C-580/19
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dyżur pozazakładowy strażaka, wymagający 20-minutowego dojazdu do pracy, może być uznany za czas pracy, jeśli znacząco ogranicza swobodę pracownika.
Sprawa dotyczyła kwalifikacji dyżuru pozazakładowego pełnionego przez zawodowego strażaka jako 'czasu pracy' w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE. Strażak musiał być gotów do dojazdu do pracy w ciągu 20 minut, co znacząco ograniczało jego czas wolny. Trybunał orzekł, że taki dyżur może być uznany za czas pracy, jeśli nałożone ograniczenia obiektywnie i znacząco wpływają na zdolność pracownika do swobodnego zarządzania swoim czasem i sprawami osobistymi.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 2 dyrektywy 2003/88/WE w sprawie organizacji czasu pracy. Sprawa dotyczyła strażaka RJ, który pełnił dyżury pozazakładowe ('BvE'), wymagające od niego gotowości do dojazdu do pracy w ciągu 20 minut. RJ domagał się uznania tych dyżurów za czas pracy i odpowiedniego wynagrodzenia. Sąd odsyłający (Verwaltungsgericht Darmstadt) pytał, czy okres dyżuru, podczas którego pracownik musi być w stanie dotrzeć do pracy w krótkim czasie, stanowi czas pracy, nawet jeśli pracodawca nie wyznaczył konkretnego miejsca obecności, ale pracownik jest znacząco ograniczony w wyborze miejsca pobytu i organizacji czasu wolnego. Trybunał Sprawiedliwości UE (wielka izba) przypomniał, że pojęcie 'czasu pracy' jest pojęciem prawa Unii, które należy definiować obiektywnie. Orzekł, że okres dyżuru pozazakładowego stanowi czas pracy, jeśli nałożone ograniczenia obiektywnie i znacząco wpływają na zdolność pracownika do swobodnego zarządzania swoim czasem i sprawami osobistymi. W ocenie tej należy uwzględnić czas na reakcję, obowiązek pozostania w określonym miejscu lub posiadania sprzętu, a także ewentualne udogodnienia, jak pojazd służbowy. Ważna jest również średnia częstotliwość interwencji. Trybunał podkreślił, że dyrektywa 2003/88/WE dotyczy organizacji czasu pracy i minimalnych wymogów bezpieczeństwa, a nie bezpośrednio wynagrodzenia, które pozostaje w gestii prawa krajowego. Niemniej jednak, jeśli dyżur zostanie uznany za czas pracy, może to mieć wpływ na przestrzeganie maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli nałożone ograniczenia obiektywnie i znacząco wpływają na zdolność pracownika do swobodnego zarządzania swoim czasem i sprawami osobistymi.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że kluczowe jest obiektywne i znaczące ograniczenie swobody pracownika. W ocenie tej należy uwzględnić czas na reakcję, obowiązek pozostania w określonym miejscu lub posiadania sprzętu, a także ewentualne udogodnienia (np. pojazd służbowy) oraz średnią częstotliwość interwencji.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (w zakresie wykładni)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| RJ | osoba_fizyczna | skarżący |
| Stadt Offenbach am Main | organ_krajowy | pozwany |
| rząd belgijski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd hiszpański | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd francuski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd niderlandzki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd fiński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (5)
Główne
Dyrektywa 2003/88/WE art. 2 § 1
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Definiuje 'czas pracy' jako każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy oraz wykonuje swoje działania lub spełnia obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką krajową. Pojęcie to należy interpretować autonomicznie, uwzględniając obiektywne kryteria i cel dyrektywy.
Dyrektywa 2003/88/WE art. 2 § 2
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Definiuje 'okres odpoczynku' jako każdy okres, który nie jest czasem pracy. Pojęcia 'czas pracy' i 'okres odpoczynku' są rozłączne.
Pomocnicze
Dyrektywa 89/391/EWG art. 5 § 1
Dyrektywa 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy
Pracodawca ponosi odpowiedzialność w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy pracownikom.
Dyrektywa 89/391/EWG art. 6
Dyrektywa 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy
Pracodawca powinien przedsięwziąć środki niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, w tym zapobiegania zagrożeniom.
Karta Praw Podstawowych art. 31 § 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Każdy pracownik ma prawo do ograniczenia maksymalnego wymiaru czasu pracy oraz do okresów dobowego i tygodniowego odpoczynku. Dyrektywa 2003/88/WE uściśla to prawo.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Okres dyżuru pozazakładowego, nawet bez obowiązku fizycznej obecności w miejscu pracy, może stanowić czas pracy, jeśli nałożone ograniczenia znacząco wpływają na swobodę pracownika. Kluczowe są obiektywne i znaczące ograniczenia swobody pracownika w zarządzaniu czasem wolnym. Należy uwzględnić czas na reakcję, obowiązek pozostania w określonym miejscu lub posiadania sprzętu, a także udogodnienia (np. pojazd służbowy) oraz średnią częstotliwość interwencji.
Odrzucone argumenty
Okresy dyżuru pozazakładowego, podczas których pracownik nie jest zobowiązany do fizycznej obecności w miejscu pracy, z definicji nie stanowią czasu pracy. Sama odległość miejsca zamieszkania od miejsca pracy nie jest decydującym kryterium. Kwestie wynagrodzenia za dyżur nie podlegają dyrektywie 2003/88/WE.
Godne uwagi sformułowania
obiektywnie i bardzo znacząco wpływają na jego zdolność do swobodnego zarządzania podczas tych okresów czasem, w którym nie wymaga się od niego świadczenia pracy, oraz do poświęcenia się wówczas własnym sprawom pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” stanowią pojęcia prawa Unii, które należy definiować według cech obiektywnych dyrektywa 2003/88/WE ma na celu ustanowienie minimalnych wymogów mających na celu poprawę warunków życia i pracy pracowników poprzez zbliżanie przepisów krajowych dotyczących w szczególności czasu pracy.
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes
R. Silva de Lapuerta
wiceprezes
A. Arabadjiev
prezes_izby
A. Prechal
prezes_izby
M. Vilaras
prezes_izby
N. Piçarra
prezes_izby
T. von Danwitz
sędzia
C. Toader
sędzia
M. Safjan
sędzia
D. Šváby
sędzia
S. Rodin
sędzia
F. Biltgen
sędzia
K. Jürimäe
sędzia
C. Lycourgos
sprawozdawca
L.S. Rossi
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Kwalifikacja dyżurów pozazakładowych jako czasu pracy w rozumieniu prawa UE, zwłaszcza w kontekście ograniczenia swobody pracownika."
Ograniczenia: Ocena wpływu ograniczeń na swobodę pracownika jest zawsze indywidualna i zależy od całokształtu okoliczności danej sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu czasu pracy i dyżurów, z praktycznym znaczeniem dla wielu zawodów, zwłaszcza tych wymagających gotowości do szybkiej reakcji.
“Czy Twój dyżur to już czas pracy? TSUE wyjaśnia, kiedy strażak (i nie tylko) ma prawo do wynagrodzenia.”
Sektor
usługi publiczne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę