C-637/20
Podsumowanie
TSUE orzekł, że karta miejska oferująca dostęp do różnych usług turystycznych przez ograniczony czas i wartość, stanowi bon różnego przeznaczenia w rozumieniu dyrektywy VAT, nawet jeśli konsument nie jest w stanie wykorzystać wszystkich usług.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dyrektywy VAT dotyczących bonów, w szczególności karty miejskiej oferującej dostęp do wielu usług turystycznych. Sąd odsyłający pytał, czy taka karta stanowi bon, a jeśli tak, to czy jest to bon różnego przeznaczenia. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że karta taka może być uznana za bon, nawet jeśli konsument nie jest w stanie wykorzystać wszystkich oferowanych usług ze względu na ograniczony termin ważności. Ponieważ VAT należny od różnych usług nie był znany w momencie emisji karty, została ona zakwalifikowana jako bon różnego przeznaczenia.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 30a dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Sprawa rozpatrywana przez Högsta förvaltningsdomstolen (naczelny sąd administracyjny, Szwecja) dotyczyła opodatkowania karty miejskiej („citycard”) sprzedawanej przez spółkę DSAB Destination Stockholm AB. Karta ta uprawniała do korzystania z szeregu usług turystycznych (atrakcje, transport) przez ograniczony czas i do określonej wartości. Sąd odsyłający pytał, czy taka karta stanowi „bon” i „bon różnego przeznaczenia” w rozumieniu dyrektywy VAT. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując definicje zawarte w art. 30a dyrektywy, stwierdził, że aby instrument był bonem, musi spełniać dwa warunki kumulatywnie: wiązać się z obowiązkiem jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, oraz określać towary/usługi lub tożsamość dostawców/usługodawców. Trybunał uznał, że karta miejska spełnia te przesłanki, nawet jeśli ze względu na ograniczony termin ważności przeciętny konsument nie jest w stanie skorzystać ze wszystkich oferowanych usług. Ponadto, ponieważ karta umożliwiała dostęp do usług o różnym opodatkowaniu VAT (lub zwolnionych) i nie było możliwe z góry określenie, które usługi zostaną wybrane, Trybunał zakwalifikował ją jako „bon różnego przeznaczenia”. Opodatkowanie takiego bonu powinno być ustalane zgodnie z art. 30b ust. 2 i art. 73a dyrektywy VAT.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, taki instrument może stanowić „bon” w rozumieniu art. 30a ust. 1 dyrektywy VAT, nawet jeśli ze względu na ograniczony termin ważności przeciętny konsument nie jest w stanie skorzystać ze wszystkich oferowanych usług.
Uzasadnienie
Definicja bonu w art. 30a ust. 1 dyrektywy VAT nie uzależnia jego kwalifikacji od możliwości wykorzystania wszystkich oferowanych usług przez konsumenta w ograniczonym czasie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Skatteverket | organ_krajowy | pozwany |
| DSAB Destination Stockholm AB | spolka | skarżący |
| rząd włoski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa VAT art. 30a § 1
Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Definicja bonu, który jest instrumentem, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, i w przypadku którego towary lub usługi, które mają zostać dostarczone lub wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji.
Dyrektywa VAT art. 30a § 2
Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Definicja bonu jednego przeznaczenia, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których dany bon dotyczy, oraz VAT należny z tytułu tych towarów lub usług są znane w chwili emisji bonu.
Dyrektywa VAT art. 30a § 3
Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Definicja bonu różnego przeznaczenia jako bonu innego niż bon jednego przeznaczenia.
Pomocnicze
Dyrektywa VAT art. 30b § 2
Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Opodatkowanie faktycznego świadczenia usług w zamian za bon różnego przeznaczenia.
Dyrektywa VAT art. 73a
Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Podstawa opodatkowania dostawy towarów lub świadczenia usług w odniesieniu do bonu różnego przeznaczenia.
Dyrektywa VAT art. 2 § 1 lit. c)
Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Opodatkowanie VAT odpłatnego świadczenia usług.
Dyrektywa 2016/1065
Zmiana dyrektywy VAT w celu wprowadzenia przepisów dotyczących bonów.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Karta miejska przyznaje prawo do korzystania z określonych usług w określonym miejscu, przez ograniczony czas i do określonej wartości. Instrument ten wiąże się z obowiązkiem jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę usług. Towary lub usługi, które mają zostać dostarczone lub wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w powiązanej dokumentacji lub warunkach wykorzystania. VAT należny z tytułu usług, które mogą być świadczone w zamian za kartę, nie jest znany w chwili jej emisji.
Odrzucone argumenty
Karta miejska nie może zostać uznana za „bon” w rozumieniu art. 30a dyrektywy VAT, ponieważ z uwagi na ograniczony termin ważności tej karty przeciętny konsument nie jest w stanie skorzystać ze wszystkich oferowanych usług. Karta miejska nie stanowi „bonu” ponieważ jej limit kwotowy jest bardzo wysoki w porównaniu z terminem ważności, co uniemożliwia skorzystanie ze wszystkich możliwości. Zniżka, z jakiej korzysta uprawniony, w stosunku do zwykłej ceny zwiedzanych atrakcji, jest proporcjonalna do stopnia jej wykorzystania, co oznacza, że sama karta jako taka nie podlega wymianie na towary lub usługi.
Godne uwagi sformułowania
instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia towary lub usługi, które mają zostać dostarczone lub wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji bon jednego przeznaczenia, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których dany bon dotyczy, oraz VAT należny z tytułu tych towarów lub usług są znane w chwili emisji bonu bon różnego przeznaczenia, oznacza bon inny niż bon jednego przeznaczenia VAT należny od usług świadczonych na rzecz uprawnionego z tytułu rozpatrywanej karty nie jest znany w chwili jej emisji
Skład orzekający
A. Arabadjiev
prezes_izby
I. Ziemele
sędzia
T. von Danwitz
sprawozdawca
P.G. Xuereb
sędzia
A. Kumin
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia pojęć „bon” i „bon różnego przeznaczenia” w kontekście dyrektywy VAT, szczególnie w odniesieniu do kart oferujących dostęp do pakietów usług."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego instrumentu (karty miejskiej) i jego kwalifikacji w ramach dyrektywy VAT. Interpretacja może wymagać dostosowania do innych rodzajów bonów lub voucherów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnie stosowanych instrumentów (karty podarunkowe, vouchery) i ich opodatkowania VAT, co jest istotne dla wielu przedsiębiorców i konsumentów.
“Karta miejska to bon różnego przeznaczenia? TSUE wyjaśnia zasady opodatkowania VAT.”
Sektor
turystyka
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę