C-675/17

Trybunał orzekł, że państwo członkowskie musi automatycznie uznać kwalifikacje zawodowe lekarza dentysty i lekarza uzyskane w innym państwie członkowskim, nawet jeśli zostały uzyskane w ramach studiów częściowo pokrywających się lub w niepełnym wymiarze godzin, bez możliwości ponownego weryfikowania spełnienia minimalnych wymogów kształcenia.

Sprawa dotyczyła odmowy uznania przez włoskie Ministerstwo Zdrowia dyplomu lekarza H. Preindla, wydanego w Austrii. Ministerstwo argumentowało, że dyrektywa 2005/36/WE nie przewiduje jednoczesnego studiowania na dwóch kierunkach, a włoskie prawo zabrania takiej immatrykulacji. H. Preindl twierdził, że dyrektywa gwarantuje automatyczne uznawanie kwalifikacji. Sąd odsyłający zapytał TSUE, czy państwo przyjmujące może weryfikować spełnienie wymogów kształcenia w przypadku studiów częściowo pokrywających się lub w niepełnym wymiarze godzin. Trybunał uznał, że uznawanie jest automatyczne i bezwarunkowe, a państwo przyjmujące nie może ponownie weryfikować spełnienia minimalnych wymogów kształcenia, chyba że ma uzasadnione wątpliwości i zwróci się o potwierdzenie do organu wydającego dyplom.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, w szczególności lekarzy i lekarzy dentystów. Sprawa wyłoniła się z konfliktu między włoskim Ministerstwem Zdrowia a H. Preindlem, który ubiegał się o uznanie austriackich dyplomów lekarza i lekarza dentysty. Ministerstwo odmówiło uznania dyplomu lekarza, argumentując, że H. Preindl uzyskał go po ukończeniu studiów medycznych trwających 15 miesięcy, co było znacznie krócej niż wymagane sześć lat, oraz że studia te były prowadzone równolegle z innymi kierunkami, co było sprzeczne z włoskim prawem. Sąd odsyłający, Consiglio di Stato, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami, czy państwo członkowskie, w którym obowiązuje zakaz jednoczesnej immatrykulacji na dwóch kierunkach, musi automatycznie uznać kwalifikacje uzyskane w innym państwie członkowskim w ramach studiów częściowo pokrywających się, oraz czy państwo przyjmujące ma prawo weryfikować, czy spełnione zostały minimalne wymogi kształcenia. Trybunał, opierając się na zasadzie automatycznego uznawania kwalifikacji, stwierdził, że państwa członkowskie są zobowiązane do uznania dokumentów potwierdzających kwalifikacje wydanych w innych państwach członkowskich, jeśli spełniają one minimalne wymogi określone w dyrektywie. Trybunał podkreślił, że system ten opiera się na wzajemnym zaufaniu i że państwo przyjmujące nie może ponownie weryfikować spełnienia wymogów kształcenia, chyba że ma uzasadnione wątpliwości i zwróci się o potwierdzenie do organu wydającego dyplom. Zatem, nawet jeśli studia odbywały się w niepełnym wymiarze godzin lub częściowo się pokrywały, państwo przyjmujące musi uznać kwalifikacje, o ile zostały one wydane zgodnie z prawem państwa pochodzenia i spełniają wymogi dyrektywy.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy