C-555/23 i C-556/23

Trybunał orzekł, że przepisy UE dotyczące usług audiowizualnych wymagają równego traktowania dostawców treści online i tradycyjnych nadawców w zakresie ochrony godności ludzkiej, a prawo krajowe nie może wyłączać dostawców internetowych z tych obowiązków.

Sprawa dotyczyła zgodności greckich przepisów nakładających obowiązek poszanowania godności ludzkiej i zakaz rozpowszechniania treści niskiej jakości na dostawców usług audiowizualnych z prawem UE. Grecki sąd krajowy miał wątpliwości, czy przepisy te obejmują dostawców treści rozpowszechnianych wyłącznie przez Internet. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dyrektywa o usługach audiowizualnych obejmuje ochronę godności ludzkiej i zakaz rozpowszechniania treści naruszających tę godność, a państwa członkowskie muszą stosować te zasady równo do wszystkich dostawców usług medialnych, w tym internetowych. Wykładnia rozszerzająca greckich przepisów w celu objęcia nimi dostawców internetowych jest dopuszczalna, o ile nie narusza zasady pewności prawa i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez grecki sąd krajowy dotyczyły wykładni dyrektywy 2010/13/UE w sprawie usług audiowizualnych oraz Karty praw podstawowych UE. Spór w postępowaniach głównych dotyczył decyzji greckiej rady radiowo-telewizyjnej (ESR) nakładających kary administracyjne na dwie spółki (Makeleio EPE i Zougla G.R.) za rozpowszechnianie treści audiowizualnych niskiej jakości i naruszających godność ludzką na ich stronach internetowych. Greckie przepisy, na których oparła się ESR, w swoim brzmieniu miały zastosowanie głównie do tradycyjnych dostawców usług telewizyjnych, wyłączając dostawców treści rozpowszechnianych wyłącznie przez Internet. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy te przepisy powinny być stosowane również do dostawców internetowych, oraz czy taka wykładnia nie narusza zasady pewności prawa i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Trybunał Sprawiedliwości UE w pierwszej kolejności ustalił, że spółki Makeleio i Zougla są „dostawcami usług medialnych” w rozumieniu dyrektywy 2010/13/UE, a rozpowszechniane przez nie treści stanowią „audiowizualną usługę medialną”, niezależnie od sposobu ich dystrybucji (tradycyjnej lub internetowej). Następnie Trybunał orzekł, że dyrektywa 2010/13/UE, w szczególności jej art. 6 ust. 1, obejmuje obowiązek poszanowania i ochrony godności ludzkiej oraz zakaz rozpowszechniania treści naruszających tę godność. Prawo Unii wymaga, aby te zasady miały zastosowanie do wszystkich dostawców usług medialnych podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, bez wyłączenia dostawców internetowych. W związku z tym, przepisy krajowe, które wyłączają dostawców internetowych z tych obowiązków, są sprzeczne z dyrektywą. Trybunał podkreślił, że zasada wykładni zgodnej prawa krajowego pozwala sądom krajowym na interpretowanie przepisów krajowych w sposób zapewniający pełną skuteczność prawa Unii, jednakże zasada ta napotyka granice w ogólnych zasadach prawa, takich jak zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla poena sine lege certa). W tym kontekście, Trybunał stwierdził, że zasada ta stoi na przeszkodzie wykładni rozszerzającej greckich przepisów w celu objęcia nimi dostawców internetowych, jeśli przepisy te nie przewidują jasno takich sankcji dla tej kategorii dostawców. Ostatecznie, Trybunał orzekł, że dyrektywa 2010/13/UE wymaga równego traktowania wszystkich dostawców usług medialnych w zakresie ochrony godności ludzkiej, a greckie przepisy, które wyłączają dostawców internetowych, są sprzeczne z dyrektywą, ale ich wykładnia rozszerzająca musi uwzględniać zasadę pewności prawa.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (17)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy