C-652/19

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że włoskie przepisy dotyczące ochrony pracowników w przypadku zwolnień grupowych, które różnicują traktowanie pracowników w zależności od daty przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony, nie naruszają prawa Unii, o ile cel polityki społecznej uzasadnia takie zróżnicowanie.

Sprawa dotyczyła pracownicy, której umowa na czas określony została przekształcona w umowę na czas nieokreślony po dacie wejścia w życie włoskiego dekretu ustawodawczego nr 23/2015. W wyniku zwolnień grupowych pracownica ta otrzymała mniej korzystną ochronę (odprawę) niż pracownicy, których umowy na czas nieokreślony zostały zawarte przed tą datą (przywrócenie do pracy i odszkodowanie). Sąd odsyłający pytał o zgodność tego zróżnicowania z prawem UE, w szczególności z dyrektywą 98/59 i klauzulą 4 porozumienia ramowego. Trybunał uznał, że dyrektywa 98/59 nie ma zastosowania do tej kwestii, a klauzula 4 porozumienia ramowego nie stoi na przeszkodzie takiemu zróżnicowaniu, jeśli jest ono uzasadnione obiektywnymi powodami, takimi jak cel polityki społecznej polegający na promowaniu zatrudnienia na czas nieokreślony.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 98/59/WE w sprawie zwolnień grupowych, klauzuli 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy na czas określony oraz art. 20 i 30 Karty praw podstawowych UE. Sprawa dotyczyła pracownicy (KO), której umowa na czas określony została przekształcona w umowę na czas nieokreślony po dacie wejścia w życie włoskiego dekretu ustawodawczego nr 23/2015. W ramach zwolnień grupowych pracownica ta otrzymała mniej korzystną ochronę prawną (odprawę) niż inni pracownicy, których umowy na czas nieokreślony zostały zawarte przed tą datą (przywrócenie do pracy i odszkodowanie). Sąd odsyłający (Tribunale di Milano) powziął wątpliwość, czy takie zróżnicowanie jest zgodne z prawem Unii. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) rozpatrzył dwa pytania prejudycjalne. W odniesieniu do pierwszego pytania, dotyczącego dyrektywy 98/59 i Karty praw podstawowych, TSUE stwierdził, że dyrektywa 98/59 dotyczy głównie procedur informowania i konsultacji w przypadku zwolnień grupowych i nie harmonizuje szczegółowych zasad ochrony pracowników w przypadku niezgodnego z prawem zwolnienia. W związku z tym, przepisy krajowe dotyczące kryteriów selekcji pracowników objętych zwolnieniem nie wchodzą w zakres stosowania tej dyrektywy, a tym samym nie mogą być oceniane w świetle Karty praw podstawowych. W odniesieniu do drugiego pytania, dotyczącego klauzuli 4 porozumienia ramowego, TSUE przypomniał, że zasada niedyskryminacji wymaga, aby pracownicy zatrudnieni na czas określony nie byli traktowani mniej korzystnie niż porównywalni pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony, chyba że odmienne traktowanie jest uzasadnione obiektywnymi powodami. TSUE uznał, że celem włoskiego dekretu ustawodawczego nr 23/2015 było promowanie zatrudnienia na czas nieokreślony, co stanowi uzasadniony cel polityki społecznej. Zrównanie przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony z nowym zatrudnieniem, skutkujące mniej korzystną ochroną w przypadku zwolnień grupowych, może być uznane za środek niezbędny do osiągnięcia tego celu, przy szerokim zakresie uznania przyznanym państwom członkowskim. W związku z tym, TSUE orzekł, że klauzula 4 porozumienia ramowego nie stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy