C-59/18 i C-182/18

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o lokalizacji siedziby EMA w Amsterdamie są niedopuszczalne, ponieważ decyzja ta została podjęta przez państwa członkowskie, a nie przez instytucje UE.

W niniejszej sprawie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał skargi o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej wyznaczenia Amsterdamu jako nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków (EMA) po Brexicie. Skarżące, Włochy i gmina Mediolan, argumentowały, że decyzja ta powinna być przypisana Radzie UE i podlegać kontroli sądowej. Trybunał uznał jednak, że decyzja została podjęta przez przedstawicieli rządów państw członkowskich w ramach procedury międzyrządowej, a nie przez instytucje UE, w związku z czym nie podlega ona kontroli na podstawie art. 263 TFUE. W konsekwencji skargi zostały oddalone jako niedopuszczalne.

Sprawa dotyczyła skarg o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 listopada 2017 r., która wyznaczyła Amsterdam jako nową siedzibę Europejskiej Agencji Leków (EMA) w związku z wystąpieniem Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Skarżące, Republika Włoska i gmina Mediolan, wniosły o stwierdzenie nieważności tej decyzji, argumentując, że powinna ona być przypisana Radzie Unii Europejskiej i podlegać kontroli sądowej Trybunału. Rada natomiast twierdziła, że decyzja została podjęta przez przedstawicieli rządów państw członkowskich w ramach procedury międzyrządowej, a nie przez instytucje UE, co wyłącza ją spod jurysdykcji Trybunału na podstawie art. 263 TFUE. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w wielkiej izbie, najpierw zbadał kwestię kompetencji do ustalania siedzib organów i jednostek organizacyjnych Unii. Stwierdził, że art. 341 TFUE, który stanowi, iż siedzibę instytucji Unii określa wspólne porozumienie rządów państw członkowskich, odnosi się wyłącznie do „instytucji” wymienionych w art. 13 ust. 1 TUE i nie obejmuje agencji takich jak EMA. W związku z tym, kompetencja do ustalenia siedziby EMA należy do prawodawcy Unii, który działa w ramach zwykłej procedury ustawodawczej. Następnie Trybunał rozpatrzył kwestię autorstwa zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że decyzja ta została podjęta przez szefów państw lub rządów 27 państw członkowskich przy okazji posiedzenia Rady, ale w ramach procedury międzyrządowej, a nie jako akt Rady. Udział instytucji UE, takich jak Komisja czy Rada, w przygotowaniu i przeprowadzeniu procedury nie zmieniał faktu, że ostateczna decyzja należała do państw członkowskich. W konsekwencji, Trybunał uznał, że zaskarżona decyzja nie stanowi aktu Rady, lecz akt o charakterze politycznym, który nie wywołuje wiążących skutków prawnych i został podjęty wspólnie przez państwa członkowskie. Dlatego też nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE. Skargi zostały oddalone jako niedopuszczalne.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy