C-629/22
Podsumowanie
Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-629/22 dotyczy wykładni art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 w sprawie powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Sprawa wywodzi się ze skargi A.L., obywatela państwa trzeciego, który nielegalnie przebywał w Szwecji, ale posiadał ważne zezwolenie na pobyt wydane przez Chorwację. Szwedzki organ policji wydał decyzję nakazującą mu opuszczenie terytorium Szwecji i nałożył trzyletni zakaz wjazdu, nie wzywając go wcześniej do udania się do Chorwacji, ponieważ uznał, że prawdopodobnie nie zastosuje się do takiego wezwania. Sąd odsyłający (Förvaltningsrätten i Göteborg) zwrócił się do TSUE z pytaniami dotyczącymi zgodności szwedzkiego przepisu (rozdz. 8 § 6a ustawy o cudzoziemcach) z dyrektywą, w szczególności czy art. 6 ust. 2 dyrektywy wymaga umożliwienia obywatelowi udania się do państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie, nawet jeśli istnieje podejrzenie niewykonania tego obowiązku. Trybunał, stosując art. 99 regulaminu postępowania, orzekł, że art. 6 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane umożliwić obywatelowi udanie się do państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie, nawet jeśli organy uznają za prawdopodobne, że obywatel ten nie zastosuje się do wezwania. TSUE podkreślił, że przepis ten jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby mógł być bezpośrednio skuteczny, a jednostki mogą się na niego powoływać przed sądami krajowymi. W przypadku niezastosowania się przez państwo członkowskie do tego wymogu, właściwe organy krajowe, w tym sądy, są zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu usunięcia uchybienia, co może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej powrót i zakazu wjazdu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaWykładnia art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 w kontekście sytuacji obywateli państw trzecich posiadających zezwolenia na pobyt w innych państwach członkowskich oraz zasady bezpośredniej skuteczności przepisów dyrektyw.
Dotyczy specyficznej sytuacji obywatela państwa trzeciego z zezwoleniem na pobyt w innym państwie członkowskim. Konsekwencje naruszenia zależą od prawa krajowego i działań sądu krajowego.
Zagadnienia prawne (3)
Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 wymaga od państw członkowskich umożliwienia obywatelowi państwa trzeciego, nielegalnie przebywającemu na ich terytorium i posiadającemu zezwolenie na pobyt w innym państwie członkowskim, udania się do tego innego państwa przed wydaniem decyzji o powrocie, nawet jeśli istnieje podejrzenie, że obywatel ten nie zastosuje się do wezwania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane umożliwić obywatelowi państwa trzeciego udanie się do państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie, nawet jeśli organy uznają za prawdopodobne, że obywatel ten nie zastosuje się do wezwania.
Uzasadnienie
Trybunał podkreślił, że dyrektywa 2008/115 ustanawia wspólne normy i procedury, od których można odstąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy nakłada obowiązek umożliwienia udania się do innego państwa członkowskiego, a jego wykładnia dopuszczająca odstępstwo na podstawie samego prawdopodobieństwa niewykonania obowiązku pozbawiałaby przepis jego skuteczności.
Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 jest bezpośrednio skuteczny i czy jednostki mogą się na niego powoływać przed sądami krajowymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 jest bezpośrednio skuteczny i jednostki mogą się na niego powoływać przed sądami krajowymi.
Uzasadnienie
Przepis jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, ponieważ nakłada na państwa członkowskie jasny obowiązek osiągnięcia określonego rezultatu (umożliwienie udania się do innego państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji o powrocie), nie pozostawiając im nadmiernego luzu decyzyjnego w tej kwestii.
Jakie są konsekwencje niezastosowania się przez państwo członkowskie do wymogów art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115, w szczególności czy decyzja o powrocie i zakaz wjazdu są nieważne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
W przypadku niezastosowania się przez państwo członkowskie do art. 6 ust. 2 dyrektywy, właściwe organy krajowe, w tym sądy, są zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu usunięcia uchybienia, co może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o powrocie i zakazu wjazdu.
Uzasadnienie
Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa UE, sądy krajowe mają obowiązek odstąpić od stosowania przepisów krajowych sprzecznych z bezpośrednio skutecznym prawem UE. Organy krajowe muszą podjąć wszelkie środki w celu naprawienia naruszenia, co może obejmować stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A.L. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Migrationsverket | organ_krajowy | pozwany |
Przepisy (8)
Główne
Dyrektywa 2008/115/WE art. 6 § ust. 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Państwa członkowskie są zobowiązane umożliwić obywatelowi państwa trzeciego, nielegalnie przebywającemu na ich terytorium i posiadającemu ważne zezwolenie na pobyt w innym państwie członkowskim, udanie się do tego innego państwa przed wydaniem decyzji nakazującej powrót, nawet jeśli istnieje podejrzenie, że obywatel ten nie zastosuje się do wezwania.
Pomocnicze
Dyrektywa 2008/115/WE art. 6 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 11
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 4 § ust. 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 2 § ust. 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Utlänningslag (2005:716) art. 8 § § 6a
Ustawa (2005:716) o cudzoziemcach
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 4 § ust. 3
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 nakłada bezwarunkowy obowiązek umożliwienia obywatelowi państwa trzeciego udania się do państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie na pobyt, nawet jeśli istnieje podejrzenie niewykonania tego obowiązku. • Przepis art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 jest bezpośrednio skuteczny i jednostki mogą się na niego powoływać. • Naruszenie art. 6 ust. 2 dyrektywy przez państwo członkowskie wymaga podjęcia przez sądy krajowe środków naprawczych, w tym ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji o powrocie i zakazie wjazdu.
Godne uwagi sformułowania
obywatele państw trzecich nielegalnie przebywający na terytorium jednego z państw członkowskich oraz posiadający ważne zezwolenie na pobyt lub inne zezwolenie upoważniające ich do pobytu wydane przez inne państwo członkowskie, mają obowiązek natychmiast udać się na terytorium tego państwa członkowskiego. • Jeżeli dany obywatel państwa trzeciego nie wypełni tego obowiązku lub gdy natychmiastowy wyjazd danego obywatela państwa trzeciego jest konieczny ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, zastosowanie ma ust. 1. • przepis ten nakłada na nie w jednoznaczny sposób obowiązek umożliwienia obywatelom państw trzecich nielegalnie przebywającym na ich terytorium udania się do państwa członkowskiego, które wydało im ważne zezwolenie na pobyt lub inne zezwolenie upoważniające ich do pobytu, przed wydaniem względem nich decyzji nakazującej powrót. • każdy sąd krajowy orzekający w ramach swoich kompetencji ma jako organ państwa członkowskiego obowiązek odstąpić od stosowania wszelkiego przepisu prawa krajowego sprzecznego z bezpośrednio skutecznym przepisem tego prawa
Skład orzekający
M. Safjan
prezes izby
N. Piçarra
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/115 w kontekście sytuacji obywateli państw trzecich posiadających zezwolenia na pobyt w innych państwach członkowskich oraz zasady bezpośredniej skuteczności przepisów dyrektyw."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji obywatela państwa trzeciego z zezwoleniem na pobyt w innym państwie członkowskim. Konsekwencje naruszenia zależą od prawa krajowego i działań sądu krajowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa imigracyjnego UE i bezpośredniej skuteczności przepisów, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie. Pokazuje, jak prawo UE chroni prawa jednostek w kontekście powrotów.
“Czy możesz zostać deportowany, jeśli masz prawo pobytu w innym kraju UE? TSUE wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny