C-616/16 i C-617/16

Trybunał orzekł, że lekarze odbywający szkolenia specjalizacyjne rozpoczęte przed 1 stycznia 1983 r. i kontynuowane po tej dacie, mają prawo do odpowiedniego wynagrodzenia za okres szkolenia od 1 stycznia 1983 r. do jego zakończenia, nawet jeśli państwo członkowskie nie dokonało terminowej transpozycji dyrektywy.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektyw UE w sprawie szkoleń specjalizacyjnych lekarzy, w szczególności prawa do odpowiedniego wynagrodzenia. Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożono w związku ze sporami włoskich lekarzy, którzy rozpoczęli szkolenia specjalizacyjne przed 1 stycznia 1983 r. i kontynuowali je po tej dacie, domagając się odpowiedniego wynagrodzenia. Trybunał orzekł, że prawo do wynagrodzenia przysługuje za okres od 1 stycznia 1983 r. do końca szkolenia, niezależnie od terminowości transpozycji dyrektywy przez państwo członkowskie, a w przypadku braku transpozycji, państwo ponosi odpowiedzialność za szkody.

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez włoski sąd kasacyjny dotyczyły wykładni dyrektyw 75/363/EWG i 82/76/EWG w sprawie koordynacji przepisów dotyczących zawodu lekarza, a w szczególności prawa do odpowiedniego wynagrodzenia dla lekarzy odbywających szkolenia specjalizacyjne. Spory dotyczyły lekarzy, którzy rozpoczęli szkolenia w latach 1982-1990, a część z nich rozpoczęła się przed 31 grudnia 1982 r. i trwała po tej dacie. Głównym pytaniem było, czy lekarze ci mają prawo do odpowiedniego wynagrodzenia za okres szkolenia, nawet jeśli państwo członkowskie nie dokonało terminowej transpozycji dyrektywy 82/76/EWG. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że prawo do odpowiedniego wynagrodzenia wynika z przepisów dyrektyw i przysługuje za okres szkolenia od 1 stycznia 1983 r. do jego zakończenia. Podkreślono, że obowiązek ten jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny. Trybunał stwierdził, że prawo do wynagrodzenia nie zależy od przyjęcia przez państwo członkowskie środków transponujących dyrektywę 82/76/EWG. W przypadku braku terminowej transpozycji, państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność za szkody poniesione przez jednostki, a sąd krajowy jest zobowiązany do wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z celem dyrektywy. W przypadku braku możliwości osiągnięcia rezultatu dyrektywy poprzez wykładnię, prawo UE nakłada na państwo obowiązek naprawienia szkód.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy