C-603/20 PPU
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 nie ma zastosowania do uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego, a jurysdykcję należy ustalać na podstawie konwencji międzynarodowych lub prawa krajowego.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 w kontekście uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego. Sąd odsyłający pytał, czy jurysdykcja sądu państwa członkowskiego utrzymuje się bezterminowo, gdy dziecko uzyskało zwykły pobyt w państwie trzecim. Trybunał uznał, że art. 10 dotyczy wyłącznie konfliktów jurysdykcyjnych między państwami członkowskimi i nie ma zastosowania w przypadku uprowadzenia do państwa trzeciego. W takich sytuacjach jurysdykcję należy ustalać na podstawie konwencji międzynarodowych lub prawa krajowego.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 w sprawie jurysdykcji w przypadkach uprowadzenia dziecka. Sprawa dotyczyła konfliktu jurysdykcyjnego między Zjednoczonym Królestwem a Indiami w związku z uprowadzeniem dziecka. Sąd odsyłający powziął wątpliwości, czy art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003, który utrzymuje jurysdykcję państwa członkowskiego, w którym dziecko miało zwykły pobyt przed uprowadzeniem, ma zastosowanie również w przypadku, gdy dziecko uzyskało zwykły pobyt w państwie trzecim. Trybunał, analizując brzmienie, kontekst i cel rozporządzenia, stwierdził, że art. 10 dotyczy wyłącznie konfliktów jurysdykcyjnych między państwami członkowskimi. Wykładnia rozszerzająca zastosowanie tego przepisu na państwa trzecie byłaby sprzeczna z celem rozporządzenia, zasadą dobra dziecka oraz postanowieniami konwencji haskich z 1980 r. i 1996 r. W związku z tym Trybunał orzekł, że w przypadku uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego, jurysdykcję należy ustalać na podstawie mających zastosowanie konwencji międzynarodowych lub, w ich braku, na podstawie prawa krajowego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 nie ma zastosowania w przypadku uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego.
Uzasadnienie
Analiza brzmienia, kontekstu i celów rozporządzenia nr 2201/2003 oraz jego relacji z konwencjami haskimi wskazuje, że art. 10 dotyczy wyłącznie konfliktów jurysdykcyjnych między państwami członkowskimi. Rozszerzenie jego stosowania na państwa trzecie byłoby sprzeczne z celem rozporządzenia i mogłoby prowadzić do kolizji z prawem międzynarodowym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
sąd odsyłający uzyskał odpowiedź na pytanie prejudycjalne
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| SS | osoba_fizyczna | skarżący |
| MCP | osoba_fizyczna | pozwany |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 10
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Przepis ten dotyczy wyłącznie konfliktów jurysdykcyjnych między państwami członkowskimi w przypadku uprowadzenia dziecka. Nie ma zastosowania, gdy dziecko zostało uprowadzone do państwa trzeciego.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 8
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 12
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Rozporządzenie nr 2201/2003 art. 14
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Przepis ten stanowi podstawę do ustalenia jurysdykcji w przypadku braku jurysdykcji na podstawie art. 8-13, odsyłając do prawa krajowego lub konwencji międzynarodowych.
Konwencja haska z 1980 r.
Konwencja haska z 1980 r.
Konwencja haska z 1996 r.
Konwencja haska z 1996 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 ma zastosowanie wyłącznie do konfliktów jurysdykcyjnych między państwami członkowskimi. Wykładnia rozszerzająca art. 10 na państwa trzecie byłaby sprzeczna z celami rozporządzenia i zasadą dobra dziecka. Taka wykładnia prowadziłaby do kolizji z konwencjami haskimi z 1980 r. i 1996 r.
Odrzucone argumenty
Art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 można interpretować jako utrzymujący jurysdykcję państwa członkowskiego nawet w przypadku uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego.
Godne uwagi sformułowania
jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym dziecko bezpośrednio przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem miało zwykły pobyt, zostaje utrzymana do chwili uzyskania przez dziecko zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim przepis ów reguluje jedynie jurysdykcję w przypadkach uprowadzenia dziecka pomiędzy państwami członkowskimi nie można dokonać wykładni takiej reguły przy uwzględnieniu jedynie części jej brzmienia w celu zastosowania tej części w sposób autonomiczny prawodawca Unii chciał ustanowić surowe uregulowanie w odniesieniu do uprowadzania dzieci w ramach Unii, ale nie zamierzał objąć tym uregulowaniem uprowadzania dzieci do państw trzecich
Skład orzekający
E. Regan
sprawozdawca
K. Lenaerts
prezes_izby
M. Ilešič
sędzia
C. Lycourgos
sędzia
I. Jarukaitis
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu stosowania art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 w kontekście uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie wykładni rozporządzenia nr 2201/2003 w specyficznej sytuacji uprowadzenia dziecka do państwa trzeciego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia jurysdykcji w sprawach rodzinnych o charakterze międzynarodowym, z silnym elementem praktycznym dla prawników zajmujących się prawem rodzinnym i międzynarodowym. Wykładnia przepisów UE w kontekście państw trzecich jest zawsze istotna.
“Czy polski sąd może orzekać w sprawie dziecka uprowadzonego do kraju spoza UE? TSUE wyjaśnia granice jurysdykcji.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę