C-55/11, C-57/11 i C-58/11

TSUE orzekł, że opłaty za instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych na mieniu publicznym nie mogą obciążać operatorów, którzy nie są właścicielami tych urządzeń, a jedynie z nich korzystają, oraz że art. 13 dyrektywy o zezwoleniach jest bezpośrednio skuteczny.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 13 dyrektywy 2002/20/WE w kontekście hiszpańskich przepisów nakładających opłaty na operatorów telekomunikacyjnych za korzystanie z mienia publicznego. Sądy krajowe pytały, czy opłaty te mogą obciążać operatorów, którzy nie są właścicielami instalacji, a jedynie z nich korzystają, oraz czy art. 13 dyrektywy jest bezpośrednio skuteczny. Trybunał uznał, że opłaty takie nie mogą być nakładane na operatorów niebędących właścicielami urządzeń, a sam przepis jest bezpośrednio skuteczny, co pozwala jednostkom na powoływanie się na niego przed sądami krajowymi.

Sprawa C-55/11, C-57/11 i C-58/11 dotyczyła wykładni art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach). Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zostały złożone przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w związku ze sporami dotyczącymi opłat nakładanych przez hiszpańskie gminy na operatorów telekomunikacyjnych (Vodafone España SA i France Telecom España SA) za użytkowanie dla celów prywatnych oraz za szczególne korzystanie z gminnego mienia publicznego. Opłaty te były nakładane niezależnie od tego, czy operatorzy byli właścicielami urządzeń telekomunikacyjnych zainstalowanych na tym mieniu, czy też jedynie z nich korzystali w celu świadczenia usług telefonii ruchomej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania prejudycjalne, w pierwszej kolejności ustalił, że zgodnie z dyrektywą o zezwoleniach państwa członkowskie mogą nakładać opłaty jedynie w ściśle określonych przypadkach: opłaty administracyjne pokrywające koszty zarządzania systemem zezwoleń, opłaty za prawo użytkowania częstotliwości radiowych lub numeracji, albo opłaty za prawo instalowania urządzeń na własności publicznej lub prywatnej. Trybunał podkreślił, że pojęcie instalowania urządzeń oraz płatnika opłaty odnosi się do podmiotu, który jest właścicielem fizycznej infrastruktury i ma prawo do jej fizycznego umieszczenia. W związku z tym, Trybunał orzekł, że art. 13 dyrektywy o zezwoleniach stoi na przeszkodzie stosowaniu opłat nakładanych na operatorów, którzy nie są właścicielami urządzeń, a jedynie z nich korzystają w celu świadczenia usług telefonii ruchomej. Po drugie, Trybunał rozpatrzył pytanie o bezpośrednią skuteczność art. 13 dyrektywy o zezwoleniach. Powołując się na utrwalone orzecznictwo, Trybunał stwierdził, że art. 13 dyrektywy, ze względu na swoją bezwarunkową i precyzyjną treść, jest bezpośrednio skuteczny. Oznacza to, że jednostki mogą powoływać się na ten przepis przed sądami krajowymi, aby sprzeciwić się stosowaniu przepisów krajowych niezgodnych z jego postanowieniami.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy