C-647/16
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że decyzja o przekazaniu cudzoziemca do innego państwa członkowskiego UE nie może zostać wydana i doręczona przed uzyskaniem zgody tego państwa na jego przejęcie.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 26 ust. 1 rozporządzenia Dublin III, który reguluje procedurę przekazania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową między państwami członkowskimi. Sąd francuski zapytał, czy państwo wnioskujące o przejęcie może wydać decyzję o przekazaniu i powiadomić o niej osobę, zanim państwo docelowe wyrazi zgodę na przejęcie. Trybunał uznał, że taka praktyka jest niedopuszczalna, ponieważ narusza ustalony porządek proceduralny i może ograniczać prawo do skutecznego środka zaskarżenia.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 26 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 (rozporządzenie Dublin III), które określa kryteria ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o ochronę międzynarodową. Sprawa wyłoniła się z konfliktu między obywatelem Iraku a francuskim prefektem, który nakazał przekazanie osoby do Niemiec. Kluczowe pytanie dotyczyło tego, czy francuskie władze mogły wydać decyzję o przekazaniu i powiadomić o niej wnioskodawcę, zanim Niemcy wyraziły zgodę na jego wtórne przejęcie. Sąd odsyłający, wskazując na rozbieżności w orzecznictwie krajowym, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE o interpretację. Trybunał, analizując brzmienie, kontekst i cele rozporządzenia Dublin III, orzekł, że art. 26 ust. 1 stoi na przeszkodzie wydaniu i doręczeniu decyzji o przekazaniu przed uzyskaniem wyraźnej lub dorozumianej zgody państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek. Podkreślono, że taki porządek proceduralny jest niezbędny dla zapewnienia skutecznego prawa do odwołania się od decyzji o przekazaniu, zgodnie z Kartą praw podstawowych UE.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 26 ust. 1 rozporządzenia Dublin III stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, które skierowało wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie, wydało decyzję o przekazaniu i powiadomiło o niej zainteresowanego przed wyrażeniem przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, wyraźnej lub dorozumianej zgody.
Uzasadnienie
Trybunał oparł się na brzmieniu art. 26 ust. 1, które wskazuje na sekwencję zdarzeń: najpierw zgoda państwa docelowego, potem powiadomienie o decyzji o przekazaniu. Analiza kontekstu i celów rozporządzenia, w tym zapewnienie skutecznej ochrony sądowej, potwierdza tę interpretację. Doręczenie decyzji przed akceptacją wniosku mogłoby ograniczyć prawo do odwołania i naruszyć porządek proceduralny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
wnioskodawca (Adil Hassan)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Adil Hassan | osoba_fizyczna | wnoszący_odwołanie |
| Préfet du Pas-de-Calais | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd francuski | inne | interwenient |
| Rząd węgierski | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (16)
Główne
Rozporządzenie Dublin III art. 26 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Powiadomienie o decyzji o przekazaniu może nastąpić dopiero po wyrażeniu przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, zgody na przejęcie lub wtórne przejęcie.
Pomocnicze
Rozporządzenie Dublin III art. 22 § 7
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Brak odpowiedzi państwa członkowskiego na wniosek o przejęcie w określonym terminie jest równoznaczny z akceptacją wniosku.
Rozporządzenie Dublin III art. 25 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Brak podjęcia działań przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, w określonym terminie jest równoznaczny z akceptacją wniosku o wtórne przejęcie.
Rozporządzenie Dublin III art. 27 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Wnioskodawca ma prawo do skutecznego środka zaskarżenia w formie odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie decyzji o przekazaniu.
Rozporządzenie Dublin III art. 5 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Można odstąpić od indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą, ale przed podjęciem decyzji o przekazaniu należy dać mu możliwość przedstawienia dodatkowych informacji.
Rozporządzenie Dublin III art. 5 § 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Indywidualna rozmowa lub możliwość przedstawienia informacji powinna mieć miejsce przed podjęciem decyzji o przekazaniu.
Rozporządzenie Dublin III art. 28 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Zatrzymanie cudzoziemca jest dopuszczalne tylko w celu zabezpieczenia przekazania, gdy istnieje ryzyko ucieczki i nie można zastosować łagodniejszych środków.
Rozporządzenie Dublin III art. 18 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Określa obowiązki odpowiedzialnego państwa członkowskiego w zakresie przejęcia lub wtórnego przejęcia wnioskodawcy.
rozporządzenie wykonawcze art. 4
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003
Państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, uznaje swoją właściwość, chyba że jego zobowiązania wygasły.
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 512-1 § III
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 551-1
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 561-2 § I
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 742-1
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 742-3
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 742-4 § I
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile art. L. 742-5
Kodeks dotyczący wjazdu, pobytu cudzoziemców i prawa azylu
Argumenty
Skuteczne argumenty
Decyzja o przekazaniu nie może być wydana i doręczona przed uzyskaniem zgody państwa docelowego na przejęcie, ponieważ narusza to porządek proceduralny i prawo do skutecznego środka zaskarżenia. Brzmienie, kontekst i cele art. 26 ust. 1 rozporządzenia Dublin III wskazują na konieczność uzyskania zgody państwa docelowego przed wydaniem decyzji o przekazaniu.
Odrzucone argumenty
Francuskie władze administracyjne mogą wydać decyzję o przekazaniu i doręczyć ją wnioskodawcy przed uzyskaniem zgody państwa docelowego, ponieważ prawo krajowe na to zezwala, a wnioskodawca może skorzystać ze środków zaskarżenia. Celem rozporządzenia Dublin III jest szybkie ustalenie odpowiedzialnego państwa, a opóźnianie decyzji o przekazaniu do czasu uzyskania zgody państwa docelowego może temu przeczyć.
Godne uwagi sformułowania
„Z samego brzmienia art. 26 ust. 1 rozporządzenia Dublin III wynika [...] że powiadomienie o decyzji o przekazaniu zainteresowanej osoby może nastąpić jedynie i w konsekwencji po tym, gdy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, udzieliło pozytywnej odpowiedzi na wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie [...]” „[...] aby zaskarżyć tę decyzję, osoba ta musiałaby wnieść odwołanie w terminie upływającym w chwili, gdy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno udzielić odpowiedzi, a nawet [...] przed udzieleniem owej odpowiedzi [...]” „[...] takie dowody pochodzące z państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, mają szczególne znaczenie w ramach rozpatrywania odwołań lub wniosków o ponowne rozpoznanie [...]”
Skład orzekający
M. Ilešič
prezes izby
A. Rosas
sędzia
C. Toader
sędzia
A. Prechal
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretację art. 26 ust. 1 rozporządzenia Dublin III w kontekście procedury przekazywania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową oraz prawa do skutecznego środka zaskarżenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury w ramach systemu Dublin III; nie dotyczy bezpośrednio prawa krajowego państw członkowskich w zakresie umieszczania w ośrodkach detencyjnych, o ile nie narusza to przepisów UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy kluczowych aspektów procedury azylowej w UE, w tym praw wnioskodawców i koordynacji między państwami członkowskimi, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w prawie migracyjnym.
“Czy można deportować uchodźcę, zanim inne państwo UE zgodzi się go przyjąć? TSUE odpowiada: Nie!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI