C-573/17

Trybunał orzekł, że oświadczenie państwa członkowskiego złożone po przyjęciu decyzji ramowej 2008/909 nie wywołuje skutków prawnych, a zasada pierwszeństwa prawa UE nie nakazuje sądowi odstąpienia od stosowania niezgodnego prawa krajowego, jeśli nie jest ono bezpośrednio skuteczne, lecz wymaga jego wykładni zgodnej z prawem UE.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania (ENA) i przekazywania osób skazanych. Sąd w Amsterdamie pytał, czy oświadczenie złożone przez Niderlandy po terminie, na podstawie decyzji ramowej 2008/909, jest skuteczne, oraz czy zasada pierwszeństwa prawa UE nakazuje odstąpienie od stosowania niderlandzkich przepisów, które wydają się sprzeczne z decyzjami ramowymi 2002/584 i 2008/909. Trybunał stwierdził, że takie oświadczenie jest nieskuteczne, a sąd krajowy powinien dokonać wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem UE, zamiast go bezpośrednio stosować, jeśli prawo UE nie jest bezpośrednio skuteczne.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni zasady pierwszeństwa prawa Unii oraz art. 28 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW, a także art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW. Sprawa wyłoniła się w kontekście wykonania europejskiego nakazu aresztowania (ENA) wydanego przez polski sąd przeciwko Danielowi Adamowi Popławskiemu w celu wykonania kary pozbawienia wolności. Sąd w Amsterdamie miał wątpliwości co do zgodności niderlandzkich przepisów (Overleveringswet - OLW) z prawem UE, w szczególności w sytuacji, gdy odmowa wykonania ENA mogłaby prowadzić do bezkarności osoby ściganej. Trybunał orzekł, że oświadczenie złożone przez państwo członkowskie na podstawie art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 po terminie jej przyjęcia nie wywołuje skutków prawnych. Odnosząc się do zasady pierwszeństwa prawa UE, Trybunał wyjaśnił, że nie nakłada ona na sąd krajowy obowiązku odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego niezgodnego z decyzją ramową, jeśli ta ostatnia nie wywiera bezpośredniego skutku. Niemniej jednak, sądy krajowe są zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego w możliwie największym zakresie zgodnej z prawem Unii, tak aby osiągnąć rezultat zgodny z celem wyznaczonym w decyzji ramowej. W kontekście ENA, oznacza to konieczność zapewnienia rzeczywistego wykonania kary, aby uniknąć bezkarności.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (20)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy