C-602/10

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepisy krajowe transponujące dyrektywę o kredycie konsumenckim mogą obejmować umowy wyłączone z jej zakresu, a także nakładać dodatkowe obowiązki na kredytodawców, nie naruszając tym samym prawa UE.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2008/48/WE w sprawie umów o kredyt konsumencki. Sąd krajowy z Rumunii pytał, czy przepisy krajowe transponujące dyrektywę mogą obejmować umowy o kredyt zabezpieczony hipoteką (wyłączone z zakresu dyrektywy), czy mogą nakładać dodatkowe obowiązki na kredytodawców (np. ograniczenia prowizji) oraz czy istniejące procedury pozasądowego rozwiązywania sporów są zgodne z dyrektywą. Trybunał orzekł, że państwa członkowskie mogą rozszerzać zakres stosowania przepisów dyrektywy na umowy wyłączone z jej zakresu, a także wprowadzać dodatkowe regulacje dotyczące prowizji, o ile nie narusza to prawa UE, w tym swobody świadczenia usług. Potwierdzono również, że procedury pozasądowe nie muszą być obligatoryjne.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Călăraşi (Rumunia) dotyczył wykładni dyrektywy 2008/48/WE w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz przepisów TFUE dotyczących swobodnego przepływu usług i kapitału. Spór przed sądem krajowym dotyczył postanowień umów o kredyt zabezpieczony hipoteką, które rumuński organ ochrony konsumentów uznał za niezgodne z krajowym dekretem (OUG 50/2010) transponującym dyrektywę. Bank Volksbank România SA twierdził, że niektóre przepisy tego dekretu są niezgodne z dyrektywą i prawem UE. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył cztery pytania prejudycjalne. Po pierwsze, orzekł, że art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 nie stoi na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji dyrektywy obejmowały swoim zakresem umowy o kredyt zabezpieczony nieruchomością, nawet jeśli są one wyłączone z przedmiotowego zakresu dyrektywy. Po drugie, stwierdził, że art. 30 ust. 1 dyrektywy nie zabrania państwom członkowskim stosowania przepisów transponujących do umów obowiązujących przed wejściem w życie tych przepisów, nawet jeśli umowy te są wyłączone z zakresu dyrektywy. Po trzecie, Trybunał uznał, że art. 22 ust. 1 dyrektywy nie stoi na przeszkodzie nakładaniu przez państwa członkowskie dodatkowych obowiązków na instytucje kredytowe w zakresie rodzajów prowizji, które mogą pobierać, nawet w odniesieniu do umów objętych zakresem dyrektywy, ponieważ dyrektywa nie zawiera zharmonizowanych przepisów materialnych w tym zakresie. Po czwarte, Trybunał stwierdził, że zasady swobody świadczenia usług nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym zakazującym pobierania pewnych prowizji bankowych, jeśli wpływ tych przepisów na rynek jest zbyt niepewny i pośredni. Na koniec, rozpatrując drugie pytanie, Trybunał orzekł, że art. 24 ust. 1 dyrektywy nie stoi na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które umożliwiają konsumentom zwrócenie się bezpośrednio do organu ochrony konsumenta w celu nałożenia kar na instytucje kredytowe, bez konieczności uprzedniego skorzystania z procedur pozasądowych.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy