C-674/20

Trybunał orzekł, że przepisy dotyczące przekazywania danych przez pośredników w obrocie nieruchomościami organom podatkowym nie podlegają dyrektywie o handlu elektronicznym, ponieważ dotyczą dziedziny podatków, a także nie naruszają swobody świadczenia usług.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów unijnych w kontekście belgijskiego dekretu nakładającego na pośredników w obrocie nieruchomościami (takich jak Airbnb) obowiązek przekazywania danych o obiektach noclegowych i liczbie noclegów organom podatkowym. Airbnb argumentowało, że obowiązek ten podlega dyrektywie o handlu elektronicznym i ogranicza swobodę świadczenia usług. Trybunał uznał, że obowiązek ten dotyczy dziedziny podatków i jest z niej wyłączony z zakresu dyrektywy o handlu elektronicznym. Ponadto, stwierdził, że nie narusza on swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE), ponieważ jest niedyskryminacyjny i jego skutki są jedynie pośrednie.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez belgijski Cour constitutionnelle w związku ze skargą Airbnb Ireland UC na dekret regionu stołecznego Bruksela dotyczący podatku od turystycznych obiektów noclegowych. Kluczowym elementem sporu był art. 12 dekretu, który zobowiązywał pośredników, takich jak Airbnb, do przekazywania na pisemne żądanie organów podatkowych danych dotyczących obiektów noclegowych i liczby noclegów, pod rygorem grzywny. Airbnb argumentowało, że ten obowiązek informacyjny powinien być rozpatrywany w świetle dyrektywy o handlu elektronicznym (2000/31/WE), która wyłącza z zakresu stosowania przepisy dotyczące dziedziny podatków (art. 1 ust. 5 lit. a). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swojej analizie skupił się na trzech pytaniach prejudycjalnych. W odpowiedzi na pierwsze pytanie, Trybunał orzekł, że przepis krajowy nakładający na pośredników obowiązek przekazania danych organom podatkowym w celu identyfikacji podatników i określenia wysokości podatku od turystycznych obiektów noclegowych, należy uznać za nierozerwalnie związany z uregulowaniem podatkowym i w związku z tym objęty "dziedziną podatków", która jest wyraźnie wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy o handlu elektronicznym. W związku z tym dyrektywa ta nie ma zastosowania do takiego przepisu. Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał uznał pierwszą część za niedopuszczalną z powodu braku wyjaśnień ze strony sądu odsyłającego co do zastosowania dyrektywy o usługach na rynku wewnętrznym (2006/123/WE). Jednakże, druga część pytania, dotycząca zgodności z art. 56 TFUE (swoboda świadczenia usług), została uznana za dopuszczalną. Trybunał stwierdził, że belgijski przepis nie narusza zakazu ustanowionego w art. 56 TFUE. Podkreślono, że przepis ten jest niedyskryminacyjny, ponieważ dotyczy wszystkich pośredników działających na terytorium regionu, niezależnie od ich siedziby. Ponadto, obowiązek przekazywania danych, choć może wiązać się z pewnymi kosztami, jest odzwierciedleniem większej liczby transakcji dokonywanych przez pośredników elektronicznych i dane te są już zazwyczaj przechowywane przez platformy takie jak Airbnb, co czyni dodatkowe koszty niewielkimi. W związku z odpowiedzią na pierwsze pytanie, Trybunał uznał, że trzecie pytanie dotyczące art. 15 ust. 2 dyrektywy o handlu elektronicznym stało się bezprzedmiotowe, ponieważ dyrektywa ta nie ma zastosowania do rozpatrywanej sprawy. Ostatecznie, Trybunał orzekł, że belgijski przepis dotyczący obowiązku informacyjnego pośredników w obrocie nieruchomościami jest wyłączony z zakresu dyrektywy o handlu elektronicznym i nie narusza swobody świadczenia usług.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy