C-63/15

Trybunał orzekł, że osoba ubiegająca się o azyl może kwestionować zastosowanie kryteriów odpowiedzialności państwa członkowskiego, nawet jeśli zostało ono już ustalone, w tym kryterium wydania wizy.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 27 rozporządzenia Dublin III, który określa prawo do skutecznego środka zaskarżenia wobec decyzji o przekazaniu. Sąd odsyłający zapytał, czy osoba ubiegająca się o azyl może kwestionować zastosowanie kryteriów odpowiedzialności państwa członkowskiego, jeśli dowody wskazujące na inną odpowiedzialność pojawią się po ustaleniu tej odpowiedzialności. Trybunał stwierdził, że art. 27 należy interpretować szeroko, umożliwiając kontrolę prawidłowego zastosowania kryteriów, w tym kryterium wydania wizy, co zapewnia skuteczność ochrony prawnej.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 (rozporządzenie Dublin III), które ustanawia kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o azyl. Sprawa dotyczyła obywatela Iranu, Mehrdada Ghezelbasha, który złożył wniosek o azyl w Niderlandach. Po tym, jak Niderlandy zwróciły się do Francji o przejęcie wnioskodawcy na podstawie posiadanej przez niego wizy francuskiej, M. Ghezelbash przedstawił dowody sugerujące, że powrócił do Iranu po pobycie we Francji, co mogło oznaczać, że to Niderlandy, a nie Francja, powinny być odpowiedzialne za rozpatrzenie jego wniosku. Sąd odsyłający (Rechtbank Den Haag) zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy w takiej sytuacji osoba ubiegająca się o azyl ma prawo do skutecznego środka zaskarżenia przeciwko zastosowaniu kryteriów odpowiedzialności, nawet jeśli odpowiedzialność została już ustalona przez państwo przyjmujące wniosek. Trybunał, analizując przepisy rozporządzenia Dublin III, w szczególności art. 27 i motyw 19, orzekł, że środek zaskarżenia musi być skuteczny i obejmować zbadanie zarówno stosowania rozporządzenia, jak i sytuacji faktycznej w państwie docelowym. Trybunał podkreślił, że rozporządzenie Dublin III, w przeciwieństwie do poprzedniego rozporządzenia, znacząco wzmocniło gwarancje proceduralne dla osób ubiegających się o azyl, w tym prawo do informacji i prawo do skutecznej kontroli sądowej. W związku z tym, osoba ubiegająca się o azyl może powołać się na błędne zastosowanie kryteriów odpowiedzialności, w tym kryterium wydania wizy (art. 12), nawet jeśli odpowiedzialność została już ustalona. Trybunał uznał, że taka interpretacja jest zgodna z celami rozporządzenia, które obejmują nie tylko skuteczność systemu dublińskiego, ale także skuteczność ochrony prawnej wnioskodawców. Odpowiedzi na pozostałe pytania prejudycjalne uznano za zbędne w świetle odpowiedzi na pierwsze pytanie.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy