C-551/21

Trybunał stwierdził nieważność artykułu decyzji Rady dotyczącego wyznaczenia osoby do podpisania protokołu wykonawczego do umowy o partnerstwie w sprawie połowów, uznając, że kompetencja ta należy do Komisji Europejskiej, a nie Rady.

Komisja Europejska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności artykułu decyzji Rady, który upoważniał przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby do podpisania protokołu wykonawczego do umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Gabonem. Komisja argumentowała, że zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE, to ona jest właściwa do zapewnienia reprezentacji Unii na zewnątrz w takich sprawach. Trybunał uznał skargę za dopuszczalną i stwierdził nieważność spornego artykułu oraz wyznaczenia dokonanego na jego podstawie, podkreślając, że kompetencja do wyznaczenia sygnatariusza umowy międzynarodowej należy do Komisji, chyba że traktaty stanowią inaczej. Jednocześnie, ze względu na pewność prawa, Trybunał orzekł, że skutki tych aktów pozostają ostateczne.

Skarga Komisji Europejskiej dotyczyła stwierdzenia nieważności artykułu decyzji Rady (UE) 2021/1117, który upoważniał przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby do podpisania protokołu wykonawczego do umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Gabońską. Komisja argumentowała, że narusza to jej wyłączną kompetencję do zapewnienia reprezentacji Unii na zewnątrz, wynikającą z art. 17 ust. 1 TUE, w sprawach nieobjętych wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa. Rada natomiast twierdziła, że podpisanie umowy międzynarodowej jest integralną częścią jej kompetencji do określania polityki i opracowywania działań zewnętrznych Unii, zgodnie z art. 16 TUE i art. 218 TFUE, a zatem to ona jest właściwa do wyznaczenia sygnatariusza. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, orzekając w wielkiej izbie, uznał skargę za dopuszczalną. W swojej analizie Trybunał podkreślił zasadę równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy między instytucjami UE. Stwierdził, że choć Rada jest właściwa do upoważnienia do podpisania umowy międzynarodowej, to czynność samego podpisania, jako aktu reprezentacji na zewnątrz, należy do kompetencji Komisji na mocy art. 17 ust. 1 TUE, chyba że traktaty przewidują inaczej. Artykuł 218 ust. 5 TFUE, który Rada przywoływała jako podstawę swojej kompetencji, nie przyznaje jej prawa do wyznaczania sygnatariusza. W konsekwencji, Trybunał stwierdził nieważność art. 2 decyzji Rady oraz wyznaczenia stałego przedstawiciela Portugalii do podpisania protokołu. Jednocześnie, aby zapewnić pewność prawa i uniknąć podważenia udziału Unii w umowie, Trybunał orzekł, że skutki tych aktów pozostają ostateczne. Rada została obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (18)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy