C-583/22 PPU

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że niemieckie sądy nie są zobowiązane do uwzględniania zagranicznych wyroków skazujących przy wymierzaniu kary łącznej, jeśli prowadziłoby to do niemożliwej do wykonania kary.

Sprawa dotyczyła wykładni decyzji ramowej Rady 2008/675 w kontekście niemieckiego prawa karnego dotyczącego kary łącznej. Obywatel francuski, MV, został skazany w Niemczech za zgwałcenie popełnione w 2003 r. W Niemczech posiadał jedynie wyroki skazujące z Francji, wydane po popełnieniu czynu. Niemieckie prawo przewiduje karę łączną, ale jej górna granica (15 lat pozbawienia wolności) mogła zostać przekroczona przy uwzględnieniu francuskich wyroków. Sąd niemiecki pytał, czy art. 3 decyzji ramowej zobowiązuje go do uwzględnienia tych wyroków, nawet jeśli prowadzi to do niemożliwej do wykonania kary, oraz jak należy uwzględnić negatywny skutek braku możliwości wymierzenia kary łącznej. Trybunał orzekł, że art. 3 ust. 5 decyzji ramowej pozwala na niejednoczesne uwzględnianie zagranicznych wyroków, jeśli prowadzi to do ograniczenia dla sądu, oraz że nie ma obowiązku szczegółowego uzasadniania negatywnego skutku braku kary łącznej.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez niemiecki Bundesgerichtshof w związku ze skargą rewizyjną MV, obywatela francuskiego, skazanego w Niemczech na 6 lat pozbawienia wolności za zgwałcenie. MV posiadał 25 wpisów w rejestrze karnym we Francji, w tym pięć wyroków skazujących wydanych po popełnieniu czynu w Niemczech. Niemieckie prawo karne (§§ 53-55 StGB) przewiduje wymierzenie kary łącznej w przypadku zbiegu przestępstw, z górną granicą 15 lat pozbawienia wolności. Jednakże, uwzględnienie francuskich wyroków skazujących MV, które łącznie opiewały na ponad 17 lat pozbawienia wolności, prowadziłoby do przekroczenia tej granicy, co uniemożliwiałoby orzeczenie kary podlegającej wykonaniu. Bundesgerichtshof miał wątpliwości co do wykładni art. 3 decyzji ramowej Rady 2008/675, która nakazuje państwom członkowskim uwzględnianie zagranicznych wyroków skazujących w zakresie równoważnym krajowym wyrokom. Sąd pytał, czy art. 3 ust. 1 i 5 tej decyzji ramowej pozwala na orzeczenie kary, gdyby hipotetyczne uwzględnienie zagranicznej kary prowadziło do przekroczenia maksymalnego wymiaru kary łącznej, oraz czy art. 3 ust. 5 akapit drugi wymaga szczegółowego uzasadnienia negatywnego skutku braku możliwości wymierzenia kary łącznej. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpoznając sprawę w pilnym trybie prejudycjalnym ze względu na pozbawienie wolności MV, orzekł, że art. 3 ust. 1 i 5 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest zobowiązane do przypisania zagranicznym wyrokom skutków równoważnych krajowym, gdy przestępstwo popełniono przed wydaniem tych wyroków, a ich uwzględnienie uniemożliwiłoby orzeczenie kary możliwej do wykonania. Ponadto, Trybunał stwierdził, że art. 3 ust. 5 akapit drugi nie wymaga od sądu krajowego szczegółowego ustalenia i uzasadnienia negatywnego skutku braku możliwości wymierzenia kary łącznej, wystarczy jedynie możliwość innego uwzględnienia zagranicznych wyroków. W praktyce oznacza to, że niemiecki sąd mógł zastosować złagodzenie kary „tytułem kompensacji”, co też uczynił, zmniejszając karę o rok.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy