C-562/23

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2025-02-27

cjeutelekomunikacjawidmo radioweWysokatrybunal

widmo radiowetelekomunikacjaprawa użytkowaniaprzedłużenie prawdyrektywa 2018/1972dyrektywa 2002/20czasowe obowiązywanieprzewidywalność regulacyjnaTSUEpostępowanie prejudycjalne

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy dotyczące przedłużenia praw użytkowania widma radiowego z Europejskiego kodeksu łączności elektronicznej nie mają zastosowania do praw przyznanych przed wejściem w życie tej dyrektywy.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących przedłużania praw do użytkowania widma radiowego. Słoweńska spółka T-2 wnioskowała o przedłużenie swoich 15-letnich praw przyznanych w 2006 r., powołując się na nowe przepisy dyrektywy (UE) 2018/1972. Sąd odsyłający pytał, czy nowe przepisy mają zastosowanie wstecznie. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że art. 49 ust. 1 i 2 dyrektywy 2018/1972 nie stosuje się do praw przyznanych przed wejściem w życie tej dyrektywy, nawet jeśli wygasają po tej dacie, ze względu na brak wyraźnych przepisów o działaniu wstecz.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów Unii Europejskiej w sprawie przedłużenia praw do użytkowania widma radiowego. Słoweńska spółka T-2, której prawa do użytkowania widma radiowego zostały przyznane na 15 lat w 2006 r., złożyła wniosek o ich przedłużenie, powołując się na nowe przepisy dyrektywy (UE) 2018/1972 (Europejski kodeks łączności elektronicznej). Słoweńska agencja odmówiła przedłużenia, argumentując, że nowe przepisy nie mają zastosowania wstecznie. Sąd administracyjny w Słowenii zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi bezpośredniej skuteczności i zakresu zastosowania czasowego art. 49 ust. 1 i 2 dyrektywy 2018/1972, a także wykładni starszych dyrektyw (2002/20 i zmienionej 2002/20) w przypadku braku zastosowania nowych przepisów. Trybunał Sprawiedliwości UE, badając pytanie drugie w pierwszej kolejności, orzekł, że art. 49 ust. 1 i 2 dyrektywy 2018/1972 nie ma zastosowania do przedłużenia praw użytkowania widma radiowego przyznanych przed dniem wejścia w życie tej dyrektywy, nawet jeśli wygasają po tej dacie. Trybunał podkreślił, że przepisy te mają charakter materialny i nie stosuje się ich wstecznie, chyba że wynika to jednoznacznie z ich brzmienia, celu lub systematyki. Wskazał, że nowe przepisy wprowadzają wymóg przewidywalności regulacyjnej na okres co najmniej 20 lat i wymagają udostępnienia kryteriów przedłużenia praw przed ich przyznaniem, co nie było możliwe w przypadku praw przyznanych w 2006 r. W związku z tym, że nowe przepisy nie mają zastosowania, Trybunał uznał za zbędne rozpatrywanie kwestii ich bezpośredniej skuteczności oraz wykładni starszych dyrektyw.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, art. 49 ust. 1 i 2 dyrektywy 2018/1972 nie ma zastosowania do przedłużenia czasu obowiązywania indywidualnych praw użytkowania widma radiowego, które zostały przyznane przed dniem wejścia w życie tej dyrektywy, ale wygasają po tej dacie.

Uzasadnienie

Przepisy te mają charakter materialny i nie stosuje się ich wstecznie do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie ukształtowanych przed ich wejściem w życie, chyba że wynika to jednoznacznie z ich brzmienia, celu lub systematyki. Nowe przepisy wprowadzają wymóg przewidywalności regulacyjnej na okres co najmniej 20 lat i wymagają udostępnienia kryteriów przedłużenia praw przed ich przyznaniem, co nie było możliwe w przypadku praw przyznanych przed wejściem w życie dyrektywy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

nie dotyczy (udzielono odpowiedzi na pytanie)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
T‑2 družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme d.o.o.	spolka	skarżący
Agencija za komunikacijska omrežja in storitve Republike Slovenije	organ_krajowy	pozwany
Rząd słoweński	organ_krajowy	interwenient
Rząd hiszpański	organ_krajowy	interwenient
Rząd polski	organ_krajowy	interwenient
Komisja Europejska	instytucja_ue	interwenient

Przepisy (14)

Główne

Dyrektywa 2018/1972 art. 49 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej

Dyrektywa 2018/1972 art. 49 § 2

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej

Pomocnicze

Dyrektywa 2002/20 art. 5 § 2

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnianie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej

Zmieniona dyrektywa 2002/20 art. 5 § 2

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2002/20

Dyrektywa 2018/1972 art. 124 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej

Decyzja o spektrum radiowym art. 1

Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej

Decyzja o spektrum radiowym art. 2

Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej

Ustava Republike Slovenije art. 155

Konstytucja Republiki Słowenii

Zakon o elektronskih komunikacijah (Zekom) art. 50 § 1