C-625/17

Trybunał orzekł, że austriacka opłata stabilizacyjna dla instytucji kredytowych, naliczana od nieskonsolidowanego bilansu, nie narusza swobody świadczenia usług, nawet jeśli wyłącza transakcje spółek zależnych z innych państw członkowskich.

Sprawa dotyczyła zgodności austriackiej opłaty stabilizacyjnej dla instytucji kredytowych z prawem UE, w szczególności z art. 56 i 63 TFUE. Opłata była naliczana od nieskonsolidowanego bilansu, co skutkowało odmiennym traktowaniem transakcji bankowych dokonywanych bezpośrednio przez bank z klientami w innych państwach członkowskich w porównaniu do transakcji dokonywanych przez spółki zależne z siedzibą w tych państwach. Sąd odsyłający pytał, czy takie uregulowanie narusza swobodę świadczenia usług lub przepływu kapitału. Trybunał uznał, że sprawa dotyczy głównie swobody świadczenia usług i stwierdził, że opłata nie stanowi ograniczenia, ponieważ różnica w traktowaniu wynika z odmiennego charakteru działalności (stałe przedstawicielstwo vs. świadczenie usług transgranicznych) i nie czyni świadczenia usług mniej atrakcyjnym.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez austriacki sąd Verwaltungsgerichtshof w związku ze sporem dotyczącym opłaty stabilizacyjnej i specjalnej składki na tę opłatę, nałożonej na bank Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG. Opłata ta była obliczana na podstawie nieskonsolidowanego bilansu instytucji kredytowych z siedzibą w Austrii. Problem prawny polegał na tym, że opłata uwzględniała transakcje bankowe dokonywane przez bank bezpośrednio z klientami w innych państwach członkowskich, ale wyłączała transakcje dokonywane przez spółki zależne tych banków, które miały siedzibę w innych państwach członkowskich. Bank argumentował, że takie uregulowanie jest dyskryminujące i narusza swobodę świadczenia usług (art. 56 TFUE) oraz swobodny przepływ kapitału (art. 63 TFUE). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma swoboda świadczenia usług. Stwierdził, że opłata stabilizacyjna sama w sobie nie stanowi ograniczenia swobody świadczenia usług, ponieważ nie różnicuje traktowania w zależności od pochodzenia klientów czy miejsca świadczenia usługi. Choć opłata może zwiększać koszty transakcji, nie czyni to świadczenia usług mniej atrakcyjnym w sposób naruszający prawo UE. TSUE podkreślił również fundamentalną różnicę między swobodą przedsiębiorczości (stałe przedstawicielstwo w innym państwie) a swobodą świadczenia usług (tymczasowe świadczenie usług bez stałego przedstawicielstwa). W związku z tym, odmienne traktowanie instytucji posiadających spółki zależne w innych państwach członkowskich (korzystających ze swobody przedsiębiorczości) i tych, które świadczą usługi transgraniczne bezpośrednio (korzystających ze swobody świadczenia usług), jest dopuszczalne. Trybunał nie znalazł dowodów na to, że opłata ta w praktyce dyskryminuje banki świadczące usługi transgraniczne w sposób porównywalny do sytuacji rozstrzygniętej w sprawie C-385/12 Hervis. W konsekwencji, TSUE orzekł, że austriackie uregulowanie nie narusza art. 56 TFUE.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy