C-636/16
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że ochrona przed wydaleniem rezydenta długoterminowego musi być stosowana do każdej decyzji administracyjnej o wydaleniu, niezależnie od jej charakteru prawnego.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 12 dyrektywy 2003/109/WE w kontekście decyzji o wydaleniu obywatela państwa trzeciego, który posiadał zezwolenie na pobyt długoterminowy w Hiszpanii. Hiszpańskie prawo przewidywało dwa tryby wydalenia, a sąd krajowy miał wątpliwości, czy ochrona przewidziana w dyrektywie UE ma zastosowanie do obu trybów. Trybunał uznał, że ochrona ta ma zastosowanie do każdej decyzji o wydaleniu, a nie tylko do wydalenia jako sankcji za wykroczenie administracyjne.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez hiszpański sąd administracyjny w związku ze sprawą Wilbera Lópeza Pastuzana, obywatela Kolumbii, który posiadał zezwolenie na pobyt długoterminowy w Hiszpanii, a następnie został skazany za przestępstwo. Władze hiszpańskie wydały decyzję o jego wydaleniu, opierając się na przepisach krajowych, które według interpretacji części sądów nie wymagały uwzględnienia kryteriów ochrony przed wydaleniem dla rezydentów długoterminowych w przypadku wydalenia będącego skutkiem skazania karnego. Sąd odsyłający zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy art. 12 dyrektywy 2003/109/WE stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, które ogranicza ochronę przed wydaleniem do jednego konkretnego trybu. Trybunał przypomniał, że celem dyrektywy jest zapewnienie wzmocnionej ochrony przed wydaleniem dla rezydentów długoterminowych. Stwierdził, że art. 12 ust. 3 dyrektywy wymaga uwzględnienia szeregu czynników (czas pobytu, wiek, konsekwencje dla osoby i rodziny, powiązania z krajem) przed podjęciem decyzji o wydaleniu, niezależnie od tego, czy jest ona sankcją administracyjną, czy skutkiem skazania karnego. W związku z tym, Trybunał orzekł, że prawo UE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie przewiduje stosowania tych wymogów ochrony do każdej decyzji administracyjnej o wydaleniu rezydenta długoterminowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/109/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie przewiduje stosowania wymogów ochrony przed wydaleniem obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym w odniesieniu do każdej decyzji administracyjnej o wydaleniu, bez względu na charakter lub tryb prawny tego środka.
Uzasadnienie
Celem dyrektywy jest zapewnienie wzmocnionej ochrony przed wydaleniem dla rezydentów długoterminowych. Artykuł 12 ust. 3 wymaga uwzględnienia określonych czynników przed podjęciem decyzji o wydaleniu, a jest to bez znaczenia, czy środek ten został orzeczony jako sankcja administracyjna, czy jest skutkiem skazania karnego. Decyzja o wydaleniu nie może być automatyczna i wymaga oceny indywidualnego przypadku.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (W. López Pastuzano)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Wilber López Pastuzano | osoba_fizyczna | skarżący |
| Delegación del Gobierno en Navarra | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd hiszpański | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa 2003/109/WE art. 12 § 3
Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi
Przed podjęciem decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego państwa członkowskie biorą pod uwagę czas zamieszkania na ich terytorium, wiek danej osoby, konsekwencje dla danej osoby i członków jej rodziny, a także powiązania z państwem zamieszkania lub brak powiązań z krajem pochodzenia. Jest to bez znaczenia, czy środek został orzeczony tytułem sankcji administracyjnej, czy jest skutkiem skazania karnego.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna odesłania prejudycjalnego.
Pomocnicze
Dyrektywa 2003/109/WE art. 12 § 1
Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wydaleniu rezydenta długoterminowego wyłącznie, jeżeli osoba ta stanowi faktyczne i wystarczająco poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
ustawa organiczna 4/2000 art. 57 § 1
Ustawa organiczna 4/2000 dotycząca praw i swobód cudzoziemców w Hiszpanii i ich integracji społecznej
Wydalenie jako sankcja za wykroczenia administracyjne.
ustawa organiczna 4/2000 art. 57 § 2
Ustawa organiczna 4/2000 dotycząca praw i swobód cudzoziemców w Hiszpanii i ich integracji społecznej
Wydalenie jako skutek skazania za umyślny czyn zagrożony karą pozbawienia wolności powyżej jednego roku.
ustawa organiczna 4/2000 art. 57 § 5
Ustawa organiczna 4/2000 dotycząca praw i swobód cudzoziemców w Hiszpanii i ich integracji społecznej
Ograniczenie stosowania sankcji wydalenia wobec rezydentów długoterminowych, z obowiązkiem uwzględnienia określonych okoliczności.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 12 dyrektywy 2003/109/WE wymaga uwzględnienia określonych czynników przed podjęciem decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego, niezależnie od podstawy prawnej wydalenia (sankcja administracyjna czy skutek skazania karnego). Ochrona przed wydaleniem dla rezydentów długoterminowych ma na celu ich integrację i powinna być stosowana do każdej decyzji o wydaleniu.
Odrzucone argumenty
Interpretacja hiszpańskiego prawa krajowego, zgodnie z którą art. 57 ust. 5 ustawy organicznej 4/2000 nie ma zastosowania do wydalenia będącego skutkiem skazania karnego, co ogranicza ochronę przed wydaleniem do wydalenia jako sankcji za wykroczenie administracyjne.
Godne uwagi sformułowania
rezydenci długoterminowi powinni korzystać ze wzmocnionej ochrony przed wydaleniem Jest zatem bez znaczenia, czy taki środek został orzeczony tytułem sankcji administracyjnej, czy też jest on skutkiem skazania karnego. nie można przyjąć decyzji o wydaleniu wobec obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym wyłącznie ze względu na to, że został on skazany na karę pozbawienia wolności przekraczającą jeden rok.
Skład orzekający
J. Malenovský
prezes_izby
M. Safjan
sędzia
M. Vilaras
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretacja i stosowanie art. 12 dyrektywy 2003/109/WE w kontekście wydalenia rezydentów długoterminowych, zwłaszcza gdy wydalenie jest skutkiem skazania karnego."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy państwo członkowskie próbuje ograniczyć stosowanie ochrony przed wydaleniem do określonych trybów postępowania, ignorując ogólne zasady dyrektywy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu praw imigracyjnych i ochrony praw podstawowych, pokazując, jak prawo UE może chronić osoby legalnie przebywające w państwie członkowskim przed arbitralnym wydaleniem.
“Czy wyrok skazujący automatycznie oznacza wydalenie? TSUE wyjaśnia ochronę rezydentów długoterminowych.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI