C-658/11
Podsumowanie
Trybunał stwierdził nieważność decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy UE-Mauritius w sprawie przekazywania piratów, uznając, że naruszono obowiązek natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu Europejskiego.
Parlament Europejski zaskarżył decyzję Rady dotyczącą zawarcia umowy UE-Mauritius w sprawie przekazywania piratów, argumentując naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących informowania Parlamentu. Trybunał uznał, że choć decyzja dotyczyła wyłącznie WPZiB i mogła być podjęta bez zgody Parlamentu, naruszono art. 218 ust. 10 TFUE poprzez brak natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu o wszystkich etapach procedury. W związku z tym, decyzja została stwierdzona nieważna, jednak jej skutki zostały utrzymane w mocy do czasu wydania nowej decyzji.
Parlament Europejski wniósł skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu dotyczącej przekazywania piratów. Głównym zarzutem Parlamentu było naruszenie art. 218 ust. 10 TFUE, który nakłada obowiązek natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach procedury negocjacji i zawierania umów międzynarodowych. Parlament twierdził, że Rada nie wywiązała się z tego obowiązku, informując go o decyzji i umowie z opóźnieniem, po ich publikacji w Dzienniku Urzędowym. Rada argumentowała, że decyzja dotyczyła wyłącznie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), co zwalniało ją z obowiązku uzyskania zgody Parlamentu, a także podnosiła kwestię właściwości Trybunału. Trybunał uznał, że posiada właściwość do rozpatrzenia zarzutu naruszenia art. 218 ust. 10 TFUE, ponieważ przepis ten nie jest objęty wyłączeniem właściwości Trybunału dotyczącym WPZiB. Analizując zarzut, Trybunał stwierdził, że Rada naruszyła art. 218 ust. 10 TFUE, nie informując Parlamentu natychmiast i w pełni o wszystkich etapach procedury. Podkreślono, że wymóg ten jest istotnym wymogiem formalnym, wynikającym z demokratycznych zasad Unii, i jego naruszenie powoduje nieważność aktu. W związku z tym, Trybunał stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, na mocy art. 264 akapit drugi TFUE, Trybunał postanowił utrzymać w mocy skutki stwierdzonej nieważności decyzji do czasu wydania nowej, aby uniknąć zakłóceń w operacjach antypirackich i postępowaniach przeciwko piratom. Kosztami postępowania obciążono strony w równym stopniu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli główny cel umowy dotyczy WPZiB, a inne cele są akcesoryjne, decyzja może być oparta wyłącznie na podstawie prawnej WPZiB. Jednakże, naruszenie obowiązku informowania Parlamentu Europejskiego na wszystkich etapach procedury, zgodnie z art. 218 ust. 10 TFUE, prowadzi do nieważności decyzji.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że wybór podstawy prawnej aktu Unii zależy od jego celu i treści. Jeśli główny cel należy do WPZiB, a inne cele są akcesoryjne, decyzja może być oparta wyłącznie na podstawie prawnej WPZiB. Jednakże, art. 218 ust. 10 TFUE nakłada obowiązek natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach procedury, niezależnie od tego, czy umowa dotyczy wyłącznie WPZiB. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie istotnego wymogu formalnego, prowadzące do nieważności aktu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_niewaznosc
Strona wygrywająca
Parlament Europejski
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Parlament Europejski | instytucja_ue | skarżący |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | pozwana |
| Republika Czeska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Republika Francuska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Republika Włoska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Królestwo Szwecji | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
Przepisy (16)
Główne
TUE art. 37
Traktat o Unii Europejskiej
TFUE art. 218 § 5
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 218 § 6
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 218 § 10
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 263
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Pomocnicze
TUE art. 36
Traktat o Unii Europejskiej
TFUE art. 218 § 3
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 264 § 2
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 82
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 87
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 208
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TUE art. 24 § 1
Traktat o Unii Europejskiej
TFUE art. 275
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 19
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 294
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 297
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie przez Radę obowiązku natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu Europejskiego o wszystkich etapach procedury negocjacji i zawierania umów międzynarodowych (art. 218 ust. 10 TFUE).
Odrzucone argumenty
Decyzja Rady dotycząca zawarcia umowy międzynarodowej, która ma główny cel w ramach WPZiB, ale zawiera również elementy dotyczące innych polityk Unii, może być oparta wyłącznie na art. 37 TUE i art. 218 ust. 5 i 6 TFUE, bez udziału Parlamentu Europejskiego (w zakresie wyboru podstawy prawnej).
Godne uwagi sformułowania
Parlament podnosi dwa zarzuty, oparte odpowiednio na naruszeniu art. 218 ust. 6 akapit drugi TFUE oraz art. 218 ust. 10 TFUE. Wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą cel i treść tego aktu. Art. 218 ust. 10 TFUE stanowi, że Parlament „jest natychmiast i w pełni informowany na wszystkich etapach procedury”. Naruszenie art. 218 ust. 10 TFUE stanowi naruszenie istotnego wymogu formalnego. Skutki decyzji, o której nieważności orzekł Trybunał, powinny być uważane za ostateczne.
Skład orzekający
V. Skouris
Prezes
K. Lenaerts
wiceprezes
A. Tizzano
sprawozdawca
M. Ilešič
sędzia
T. von Danwitz
sędzia
M. Safjan
prezes izby
J. Malenovský
sędzia
E. Levits
sędzia
A. Ó Caoimh
sędzia
J.C. Bonichot
sędzia
A. Arabadjiev
sędzia
D. Šváby
sędzia
M. Berger
sędzia
A. Prechal
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 218 TFUE dotyczącego procedury zawierania umów międzynarodowych przez UE, w szczególności obowiązków informacyjnych wobec Parlamentu Europejskiego oraz wyboru podstawy prawnej dla umów w ramach WPZiB."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji umowy w ramach WPZiB i jej relacji z innymi politykami UE, a także procedury informowania Parlamentu. Może być mniej bezpośrednio stosowalne do umów nieobjętych WPZiB.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu kontroli parlamentarnej nad zawieraniem umów międzynarodowych przez UE, a także kwestii proceduralnych w ramach WPZiB, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w prawie UE.
“TSUE: Parlament Europejski musi być informowany o umowach UE, nawet w sprawach bezpieczeństwa!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI