C-673/19
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że państwo członkowskie może umieścić w ośrodku detencyjnym obywatela państwa trzeciego, który nielegalnie przebywa na jego terytorium i posiada status uchodźcy w innym państwie członkowskim, w celu jego przekazania, jeśli odmówił on udania się tam i nie można wydać decyzji nakazującej powrót.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2008/115 w kontekście umieszczenia w ośrodku detencyjnym obywateli państw trzecich, posiadających status uchodźcy w innym państwie członkowskim, w celu ich przekazania. Sąd odsyłający pytał, czy dyrektywa ta stoi na przeszkodzie takiemu środkowi, jeśli nie wydano decyzji nakazującej powrót. Trybunał uznał, że jeśli nie można wydać decyzji nakazującej powrót (np. z powodu zasady non-refoulement), to zastosowanie środka detencyjnego w celu przekazania do państwa, gdzie przyznano status uchodźcy, nie jest objęte dyrektywą i należy do kompetencji państwa członkowskiego, pod warunkiem poszanowania praw podstawowych.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2008/115/WE w sprawie powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Sprawa rozpatrywana przez Raad van State (radę stanu, Niderlandy) dotyczyła osób, które złożyły wnioski o ochronę międzynarodową w Niderlandach, ale zostały one odrzucone, ponieważ posiadały już status uchodźcy w innym państwie członkowskim (Bułgarii, Hiszpanii, Niemczech). Niderlandzkie władze nakazały im udanie się do tych państw, a po odmowie zastosowania się do nakazu, umieściły ich w ośrodku detencyjnym w celu przymusowego przekazania. Sąd odsyłający pytał, czy dyrektywa 2008/115 stoi na przeszkodzie umieszczeniu w ośrodku detencyjnym osoby posiadającej status uchodźcy w innym państwie członkowskim, jeśli nie wydano wobec niej decyzji nakazującej powrót. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wyjaśnił, że dyrektywa 2008/115 ma zastosowanie do nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. W sytuacji, gdy obywatel państwa trzeciego posiada zezwolenie na pobyt w innym państwie członkowskim (np. status uchodźcy), co uniemożliwia wydanie decyzji nakazującej powrót do państwa pochodzenia z powodu zasady non-refoulement, a także nie jest możliwe odesłanie do kraju tranzytu lub innego państwa trzeciego, to takie przypadki nie są objęte wspólnymi normami i procedurami dyrektywy. W konsekwencji, decyzja o umieszczeniu w ośrodku detencyjnym w celu przekazania do państwa, które przyznało status uchodźcy, pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego, pod warunkiem ścisłego przestrzegania praw podstawowych, w tym zasady non-refoulement.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, dyrektywa 2008/115/WE nie stoi na przeszkodzie takiemu działaniu.
Uzasadnienie
W sytuacji, gdy nie można wydać decyzji nakazującej powrót (np. z powodu zasady non-refoulement), sprawa nie jest objęta zakresem stosowania dyrektywy 2008/115/WE, a decyzja o umieszczeniu w ośrodku detencyjnym w celu przekazania do państwa, które przyznało status uchodźcy, należy do wyłącznej kompetencji państwa członkowskiego, pod warunkiem poszanowania praw podstawowych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
nie dotyczy (odpowiedź na pytanie prejudycjalne)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M | osoba_fizyczna | skarżący |
| A | osoba_fizyczna | skarżący |
| T | osoba_fizyczna | skarżący |
| Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid | organ_krajowy | pozwany |
Przepisy (10)
Główne
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Definicja 'nielegalnego pobytu', 'powrotu' i 'decyzji nakazującej powrót'.
Dyrektywa 2008/115/WE art. 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Możliwość stosowania przepisów korzystniejszych dla osób objętych zakresem zastosowania dyrektywy.
Dyrektywa 2008/115/WE art. 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Obowiązek wydania decyzji nakazującej powrót; szczególna sytuacja obywateli posiadających zezwolenie na pobyt w innym państwie członkowskim.
Dyrektywa 2008/115/WE art. 15
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Warunki stosowania środka detencyjnego.
Pomocnicze
Vw 2000 art. 59 § 2
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r.
Podstawa prawna zastosowania środka detencyjnego w prawie niderlandzkim.
Vw 2000 art. 62a § 3
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r.
Nakaz natychmiastowego powrotu do innego państwa członkowskiego.
Vw 2000 art. 63
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r.
Organ właściwy w sprawach wydalenia.
Vw 2000 art. 106
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r.
Możliwość przyznania odszkodowania za szkodę w przypadku uchylenia środka detencyjnego.
Karta Praw Podstawowych art. 18
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do azylu.
Karta Praw Podstawowych art. 19 § 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Zakaz wydalania lub powrotu do państwa, w którym osobie grozi kara śmierci, tortury lub inne nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
W sytuacji, gdy nie można wydać decyzji nakazującej powrót (np. z powodu zasady non-refoulement), sprawa nie jest objęta zakresem stosowania dyrektywy 2008/115/WE. Decyzja o umieszczeniu w ośrodku detencyjnym w celu przekazania do państwa, które przyznało status uchodźcy, pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego, jeśli nie można zastosować procedur z dyrektywy. Należy przestrzegać praw podstawowych, w tym zasady non-refoulement.
Godne uwagi sformułowania
nie można wykluczyć, że przepisy tej dyrektywy nie mają zastosowania w przypadku przymusowego wyjazdu obywateli państw trzecich [...] do państwa członkowskiego, w którym korzystają oni z ochrony międzynarodowej. nie istnieje możliwość wydania wobec niego decyzji nakazującej powrót.
Skład orzekający
E. Regan
prezes izby
K. Lenaerts
prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego piątej izby
M. Ilešič
sędzia
C. Lycourgos
sprawozdawca
I. Jarukaitis
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja dyrektywy 2008/115/WE w specyficznych przypadkach, gdy nie można wydać decyzji nakazującej powrót z powodu statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy obywatel państwa trzeciego posiada status uchodźcy w innym państwie członkowskim i odmawia udania się tam, a jednocześnie nie można wydać decyzji nakazującej powrót.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy złożonej sytuacji prawnej uchodźców w UE, gdzie zasada non-refoulement koliduje z procedurami powrotu, co ma istotne implikacje praktyczne dla państw członkowskich i osób ubiegających się o ochronę.
“Czy uchodźca z innym statusem w UE może być zatrzymany bez decyzji o powrocie? TSUE wyjaśnia.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę