C-541/08

Trybunał orzekł, że umowa o swobodnym przepływie osób między UE a Szwajcarią nie przyznaje osobom prawnym prawa do nabywania nieruchomości, a ograniczenia w tym zakresie wobec Szwajcarii jako państwa trzeciego są dopuszczalne.

Sprawa dotyczyła nabycia nieruchomości w Austrii przez spółkę prawa austriackiego, której udziały należały do spółki prawa szwajcarskiego. Sąd krajowy pytał, czy umowa o swobodnym przepływie osób między UE a Szwajcarią przyznaje osobom prawnym takie same prawa jak osobom fizycznym w zakresie nabywania nieruchomości oraz czy ograniczenia w tym zakresie wobec Szwajcarii są zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału. Trybunał stwierdził, że umowa dotyczy wyłącznie osób fizycznych, a ograniczenia w nabywaniu nieruchomości przez podmioty szwajcarskie są dopuszczalne na podstawie art. 64 TFUE.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 25 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu osób, a także art. 63 i 64 TFUE. Sprawa rozpatrywana przez Oberster Gerichtshof dotyczyła nabycia nieruchomości w Austrii przez spółkę prawa austriackiego, której całość udziałów posiadała spółka prawa szwajcarskiego. Sąd krajowy zadał dwa pytania: po pierwsze, czy art. 25 umowy należy interpretować w ten sposób, że nakaz traktowania takiego samego jak podmioty krajowe dotyczy jedynie osób fizycznych, z wyłączeniem osób prawnych. Po drugie, w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy przepisy austriackiej ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (WrAuslGEG), które nakładają na zagraniczne osoby prawne obowiązek uzyskania zezwolenia lub potwierdzenia zwolnienia z tego obowiązku, stanowią dopuszczalne ograniczenie swobodnego przepływu kapitału wobec Szwajcarii jako państwa trzeciego na podstawie art. 64 ust. 1 TFUE. Trybunał, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo (wyrok w sprawie C-351/08 Grimme), stwierdził, że umowy dwustronne ze Szwajcarią nie mogą być automatycznie interpretowane na podstawie przepisów prawa UE dotyczących rynku wewnętrznego, chyba że umowa stanowi inaczej. Analiza umowy wykazała, że jej cele i postanowienia dotyczące swobód gospodarczych (w tym prawa do prowadzenia działalności na własny rachunek) dotyczą przede wszystkim osób fizycznych. Artykuł 25 załącznika I, regulujący nabycie nieruchomości, wymienia jako uprawnione osoby fizyczne (obywateli umawiających się stron z prawem pobytu oraz mieszkańców terenów przygranicznych). W związku z tym Trybunał odpowiedział, że traktowanie takie samo jak obywateli krajowych w dziedzinie nabywania nieruchomości ma zastosowanie jedynie do osób fizycznych. W odniesieniu do drugiego pytania, Trybunał zbadał, czy przepisy WrAuslGEG stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału dopuszczalne na podstawie art. 64 ust. 1 TFUE, który zezwala na utrzymanie ograniczeń istniejących w stosunku do państw trzecich na dzień 31 grudnia 1993 r. Analiza wykazała, że już przed tą datą, na mocy wcześniejszej ustawy (AuslGEG), nabycie nieruchomości przez cudzoziemców w Austrii było uzależnione od uzyskania zezwolenia. Chociaż zmieniła się procedura (organ właściwy do wydania potwierdzenia zwolnienia), istota regulacji pozostała ta sama – obowiązek uzyskania zezwolenia lub wykazania spełnienia przesłanek zwolnienia. Ponieważ spółka z większościowym udziałem szwajcarskim została uznana za podmiot zagraniczny niekorzystający ze zwolnienia, obowiązek uzyskania zezwolenia był zgodny z art. 64 ust. 1 TFUE. Trybunał orzekł zatem, że przepisy WrAuslGEG stanowią dopuszczalne ograniczenie swobodnego przepływu kapitału wobec Szwajcarii.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy