C-56/17
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że państwo członkowskie może rozpatrzyć wniosek o ochronę międzynarodową nawet bez formalnego ustalenia swojej odpowiedzialności, a zakaz apostazji pod groźbą kary śmierci w kraju pochodzenia może stanowić prześladowanie.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących ochrony międzynarodowej i odpowiedzialności państw członkowskich za rozpatrywanie wniosków. Sąd odsyłający z Bułgarii pytał, czy państwo członkowskie może rozpatrzyć wniosek o ochronę międzynarodową bez formalnego ustalenia swojej odpowiedzialności zgodnie z rozporządzeniem Dublin III. Trybunał stwierdził, że jest to dopuszczalne. Ponadto, sąd pytał o interpretację przepisów dotyczących powodów prześladowania ze względu na religię, w tym czy zakaz apostazji pod groźbą kary śmierci w kraju pochodzenia może stanowić prześladowanie. Trybunał uznał, że taki zakaz może być aktem prześladowania, jeśli jest faktycznie stosowany.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów rozporządzenia Dublin III oraz dyrektyw 2011/95 i 2013/32 w sprawie ochrony międzynarodowej. Sąd administracyjny w Sofii (Bułgaria) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi procedury rozpatrywania wniosków o ochronę międzynarodową oraz kryteriów uznawania powodów prześladowania ze względu na religię. Pierwsze trzy pytania dotyczyły rozporządzenia Dublin III i dyrektywy 2013/32. Sąd pytał, czy państwo członkowskie może rozpatrzyć wniosek o ochronę międzynarodową bez formalnego ustalenia swojej odpowiedzialności zgodnie z kryteriami rozporządzenia Dublin III. Trybunał orzekł, że jest to dopuszczalne, nawet jeśli nie wydano wyraźnej decyzji o odpowiedzialności państwa członkowskiego. Ponadto, Trybunał stwierdził, że sąd krajowy rozpoznający skargę na decyzję o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej nie jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy kryteria ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego zgodnie z rozporządzeniem Dublin III zostały prawidłowo zastosowane. Kolejne pytania dotyczyły dyrektywy 2011/95 w sprawie kwalifikowania obywateli państw trzecich jako beneficjentów ochrony międzynarodowej. Sąd pytał, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową musi przedstawić dowody dotyczące wszystkich elementów pojęcia 'religii', aby uzasadnić swoje twierdzenia o ryzyku prześladowania. Trybunał wyjaśnił, że nie jest to konieczne, ale wnioskodawca musi wiarygodnie wesprzeć swoje twierdzenia. Odnosząc się do zakazu apostazji w Iranie pod groźbą kary śmierci, Trybunał orzekł, że taki zakaz może stanowić 'akt prześladowania' w rozumieniu dyrektywy, jeśli jest faktycznie stosowany w praktyce przez organy państwa pochodzenia. Ustalenie tego faktu należy do sądu odsyłającego. Kwestia, czy taki zakaz jest konieczny dla ochrony porządku publicznego, jest pozbawiona znaczenia dla oceny ryzyka prześladowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 3 ust. 1 rozporządzenia Dublin III nie stoi na przeszkodzie temu, aby organy państwa członkowskiego rozpatrzyły co do istoty wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, nawet jeśli nie wydały one wyraźnej decyzji o swojej odpowiedzialności.
Uzasadnienie
Analiza brzmienia, kontekstu i celów rozporządzenia Dublin III wykazała, że nie ma ono wyraźnego wymogu wydania formalnej decyzji o własnej odpowiedzialności państwa członkowskiego. Kluczowe jest zapewnienie skutecznego dostępu do procedur azylowych i szybkiego rozpatrywania wniosków.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Bahtiyar Fathi | osoba_fizyczna | skarżący |
| Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd węgierski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd Zjednoczonego Królestwa | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (11)
Główne
Rozporządzenie Dublin III art. 3 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Nie stoi na przeszkodzie rozpatrzeniu wniosku o ochronę międzynarodową przez państwo członkowskie, nawet jeśli nie wydało ono wyraźnej decyzji o swojej odpowiedzialności.
Dyrektywa 2013/32 art. 46 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Skuteczny środek zaskarżenia powinien zapewniać pełne rozpatrzenie ex nunc okoliczności faktycznych i prawnych. Sąd nie jest zobowiązany do zbadania z urzędu stosowania kryteriów rozporządzenia Dublin III.
Dyrektywa 2011/95 art. 10 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Definicja pojęcia 'religii' jest szeroka i obejmuje przekonania oraz praktyki. Osoba ubiegająca się o ochronę nie musi przedstawiać dowodów dotyczących wszystkich elementów, ale musi wiarygodnie wesprzeć swoje twierdzenia.
Dyrektywa 2011/95 art. 9 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Definicja 'aktu prześladowania' wymaga poważnego naruszenia podstawowych praw człowieka. Może obejmować środki dyskryminujące lub nieproporcjonalne kary.
Pomocnicze
Rozporządzenie Dublin III art. 17 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Klauzula dyskrecjonalna pozwalająca państwu członkowskiemu na rozpatrzenie wniosku, nawet jeśli nie jest za to odpowiedzialne na podstawie kryteriów rozporządzenia.
Dyrektywa 2011/95 art. 10 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Istnienie powodów prześladowania ze względu na religię, nawet jeśli wnioskodawca nie przedstawił dowodów na wszystkie aspekty praktykowania religii.
Dyrektywa 2011/95 art. 9 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Akty prześladowania mogą przybierać formę dyskryminujących środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych, a także nieproporcjonalnych lub dyskryminujących ścigań lub kar.
Konwencja genewska art. 1 § A pkt 2
Konwencja dotycząca statusu uchodźców
Definicja 'uchodźcy' obejmuje osoby obawiające się prześladowania z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do grupy społecznej lub przekonań politycznych.
EKPC art. 15 § 2
Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Przepis dotyczący możliwości uchylania stosowania zobowiązań w stanie niebezpieczeństwa, z wyłączeniem praw fundamentalnych.
Karta praw podstawowych art. 10
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do wolności myśli, sumienia i religii.
Karta praw podstawowych art. 18
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do azylu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Państwo członkowskie może rozpatrzyć wniosek o ochronę międzynarodową bez formalnego ustalenia swojej odpowiedzialności zgodnie z rozporządzeniem Dublin III. Sąd krajowy nie musi badać z urzędu stosowania kryteriów rozporządzenia Dublin III przy rozpatrywaniu skargi na decyzję o odmowie ochrony. Osoba ubiegająca się o ochronę nie musi przedstawiać dowodów na wszystkie aspekty religii, ale musi wiarygodnie wesprzeć swoje twierdzenia. Zakaz apostazji pod groźbą kary śmierci w kraju pochodzenia może stanowić prześladowanie, jeśli jest faktycznie stosowany.
Godne uwagi sformułowania
nie stoi on na przeszkodzie temu, aby organy państwa członkowskiego rozpatrzyły co do istoty wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej nie jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy określone w rozporządzeniu nr 604/2013 kryteria [...] zostały prawidłowo zastosowane nie musi – w celu uzasadnienia swoich twierdzeń dotyczących przekonań religijnych – przedstawić oświadczeń lub dokumentów w odniesieniu do wszystkich elementów objętych pojęciem „religii” zakaz, pod rygorem kary śmierci lub kary pozbawienia wolności, podejmowania działań sprzecznych z religią państwową [...] może stanowić „akt prześladowania”
Skład orzekający
M. Ilešič
prezes izby
A. Rosas
sędzia
C. Toader
sędzia
A. Prechal
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Dublin III, dyrektyw 2011/95 i 2013/32 w zakresie procedury azylowej, odpowiedzialności państw członkowskich oraz oceny ryzyka prześladowania ze względu na religię."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych okoliczności proceduralnych i dowodowych w sprawach o ochronę międzynarodową.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych w systemie azylowym UE oraz kluczowych aspektów oceny ryzyka prześladowania ze względu na religię, co jest tematem aktualnym i budzącym zainteresowanie.
“Czy zakaz apostazji w Iranie to prześladowanie? TSUE wyjaśnia granice ochrony międzynarodowej.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI