C-669/16
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom dotyczącym ochrony morświna poprzez niewyznaczenie wystarczającej liczby specjalnych obszarów ochrony (SOO) zgodnie z dyrektywą siedliskową.
Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, zarzucając mu niewyznaczenie wystarczającej liczby specjalnych obszarów ochrony (SOO) dla morświna, co stanowi naruszenie dyrektywy siedliskowej. Zjednoczone Królestwo początkowo zaproponowało tylko jeden teren, co zostało uznane za niewystarczające. Mimo późniejszych działań, Trybunał stwierdził, że stan faktyczny w momencie upływu terminu na zastosowanie się do uzasadnionej opinii wykazywał uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego.
Skarga Komisji Europejskiej dotyczyła niewyznaczenia przez Zjednoczone Królestwo wystarczającej liczby specjalnych obszarów ochrony (SOO) dla morświna (Phocoena phocoena), co stanowiło naruszenie art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Zjednoczone Królestwo miało obowiązek zaproponowania wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty (TZW) najpóźniej do czerwca 1995 r., a następnie wyznaczenia ich jako SOO. W momencie upływu terminu na zastosowanie się do uzasadnionej opinii Komisji (grudzień 2014 r.), Zjednoczone Królestwo zaproponowało jedynie jeden teren, "Skerries and Causeway", co zostało uznane za niewystarczające. Komisja powołała się na raporty naukowe, w tym raport Evansa i Priora, które wskazywały na istnienie co najmniej sześciu innych terenów zasługujących na ochronę. Zjednoczone Królestwo podniosło zarzut niedopuszczalności skargi, argumentując, że część zarzutów dotyczy działań podjętych po upływie terminu na zastosowanie się do uzasadnionej opinii. Trybunał uznał skargę za dopuszczalną, stwierdzając, że choć wspomniano o nowych terenach, to główny zarzut uchybienia pozostaje ten sam. Rozpatrując istotę sprawy, Trybunał podkreślił, że stan faktyczny należy oceniać według stanu z dnia upływu terminu na zastosowanie się do uzasadnionej opinii. Zjednoczone Królestwo przyznało, że zaproponowanie tylko jednego terenu było niewystarczające. W konsekwencji, Trybunał stwierdził, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy siedliskowej, nie proponując wystarczającej liczby terenów dla morświna i nie przyczyniając się proporcjonalnie do tworzenia sieci Natura 2000. Zjednoczone Królestwo zostało obciążone kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 dyrektywy siedliskowej oraz załączników II i III do niej, nie proponując i nie przekazując w wyznaczonym terminie wykazu wskazującego wystarczającą liczbę terenów, na których występuje morświn, i nie przyczyniając się w tej mierze do tworzenia sieci Natura 2000 proporcjonalnie do występowania na swoim terytorium siedlisk tego gatunku.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że Zjednoczone Królestwo, proponując jedynie jeden teren (Skerries and Causeway) dla morświna do dnia upływu terminu na zastosowanie się do uzasadnionej opinii, nie wywiązało się z obowiązku przedstawienia wystarczającej liczby terenów. Przyznanie przez Zjednoczone Królestwo, że zaproponowanie tylko jednego terenu było niewystarczające, potwierdziło uchybienie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_uchybienie
Strona wygrywająca
Komisja Europejska
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Komisja Europejska | instytucja_ue | skarżąca |
| Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej | panstwo_czlonkowskie | pozwana |
Przepisy (7)
Główne
TFUE art. 258
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa do wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.
dyrektywa siedliskowa art. 4 § 1
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
Państwa członkowskie są zobowiązane do proponowania wykazu terenów, wskazując gatunki rodzime, w tym dla morświna.
dyrektywa siedliskowa art. 3 § 2
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
Państwa członkowskie muszą przyczyniać się do tworzenia sieci Natura 2000 proporcjonalnie do występowania gatunków i siedlisk na ich terytorium.
Pomocnicze
dyrektywa siedliskowa art. 1
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
Definicje gatunków ważnych dla Wspólnoty, terenów mających znaczenie dla Wspólnoty (TZW) i specjalnych obszarów ochrony (SOO).
dyrektywa siedliskowa art. 2 § 1
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
Cel dyrektywy: przyczynienie się do zapewnienia różnorodności biologicznej poprzez ochronę siedlisk i gatunków.
regulamin postępowania art. 151
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Dotyczy zarzutu niedopuszczalności skargi.
regulamin postępowania art. 138 § 1
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Zasady obciążania kosztami postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zjednoczone Królestwo nie zaproponowało wystarczającej liczby terenów dla ochrony morświna, co stanowi naruszenie dyrektywy siedliskowej. Propozycja tylko jednego terenu (Skerries and Causeway) była niewystarczająca w świetle dostępnych danych naukowych i raportów. Niewystarczająca liczba proponowanych terenów uniemożliwiła proporcjonalne przyczynienie się do tworzenia sieci Natura 2000.
Odrzucone argumenty
Zjednoczone Królestwo podniosło zarzut niedopuszczalności skargi, argumentując, że część zarzutów dotyczy działań podjętych po upływie terminu na zastosowanie się do uzasadnionej opinii. Zjednoczone Królestwo argumentowało, że identyfikacja terenów morskich dla morświna jest procesem trudnym i wymaga rygorystycznej oceny naukowej.
Godne uwagi sformułowania
nie wyznaczając terenów dla ochrony morświna, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG nie przyczyniając się do tworzenia sieci Natura 2000 proporcjonalnie do występowania na swoim terytorium siedlisk tego gatunku, Zjednoczone Królestwo uchybiło również zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy siedliskowej istnienie uchybienia powinno być oceniane w oparciu o stan faktyczny w państwie członkowskim, jaki miał miejsce w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii
Skład orzekający
E. Regan
prezes_izby
C.G. Fernlund
sędzia
S. Rodin
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja obowiązków państw członkowskich w zakresie wyznaczania specjalnych obszarów ochrony (SOO) dla gatunków chronionych na mocy dyrektywy siedliskowej, zwłaszcza w kontekście postępowań o uchybienie zobowiązaniom."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego gatunku (morświn) i konkretnych przepisów dyrektywy siedliskowej. Ocena stanu faktycznego jest kluczowa dla zastosowania orzeczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ochrony zagrożonego gatunku morskiego i obowiązków państwa członkowskiego w zakresie ochrony środowiska, co jest tematem ważnym społecznie i prawnie.
“Wielka Brytania przed Trybunałem UE za niewystarczającą ochronę morświnów.”
Sektor
ochrona środowiska
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI