C-611/22 P i C-625/22 P

Trybunał uchylił wyrok Sądu, stwierdzając nieważność decyzji Komisji Europejskiej o zbadaniu koncentracji Illumina/Grail, gdyż Komisja błędnie zinterpretowała przepisy dotyczące odesłania spraw.

Spółki Illumina i Grail odwołały się od wyroku Sądu, który odrzucił ich skargę na decyzje Komisji Europejskiej dotyczące zbadania koncentracji Illumina/Grail. Kluczową kwestią była interpretacja art. 22 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, który pozwala państwom członkowskim na odesłanie sprawy do Komisji. Trybunał uznał, że Komisja błędnie zinterpretowała ten przepis, przyjmując, że może badać koncentrację, nawet jeśli państwo członkowskie, które złożyło wniosek o odesłanie, nie było właściwe do jej zbadania na mocy prawa krajowego. W konsekwencji Trybunał uchylił wyrok Sądu i stwierdził nieważność decyzji Komisji.

Sprawy C-611/22 P i C-625/22 P dotyczyły odwołań spółek Illumina Inc. i Grail LLC od wyroku Sądu Unii Europejskiej, który odrzucił ich skargę na decyzje Komisji Europejskiej dotyczące zbadania koncentracji pomiędzy tymi spółkami. Koncentracja ta, polegająca na przejęciu przez Illumina wyłącznej kontroli nad Grail, nie spełniała unijnych progów obrotu, aby podlegać obowiązkowemu zgłoszeniu do Komisji. Jednakże, na wniosek francuskiego organu ochrony konkurencji, a następnie przyłączając się do niego przez inne państwa członkowskie, Komisja zdecydowała o zbadaniu tej koncentracji na podstawie art. 22 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw. Artykuł ten pozwala państwom członkowskim na złożenie wniosku o zbadanie przez Komisję koncentracji, które nie mają wymiaru wspólnotowego, ale wpływają na handel między państwami członkowskimi i zagrażają konkurencji. Spółki Illumina i Grail kwestionowały właściwość Komisji do zbadania tej koncentracji, argumentując, że państwo członkowskie, które nie jest właściwe do zbadania koncentracji na mocy swojego prawa krajowego, nie może jej odesłać do Komisji. Sąd pierwszej instancji odrzucił te argumenty, interpretując art. 22 rozporządzenia szeroko. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując odwołania, uznał jednak, że Sąd naruszył prawo w zakresie wykładni art. 22 ust. 1 rozporządzenia. Trybunał stwierdził, że wykładnia historyczna, kontekstualna i celowościowa tego przepisu nie potwierdza możliwości odesłania koncentracji przez państwo członkowskie, które samo nie jest właściwe do jej zbadania na mocy prawa krajowego. W konsekwencji, Trybunał uchylił wyrok Sądu i stwierdził nieważność decyzji Komisji, uznając, że nie miała ona kompetencji do zbadania tej koncentracji na podstawie art. 22 rozporządzenia. W pozostałym zakresie skarga została oddalona, a koszty postępowania rozłożono zgodnie z zasadą przegranej strony.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy