C-577/20

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że państwo przyjmujące musi ocenić prawo do wykonywania zawodu regulowanego na podstawie swobód traktatu FUE, nawet jeśli wnioskodawca nie spełnia warunków dyrektywy o uznawaniu kwalifikacji, a także że należy uznać dyplom innego państwa członkowskiego, chyba że istnieją poważne wątpliwości co do jego autentyczności.

Sprawa dotyczyła obywatelki Finlandii, która uzyskała dyplom psychoterapeuty w Wielkiej Brytanii, choć kształcenie odbyło się w Finlandii. Fiński organ odmówił jej prawa do używania tytułu psychoterapeuty, argumentując, że nie spełnia fińskich wymogów ani warunków dyrektywy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych. Sąd odsyłający zapytał TSUE, czy należy ocenić jej wniosek na podstawie swobód traktatu FUE oraz jak ocenić równoważność dyplomu. Trybunał stwierdził, że państwo przyjmujące musi ocenić wniosek na podstawie art. 45 i 49 TFUE, jeśli nie można zastosować dyrektywy, i że należy uznać dyplom, chyba że istnieją poważne, udokumentowane wątpliwości co do jego autentyczności.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (najwyższy sąd administracyjny, Finlandia) dotyczył wykładni dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz art. 45 i 49 TFUE. Sprawa dotyczyła obywatelki Finlandii (A), która uzyskała dyplom ukończenia trzeciego cyklu kształcenia w zakresie terapii ukierunkowanej na rozwiązania (Postgraduate Diploma in Solution Focused Therapy) od University of the West of England (UWE), wydany w Wielkiej Brytanii. Kształcenie to zostało zorganizowane w Finlandii i w języku fińskim, we współpracy z fińską spółką. Fiński organ, Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto (Valvira), odmówił A prawa do posługiwania się tytułem zawodowym „psychoterapeuty” w Finlandii, argumentując, że kształcenie to miało istotne braki i różnice w porównaniu z fińskimi wymogami, a A nie spełniała warunków dyrektywy 2005/36, w szczególności wymogu rocznego doświadczenia zawodowego w państwie, gdzie zawód nie jest regulowany. Sąd odsyłający zadał pytania, czy w sytuacji, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków dyrektywy 2005/36, państwo przyjmujące jest zobowiązane badać jego prawo do wykonywania zawodu regulowanego na podstawie art. 45 i 49 TFUE, oraz czy organ przyjmujący może opierać ocenę równoważności wykształcenia na innych informacjach niż te pochodzące od organizatora kształcenia lub organów innego państwa członkowskiego. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków żadnego z systemów uznawania kwalifikacji ustanowionych w dyrektywie 2005/36, państwo przyjmujące musi ocenić jego wniosek w świetle art. 45 i 49 TFUE. Podkreślono, że dyrektywy o uznawaniu kwalifikacji nie mogą utrudniać uznawania dyplomów w sytuacjach nieobjętych ich zakresem. Ponadto, organ przyjmujący jest zobowiązany uznać za prawdziwy dyplom wydany przez organ innego państwa członkowskiego i co do zasady nie może kwestionować poziomu wiedzy i kwalifikacji, chyba że powziął poważne wątpliwości oparte na konkretnych elementach wskazujących na brak autentyczności dyplomu. W takich przypadkach organ przyjmujący może zwrócić się do organu wydającego o ponowne zbadanie sprawy, a jedynie w drodze wyjątku, gdy okoliczności sprawy w sposób oczywisty wskazują na brak prawdziwości dyplomu, może zakwestionować jego zasadność. Ochrona zdrowia publicznego może uzasadniać środki ograniczające, jeśli są one proporcjonalne.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy