C-661/17

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że powiadomienie o zamiarze wystąpienia z UE przez państwo członkowskie nie zobowiązuje innego państwa do rozpatrzenia wniosku o ochronę międzynarodową na podstawie klauzuli dyskrecjonalnej, a także że ustalenie odpowiedzialnego państwa i stosowanie klauzuli dyskrecjonalnej nie muszą należeć do tego samego organu krajowego.

Sprawa dotyczyła wykładni rozporządzenia Dublin III w kontekście zbliżającego się Brexitu. Sąd odsyłający z Irlandii pytał, czy powiadomienie Wielkiej Brytanii o zamiarze wystąpienia z UE wpływa na obowiązek Irlandii do rozpatrzenia wniosku o ochronę międzynarodową na podstawie klauzuli dyskrecjonalnej (art. 17). Trybunał orzekł, że samo powiadomienie nie nakłada takiego obowiązku i że prawo UE nadal obowiązuje w Wielkiej Brytanii do momentu faktycznego wystąpienia. Ponadto, Trybunał wyjaśnił, że ustalenie odpowiedzialnego państwa członkowskiego i stosowanie klauzuli dyskrecjonalnej nie muszą być powierzone temu samemu organowi krajowemu.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 (rozporządzenie Dublin III) w sprawie ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o ochronę międzynarodową. Sprawa wyłoniła się w kontekście zbliżającego się wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, co rodziło pytania o wpływ tego procesu na stosowanie przepisów dublińskich. Sąd odsyłający z Irlandii pytał, czy powiadomienie o zamiarze wystąpienia z UE przez państwo członkowskie (Wielką Brytanię) zobowiązuje inne państwo (Irlandię) do rozpatrzenia wniosku o ochronę międzynarodową na podstawie klauzuli dyskrecjonalnej (art. 17 rozporządzenia Dublin III). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że samo powiadomienie o zamiarze wystąpienia z UE nie skutkuje zawieszeniem stosowania prawa Unii i nie zobowiązuje państwa członkowskiego do rozpatrzenia wniosku na podstawie klauzuli dyskrecjonalnej. Prawo Unii pozostaje w mocy do momentu faktycznego wystąpienia. Trybunał wyjaśnił również, że rozporządzenie Dublin III nie wymaga, aby ustalenie odpowiedzialnego państwa członkowskiego i korzystanie z klauzuli dyskrecjonalnej należało do tego samego organu krajowego. Ponadto, Trybunał stwierdził, że art. 6 ust. 1 rozporządzenia Dublin III, dotyczący najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka, nie zobowiązuje państwa nieodpowiedzialnego do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 17. W kwestii środków zaskarżenia, Trybunał orzekł, że art. 27 ust. 1 nie wymaga ustanowienia odrębnego środka zaskarżenia decyzji o nieskorzystaniu z klauzuli dyskrecjonalnej, ale taka decyzja może być kwestionowana w ramach odwołania od decyzji o przekazaniu. Na koniec, Trybunał potwierdził, że art. 20 ust. 3 ustanawia domniemanie, iż sytuację dziecka należy rozpatrywać nierozerwalnie z sytuacją rodziców, chyba że dowiedziono inaczej.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy