C-564/18
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że węgierskie przepisy pozwalające na odrzucenie wniosku o ochronę międzynarodową z powodu tranzytu przez bezpieczne państwo trzecie oraz nakładające 8-dniowy termin na rozpatrzenie odwołania są niezgodne z prawem UE.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz Karty praw podstawowych UE. Sąd węgierski pytał, czy przepisy krajowe pozwalające na odrzucenie wniosku o azyl z powodu przybycia przez państwo, w którym nie grozi prześladowanie lub zapewniona jest ochrona, są zgodne z prawem UE. Ponadto, czy 8-dniowy termin na rozpatrzenie odwołania od takiej decyzji jest zgodny z prawem do skutecznego środka zaskarżenia. Trybunał uznał, że węgierskie przepisy są niezgodne z dyrektywą, ponieważ wyliczanie podstaw niedopuszczalności wniosku jest wyczerpujące i nie obejmuje tranzytu przez bezpieczne państwo jako samodzielnej podstawy. Trybunał stwierdził również, że 8-dniowy termin na rozpatrzenie odwołania jest zbyt krótki, aby zapewnić skuteczną ochronę sądową.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 33 i art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sprawa wywodziła się ze sporu między wnioskodawcą LH a węgierskim urzędem ds. imigracji i azylu, który odrzucił wniosek o ochronę międzynarodową jako niedopuszczalny, powołując się na węgierską ustawę o prawie azylu. Ustawa ta przewidywała niedopuszczalność wniosku, jeśli wnioskodawca przybył do Węgier przez państwo, w którym nie był narażony na prześladowanie lub ryzyko poważnej krzywdy, lub w którym zapewniono mu odpowiedni poziom ochrony. Dodatkowo, węgierskie przepisy nakładały na sąd 8-dniowy termin na rozpatrzenie odwołania od takiej decyzji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pierwsze pytanie, stwierdził, że art. 33 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego z powodu tranzytu przez państwo, w którym nie ma zagrożenia prześladowaniem lub zapewniona jest odpowiednia ochrona. Trybunał podkreślił, że wykaz podstaw niedopuszczalności w dyrektywie jest wyczerpujący i nie obejmuje takiej sytuacji. Tranzyt przez państwo trzecie nie może stanowić wystarczającego związku, aby uznać je za bezpieczny kraj trzeci w rozumieniu dyrektywy. Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał uznał, że art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych UE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyznacza sądowi 8-dniowy termin na rozpatrzenie skargi na decyzję odrzucającą wniosek o ochronę międzynarodową jako niedopuszczalny. Trybunał stwierdził, że taki krótki termin uniemożliwia sądowi zapewnienie skuteczności przepisów materialnych i gwarancji proceduralnych przyznanych wnioskodawcy w prawie Unii, co narusza prawo do skutecznego środka prawnego. W takich przypadkach sąd powinien traktować termin jako instrukcyjny i wydać orzeczenie jak najszybciej po jego przekroczeniu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego z tego powodu, że wnioskodawca przybył na terytorium danego państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub na ryzyko poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że wykaz podstaw niedopuszczalności w art. 33 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE jest wyczerpujący. Tranzyt przez państwo trzecie nie może być samodzielną podstawą do uznania wniosku za niedopuszczalny, ponieważ nie spełnia warunków uznania państwa za 'bezpieczny kraj trzeci' ani 'kraj pierwszego azylu' w rozumieniu dyrektywy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
wnioskodawca (LH) / udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| LH | osoba_fizyczna | skarżący |
| Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd węgierski | inne | interwenient |
| Rząd niemiecki | inne | interwenient |
| Rząd francuski | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (10)
Główne
Dyrektywa 2013/32/UE art. 33 § ust. 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Wyliczenie podstaw niedopuszczalności wniosku o ochronę międzynarodową jest wyczerpujące i nie obejmuje sytuacji, gdy wnioskodawca przybył do państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest narażony na prześladowanie lub ryzyko poważnej krzywdy, lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 46 § ust. 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Skuteczny środek zaskarżenia musi zapewniać pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej.
Karta art. 47
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem i dostępu do bezstronnego sądu.
Pomocnicze
Dyrektywa 2013/32/UE art. 38
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Warunki stosowania koncepcji 'bezpiecznego kraju trzeciego' są kumulatywne i obejmują m.in. brak zagrożenia życia i wolności, brak ryzyka poważnej krzywdy, przestrzeganie zasady non-refoulement, zakaz wydalania sprzeczny z prawem do wolności od tortur, możliwość ubiegania się o status uchodźcy. Wymagany jest również związek wnioskodawcy z państwem trzecim, metodologia oceny oraz możliwość podważenia przez wnioskodawcę statusu bezpiecznego kraju trzeciego.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 35
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Państwo może być uznane za 'kraj pierwszego azylu' tylko, jeśli wnioskodawca uzyskał w nim status uchodźcy i nadal korzysta z ochrony, lub w inny sposób korzysta z wystarczającej ochrony, w tym zasady non-refoulement, pod warunkiem podlegania readmisji.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 46 § ust. 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Państwa członkowskie powinny ustanowić rozsądne terminy na wydanie orzeczenia w ramach środków zaskarżenia.
ustawa o prawie azylu art. 51 § ust. 2 lit. f
Ustawa nr LXXX z 2007 r. o prawie azylu (Węgry)
Podstawa niedopuszczalności wniosku o ochronę międzynarodową, jeśli wnioskodawca przybył przez państwo, w którym nie był narażony na prześladowanie lub ryzyko poważnych krzywd, lub w którym zapewniono mu wystarczający poziom ochrony.
ustawa o prawie azylu art. 53 § ust. 2 i 4
Ustawa nr LXXX z 2007 r. o prawie azylu (Węgry)
Skarga na decyzję o odrzuceniu wniosku jako niedopuszczalnego podlega rozpatrzeniu przez sąd w terminie ośmiu dni.
Konwencja genewska
Konwencja dotycząca statusu uchodźców, sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951 r.
Podstawa prawna zasady non-refoulement.
EKPC art. 6 i 13
Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Przywołane w kontekście prawa do skutecznego środka prawnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Węgierskie przepisy dotyczące niedopuszczalności wniosku o ochronę międzynarodową z powodu tranzytu przez państwo trzecie nie są zgodne z wyczerpującym charakterem podstaw niedopuszczalności określonych w art. 33 dyrektywy 2013/32/UE. 8-dniowy termin na rozpatrzenie odwołania od decyzji o niedopuszczalności wniosku o ochronę międzynarodową narusza prawo do skutecznego środka prawnego gwarantowane przez art. 46 dyrektywy 2013/32/UE i art. 47 Karty praw podstawowych UE, ponieważ uniemożliwia pełne i wyczerpujące rozpatrzenie sprawy.
Godne uwagi sformułowania
wykładni art. 33 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego z tego powodu, iż wnioskodawca przybył na terytorium danego państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub na ryzyko poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony. art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyznacza sądowi, do którego wniesiono skargę na decyzję odrzucającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalny, termin ośmiu dni na wydanie rozstrzygnięcia, ze względu na to, iż sąd ten nie jest w stanie zapewnić w tym terminie skuteczności przepisów materialnych i gwarancji proceduralnych przyznanych wnioskodawcy w prawie Unii.
Skład orzekający
J.-C. Bonichot
prezes izby
R. Silva de Lapuerta
wiceprezes Trybunału, sprawozdawczyni
M. Safjan
sędzia
L. Bay Larsen
sędzia
C. Toader
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dyrektywy 2013/32/UE dotyczących podstaw niedopuszczalności wniosków o ochronę międzynarodową oraz prawa do skutecznego środka prawnego w postępowaniach azylowych. Ograniczenia stosowania koncepcji 'bezpiecznego kraju trzeciego' i 'kraju pierwszego azylu'. Znaczenie terminów sądowych dla zapewnienia skuteczności ochrony prawnej."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych przepisów dyrektywy 2013/32/UE i ich implementacji w prawie krajowym. Konkretne zastosowanie wymaga analizy przepisów krajowych i okoliczności faktycznych danej sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy fundamentalnych praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i stanowi ważny przykład egzekwowania przez TSUE standardów UE w zakresie procedur azylowych. Pokazuje, jak prawo UE może ograniczać swobodę państw członkowskich w kształtowaniu własnych przepisów proceduralnych.
“TSUE: Tranzyt przez bezpieczne państwo nie wystarczy do odrzucenia wniosku o azyl. 8 dni na decyzję sądu to za mało!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI