C-558/07

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że termin 'monomery' w rozporządzeniu REACH odnosi się wyłącznie do monomerów przereagowanych w polimerach, a przepis ten jest ważny.

Sprawa dotyczyła wykładni i ważności art. 6 ust. 3 rozporządzenia REACH, który nakłada obowiązek rejestracji monomerów w polimerach. Skarżące twierdziły, że obowiązek ten jest nieracjonalny, dyskryminacyjny i nieproporcjonalny. Trybunał wyjaśnił, że termin 'monomery' odnosi się do monomerów przereagowanych, stanowiących część polimeru, a nie do monomerów nieprzereagowanych. Ponadto, Trybunał uznał, że przepis ten jest zgodny z zasadami proporcjonalności i równego traktowania, służąc ochronie zdrowia i środowiska oraz zapewniając uczciwą konkurencję.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez High Court of Justice w związku ze sporem dotyczącym interpretacji i ważności art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH). Skarżące, producenci i importerzy polimerów, kwestionowali obowiązek rejestracji monomerów wchodzących w skład polimerów, argumentując, że przereagowane monomery tracą swoje pierwotne właściwości, a polimery są stabilne i bezpieczne. Twierdzili, że interpretacja ta jest niezgodna z celami rozporządzenia i narusza zasady dyskryminacji, proporcjonalności i równego traktowania. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pierwsze pytanie, wyjaśnił, że termin „monomery” użyty w art. 6 ust. 3 rozporządzenia REACH odnosi się wyłącznie do monomerów w postaci przereagowanej, które stanowią jednostki budulcowe polimeru. Podkreślono, że monomery nieprzereagowane podlegają rejestracji jako substancje jako takie, podczas gdy polimery są z niej wyłączone na mocy art. 2 ust. 9 rozporządzenia. Odpowiadając na drugie pytanie dotyczące ważności art. 6 ust. 3, Trybunał stwierdził, że przepis ten nie narusza zasady proporcjonalności. Głównym celem rozporządzenia REACH jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska, a rejestracja monomerów jest środkiem służącym lepszemu informowaniu o ryzyku. Obowiązek ten jest właściwy do osiągnięcia celów rozporządzenia i nie wykracza poza to, co jest konieczne. Trybunał odrzucił również zarzut naruszenia zasady równego traktowania, wskazując, że choć producenci i importerzy znajdują się w nieco innych sytuacjach, identyczne traktowanie jest uzasadnione potrzebą zapewnienia uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym i uniknięcia faworyzowania importerów. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że art. 6 ust. 3 rozporządzenia REACH jest ważny i należy go interpretować jako odnoszący się wyłącznie do monomerów przereagowanych w polimerach.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy