C-551/15

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że postępowanie egzekucyjne dotyczące opłat parkingowych objęte jest rozporządzeniem Bruksela I bis, ale chorwaccy notariusze nie są sądami w rozumieniu tego rozporządzenia.

Sprawa dotyczyła wykładni rozporządzenia Bruksela I bis w kontekście postępowania egzekucyjnego wszczętego przez chorwacką spółkę parkingową przeciwko niemieckiemu obywatelowi. Trybunał orzekł, że postępowanie to jest objęte rozporządzeniem, o ile opłata parkingowa ma charakter zwykłego wynagrodzenia za usługę, a nie kary. Kluczowe było jednak rozstrzygnięcie, czy chorwaccy notariusze, wydający nakazy egzekucyjne na podstawie dokumentów autentycznych, mogą być uznani za sądy w rozumieniu rozporządzenia. Trybunał stwierdził, że nie, ze względu na brak kontradyktoryjności i odrębność funkcji notarialnej od sądowej.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (Bruksela I bis) w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Sprawa wywodziła się z postępowania egzekucyjnego wszczętego przez chorwacką spółkę Pula Parking d.o.o. przeciwko niemieckiemu obywatelowi Svenowi Klausowi Tederahnowi, w celu uzyskania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego. Sąd odsyłający, Općinski sud u Puli-Pola, zadał dwa pytania: czy rozporządzenie nr 1215/2012 ma zastosowanie do tego typu sprawy oraz czy chorwaccy notariusze wydający nakazy egzekucyjne na podstawie „dokumentu autentycznego” są sądami w rozumieniu tego rozporządzenia. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pierwsze pytanie, stwierdził, że postępowanie egzekucyjne wszczęte przez spółkę należącą do jednostki samorządu terytorialnego przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim w celu uzyskania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012, pod warunkiem że wierzytelność ta stanowi zwykłe wynagrodzenie za świadczoną usługę, a nie ma charakteru represyjnego. Kluczowe dla zastosowania rozporządzenia było wszczęcie postępowania egzekucyjnego po dacie jego wejścia w życie (10 stycznia 2015 r.). W odniesieniu do drugiego pytania, Trybunał orzekł, że chorwaccy notariusze, wykonujący kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych”, nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rozporządzenia nr 1215/2012. Trybunał podkreślił, że pojęcie „sądu” należy interpretować autonomicznie, a chorwaccy notariusze, mimo że wydają nakazy egzekucyjne, nie spełniają kryteriów niezależności, bezstronności i kontradyktoryjności, które są fundamentalne dla pojęcia sądu w prawie Unii, zwłaszcza w kontekście wzajemnego zaufania i uznawania orzeczeń. Wskazano na brak możliwości uznania ich za sądy w rozumieniu rozporządzenia, w przeciwieństwie do sytuacji, gdyby prawodawca unijny wprost przewidział takie rozszerzenie definicji.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy