieszkania lub mieszkał w Szwecji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sądy francuskie są właściwe do rozstrzygnięcia sprawy rozwodowej na mocy art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003. Art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 dopuszcza stosowanie prawa krajowego tylko wtedy, gdy żaden sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy na podstawie art. 3-5. Art. 17 rozporządzenia nr 2201/2003 nakazuje sądom stwierdzenie z urzędu braku właściwości, jeśli właściwy jest sąd innego państwa członkowskiego. Wykładnia taka jest zgodna z celem rozporządzenia, jakim jest zapewnienie jednolitych reguł jurysdykcji i swobodnego przepływu osób.
Odrzucone argumenty
Argument rządu włoskiego, że art. 6 rozporządzenia nr 2201/2003 nie wyklucza stosowania prawa krajowego w sytuacji, gdy pozwany nie jest obywatelem UE i nie zamieszkuje w UE. Możliwość stosowania prawa krajowego na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, nawet jeśli sądy innego państwa członkowskiego są właściwe na mocy art. 3.
Godne uwagi sformułowania
„Właściwość ustala się, w każdym państwie członkowskim, według przepisów prawa obowiązującego w tym państwie” (w kontekście art. 7 ust. 1) „sąd ten stwierdza z urzędu brak swojej właściwości” (w kontekście art. 17) „wprowadzenie jednolitych reguł zbiegu jurysdykcji w sprawach rozwodowych w celu zapewnienia swobodnego przepływu osób w najszerszym możliwym zakresie” (cel rozporządzenia)
Skład orzekający
A. Rosas
prezes_izby
J.N. Cunha Rodrigues
sędzia
J. Klučka
sędzia
A. Ó Caoimh
sprawozdawca
A. Arabadjiev
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów rozporządzenia Bruksela II bis (nr 2201/2003) dotyczących jurysdykcji w sprawach rozwodowych, w szczególności w przypadkach gdy pozwany jest obywatelem państwa trzeciego i nie zamieszkuje w UE, a sądy innego państwa członkowskiego są właściwe na mocy rozporządzenia."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw rozwodowych i jurysdykcji w ramach UE, zgodnie z rozporządzeniem nr 2201/2003. Nie dotyczy spraw, gdzie żaden sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy na mocy rozporządzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy praktycznego problemu jurysdykcji w sprawach rozwodowych z elementem transgranicznym, gdzie pozwany jest obywatelem państwa trzeciego. Wyjaśnia, jak przepisy UE ograniczają możliwość stosowania prawa krajowego.
“Rozwód z obywatelem spoza UE: Czy polskie sądy zawsze mają jurysdykcję?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.