C-622/17
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że ograniczenie retransmisji kanału telewizyjnego do pakietów płatnych, nawet w celu ochrony porządku publicznego, nie jest objęte przepisami dyrektywy o usługach audiowizualnych, jeśli nie uniemożliwia całkowicie retransmisji.
Sprawa dotyczyła decyzji litewskiej komisji ds. radia i telewizji (LRTK) nakładającej na dostawców usług medialnych obowiązek rozpowszechniania kanału NTV Mir Lithuania jedynie w ramach pakietów płatnych. Komisja argumentowała, że kanał ten zawierał treści nawołujące do nienawiści ze względu na narodowość. Baltic Media Alliance Ltd (BMA) zaskarżyła tę decyzję, twierdząc, że narusza ona swobodę świadczenia usług. Sąd odsyłający zapytał Trybunał, czy takie ograniczenie jest objęte dyrektywą o usługach audiowizualnych. Trybunał uznał, że środek ten, jeśli nie uniemożliwia całkowicie retransmisji i służy ochronie porządku publicznego, nie jest objęty zakresem art. 3 dyrektywy.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez litewski sąd administracyjny w związku ze sporem między Baltic Media Alliance Ltd (BMA), spółką zarejestrowaną w Wielkiej Brytanii, a litewską komisją ds. radia i telewizji (LRTK). LRTK nałożyła na dostawców usług medialnych obowiązek rozpowszechniania kanału NTV Mir Lithuania jedynie w ramach pakietów płatnych, powołując się na obecność w audycjach kanału treści nawołujących do nienawiści ze względu na narodowość, co było sprzeczne z litewską ustawą o informowaniu społeczeństwa. BMA zakwestionowała tę decyzję, twierdząc, że narusza ona swobodę świadczenia usług i przepisy dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych (dyrektywa 2010/13/UE). Sąd odsyłający zadał pytanie, czy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy obejmuje takie ograniczenie, czy tylko całkowite zawieszenie retransmisji. Trybunał uznał wniosek za dopuszczalny, mimo zastrzeżeń co do hipotetycznego charakteru sporu. Następnie Trybunał orzekł, że środek polegający na ograniczeniu rozpowszechniania kanału do pakietów płatnych, nawet jeśli służy ochronie porządku publicznego (np. zwalczaniu mowy nienawiści), nie jest objęty zakresem art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/13, o ile nie uniemożliwia on całkowicie retransmisji kanału. Trybunał podkreślił, że dyrektywa ta ma na celu stworzenie rynku wewnętrznego dla usług audiowizualnych, ale jednocześnie pozwala państwom członkowskim na podejmowanie środków w interesie ogólnym, pod warunkiem że nie stanowią one powtórnej kontroli programów i nie uniemożliwiają retransmisji. W tym przypadku, ponieważ kanał nadal mógł być dostępny w ramach pakietów płatnych, nie uznano tego za naruszenie dyrektywy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/13/UE nie obejmuje środka polegającego na ograniczeniu rozpowszechniania kanału telewizyjnego do pakietów płatnych, jeśli środek ten nie uniemożliwia całkowicie retransmisji i służy ochronie porządku publicznego.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że dyrektywa ma na celu stworzenie rynku wewnętrznego dla usług audiowizualnych, ale pozwala państwom członkowskim na podejmowanie środków w interesie ogólnym, pod warunkiem że nie stanowią one powtórnej kontroli programów i nie uniemożliwiają retransmisji. Ograniczenie do pakietów płatnych, które nadal umożliwia dostęp do kanału, nie jest traktowane jako całkowite zawieszenie lub ograniczenie w rozumieniu dyrektywy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
BMA (w zakresie interpretacji prawa UE)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Baltic Media Alliance Ltd | spolka | skarżący |
| Lietuvos radijo ir televizijos komisija | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd litewski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych art. 3 § 1-2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE
Przepisy te nie obejmują środków ograniczających retransmisję do pakietów płatnych, jeśli nie uniemożliwiają one całkowicie retransmisji i służą ochronie porządku publicznego.
TFUE art. 56
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Swoboda świadczenia usług.
ustawa o informowaniu społeczeństwa art. 19 § 1 pkt 3
Litewska ustawa o informowaniu społeczeństwa
Zakaz rozpowszechniania informacji nawołujących do nienawiści.
ustawa o informowaniu społeczeństwa art. 33 § 11 i 12 pkt 1
Litewska ustawa o informowaniu społeczeństwa
Nakładanie obowiązku rozpowszechniania kanałów z zakazanymi treściami jedynie w pakietach płatnych.
Pomocnicze
Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych art. 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE
Zakaz treści nawołujących do nienawiści.
Konwencja art. 4
Europejska konwencja o telewizji ponadgranicznej
Swoboda odbioru i retransmisji.
ustawa o informowaniu społeczeństwa art. 34 § 1 pkt 3
Litewska ustawa o informowaniu społeczeństwa
Tymczasowe zawieszenie swobody odbioru.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Środek polegający na ograniczeniu retransmisji do pakietów płatnych, który nie uniemożliwia całkowicie retransmisji, nie jest objęty zakresem art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/13/UE. Państwa członkowskie mogą podejmować środki w celu ochrony porządku publicznego, o ile nie stanowią one powtórnej kontroli programów i nie naruszają swobody świadczenia usług w sposób nieproporcjonalny.
Odrzucone argumenty
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny z powodu hipotetycznego charakteru sporu. Kanał NTV Mir Lithuania, którego audycje są produkowane w państwie trzecim, nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2010/13/UE. Środek ograniczający retransmisję do pakietów płatnych jest środkiem podjętym na mocy prawa krajowego, niezależnym od dyrektywy 2010/13/UE.
Godne uwagi sformułowania
środek porządku publicznego przyjęty przez państwo członkowskie nie uniemożliwia ściśle rozumianej retransmisji nie stanowi powtórnej kontroli programów telewizyjnych
Skład orzekający
A. Arabadjiev
prezes izby
K. Lenaerts
prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego drugiej izby
T. von Danwitz
sędzia
C. Vajda
sędzia
P.G. Xuereb
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu stosowania art. 3 dyrektywy 2010/13/UE w kontekście środków podejmowanych przez państwa członkowskie w celu ochrony porządku publicznego, a także relacji między prawem krajowym a prawem UE w dziedzinie usług audiowizualnych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której środek nie prowadzi do całkowitego zakazu retransmisji. Konieczne jest indywidualne badanie proporcjonalności i niezbędności środków krajowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia wolności słowa i przepływu informacji w UE, a także konfliktu między prawem krajowym a unijnym w kontekście mediów. Pokazuje, jak państwa członkowskie próbują regulować treści medialne, jednocześnie podlegając zasadom UE.
“Czy państwo może ograniczyć dostęp do kanału TV do płatnych pakietów, powołując się na 'mowę nienawiści'?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI