C-636/11
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że władze krajowe mogą informować opinię publiczną o żywności nienadającej się do spożycia, nawet jeśli nie stanowi ona zagrożenia dla zdrowia, pod warunkiem przestrzegania przepisów o przejrzystości i ochronie tajemnicy zawodowej.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 10 rozporządzenia nr 178/2002 w kontekście niemieckich przepisów pozwalających na informowanie opinii publicznej o żywności nienadającej się do spożycia, ale nieszkodliwej dla zdrowia. Sąd krajowy zapytał, czy takie działanie jest zgodne z prawem UE. Trybunał uznał, że art. 10 nie zabrania takiego informowania, a art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 oraz art. 7 rozporządzenia nr 882/2004 dopuszczają takie działania, o ile przestrzegane są wymogi przejrzystości i ochrony tajemnicy zawodowej.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Landgericht München I w związku ze skargą K. Bergera przeciwko Freistaat Bayern. Sprawa dotyczyła odpowiedzialności kraju związkowego za informacje rozpowszechnione publicznie na temat produktów skarżącego. Kontrole urzędowe wykazały, że produkty mięsne spółki Berger Wild GmbH nie nadawały się do spożycia przez ludzi z powodu gnicia i nieprzyjemnego zapachu, jednak nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia. Bawarskie władze zamierzały poinformować o tym opinię publiczną na podstawie § 40 ust. 1 niemieckiej ustawy LFGB. Spółka Berger Wild sprzeciwiła się temu, twierdząc, że takie działanie jest nieproporcjonalne i zaszkodzi jej reputacji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania prejudycjalne, stwierdził, że art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, który nakłada obowiązek informowania o zagrożeniach dla zdrowia, nie zabrania władzom publicznym informowania o żywności nienadającej się do spożycia, nawet jeśli nie jest ona szkodliwa. Trybunał powołał się również na art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 oraz art. 7 rozporządzenia nr 882/2004, które dopuszczają informowanie opinii publicznej o bezpieczeństwie żywności i wynikach kontroli, pod warunkiem przestrzegania zasad przejrzystości i ochrony tajemnicy zawodowej. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że niemieckie uregulowanie krajowe jest zgodne z prawem Unii Europejskiej w tym zakresie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 10 rozporządzenia nr 178/2002 nie zabrania władzom publicznym informowania opinii publicznej o środkach spożywczych nienadających się do spożycia, nawet jeśli nie są one szkodliwe dla zdrowia.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że art. 10 rozporządzenia nr 178/2002 ogranicza się do obowiązku informowania o zagrożeniach dla zdrowia. Jednakże, art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia oraz art. 7 rozporządzenia nr 882/2004 dopuszczają informowanie opinii publicznej o bezpieczeństwie żywności i wynikach kontroli, pod warunkiem przestrzegania zasad przejrzystości i ochrony tajemnicy zawodowej. Środek spożywczy nienadający się do spożycia jest uznawany za niebezpieczny w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 i może naruszać interes konsumentów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Karl Berger | osoba_fizyczna | skarżący |
| Freistaat Bayern | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd duński | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd Zjednoczonego Królestwa | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
| Spółka Berger Wild | spolka | strona_w_postępowaniu_głównym |
Przepisy (6)
Główne
Rozporządzenie nr 178/2002 art. 10
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
Nakłada na władze publiczne obowiązek informowania opinii publicznej o zagrożeniach dla zdrowia, ale nie zabrania informowania o żywności nienadającej się do spożycia, która nie stanowi zagrożenia dla zdrowia.
Rozporządzenie nr 178/2002 art. 17 § 2
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
Państwa członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań, w tym informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z żywnością.
Rozporządzenie nr 882/2004 art. 7
Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
Przewiduje dostęp opinii publicznej do informacji o działaniach kontrolnych i ich skuteczności, a także zobowiązuje do ochrony tajemnicy zawodowej, z wyjątkiem informacji dotyczących bezpieczeństwa żywności.
LFGB art. 40 § 1
Lebensmittel-, Bedarfsgegenstände- und Futtermittelgesetzbuch
Niemieckie przepisy pozwalające na informowanie opinii publicznej o żywności nieszkodliwej dla zdrowia, ale nienadającej się do spożycia, pod pewnymi warunkami.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 178/2002 art. 14 § 1, 2, 5
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
Definiuje środek spożywczy jako niebezpieczny, jeśli jest szkodliwy dla zdrowia lub nie nadaje się do spożycia przez ludzi. Środek spożywczy nienadający się do spożycia jest uznawany za niebezpieczny.
Rozporządzenie nr 178/2002 art. 5 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
Prawo żywnościowe ma na celu realizację celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Artykuł 10 rozporządzenia nr 178/2002 nie wyklucza informowania o żywności nienadającej się do spożycia, jeśli nie stanowi ona zagrożenia dla zdrowia. Artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 oraz art. 7 rozporządzenia nr 882/2004 dopuszczają informowanie opinii publicznej o bezpieczeństwie żywności i wynikach kontroli, pod warunkiem przestrzegania zasad przejrzystości i ochrony tajemnicy zawodowej. Środek spożywczy nienadający się do spożycia jest uznawany za niebezpieczny w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 i może naruszać interes konsumentów.
Odrzucone argumenty
Artykuł 10 rozporządzenia nr 178/2002 zezwala na informowanie opinii publicznej jedynie w przypadku rzeczywistego zagrożenia dla zdrowia, a nie tylko w przypadku żywności nienadającej się do spożycia.
Godne uwagi sformułowania
środek spożywczy nienadający się do spożycia przez ludzi nie stanowiący niebezpieczeństwa dla zdrowia informowanie opinii publicznej o charakterze ryzyka dla zdrowia interes konsumentów
Skład orzekający
L. Bay Larsen
prezes izby
J. Malenovský
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
M. Safjan
sędzia
A. Prechal
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących informowania opinii publicznej o żywności nienadającej się do spożycia, ale nieszkodliwej dla zdrowia, oraz relacji między prawem UE a prawem krajowym w tym zakresie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy żywność jest nienadająca się do spożycia, ale nie stanowi zagrożenia dla zdrowia. Wymaga uwzględnienia przepisów o przejrzystości i ochronie tajemnicy zawodowej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu bezpieczeństwa żywności i ochrony konsumentów, a także pokazuje, jak prawo UE wpływa na krajowe przepisy dotyczące informowania publicznego. Jest to interesujące dla prawników specjalizujących się w prawie żywnościowym i ochronie konsumentów.
“Czy władze mogą ostrzegać o zepsutym jedzeniu, nawet jeśli nie jest groźne dla zdrowia? TSUE wyjaśnia.”
Sektor
żywność
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI