C-540/21
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że Słowacja naruszyła prawo UE, wprowadzając przepisy pozwalające organizatorom turystyki na oferowanie zastępczych imprez turystycznych zamiast zwrotu pieniędzy podróżnym w przypadku odwołania imprezy z powodu pandemii COVID-19.
Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Słowacji, zarzucając naruszenie dyrektywy w sprawie imprez turystycznych poprzez wprowadzenie przepisów krajowych pozwalających organizatorom na oferowanie podróżnym zastępczych imprez turystycznych zamiast natychmiastowego zwrotu wpłat w przypadku odwołania imprezy z powodu pandemii COVID-19. Słowacja argumentowała, że przepisy te były konieczne, aby zapobiec upadłości biur podróży i że pandemia stanowiła siłę wyższą. Trybunał uznał, że pandemia COVID-19 kwalifikuje się jako 'nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności', a zwrot wpłat powinien być dokonany w formie pieniężnej, a nie jako oferta zastępczej imprezy turystycznej. Trybunał stwierdził uchybienie zobowiązaniom przez Słowację.
Skarga Komisji Europejskiej dotyczyła naruszenia przez Słowację dyrektywy (UE) 2015/2302 w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych. Komisja zarzuciła, że słowacka ustawa nr 136/2020, wprowadzając art. 33a do ustawy nr 170/2018, pozwoliła organizatorom turystyki na oferowanie podróżnym zastępczych imprez turystycznych zamiast pełnego zwrotu wpłat w przypadku odwołania imprezy z powodu pandemii COVID-19. Zgodnie z dyrektywą, w przypadku nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, podróżny ma prawo do pełnego zwrotu wpłat w terminie 14 dni. Słowacja argumentowała, że pandemia COVID-19 stanowiła siłę wyższą i że przepisy te były niezbędne do ochrony branży turystycznej przed upadłością. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że pandemia COVID-19 kwalifikuje się jako 'nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności' w rozumieniu dyrektywy. Podkreślił, że zwrot wpłat powinien być dokonany w formie pieniężnej, a nie jako oferta zastępczej imprezy turystycznej, która nie jest równoznaczna ze zwrotem. Trybunał odrzucił argument Słowacji o sile wyższej, wskazując, że państwo członkowskie nie może powoływać się na trudności wewnętrzne jako uzasadnienie naruszenia prawa UE, a zamiast tego powinno rozważyć środki pomocy państwa. W konsekwencji, Trybunał stwierdził, że Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2015/2302 i nakazał jej pokrycie kosztów postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, światowy kryzys zdrowotny, taki jak pandemia COVID-19, może być uznany za 'nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności' w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2015/2302.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że pandemia COVID-19 jest sytuacją poza kontrolą, której skutków nie można było uniknąć, nawet przy podjęciu wszelkich rozsądnych działań, i stanowi znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, co wpisuje się w definicję 'nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności'. Ograniczenie tej definicji do wydarzeń lokalnych byłoby sprzeczne z celem dyrektywy i zasadą pewności prawa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_uchybienie
Strona wygrywająca
Komisja Europejska
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Komisja Europejska | instytucja_ue | skarżąca |
| Królestwo Danii | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Republika Słowacka | panstwo_czlonkowskie | pozwana |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2015/2302 art. 12 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302
Określa prawo podróżnego do rozwiązania umowy bez opłaty za rozwiązanie w przypadku nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, z prawem do pełnego zwrotu wpłat.
Dyrektywa 2015/2302 art. 12 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302
Określa sytuacje, w których organizator może rozwiązać umowę z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności i jest zobowiązany do pełnego zwrotu wpłat.
Dyrektywa 2015/2302 art. 12 § 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302
Określa termin dokonania zwrotów – nie później niż w ciągu 14 dni od rozwiązania umowy.
Dyrektywa 2015/2302 art. 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302
Stanowi o pełnej harmonizacji dziedzin objętych dyrektywą, zakazując państwom członkowskim wprowadzania przepisów odbiegających od dyrektywy.
TFUE art. 258
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.
Pomocnicze
ustawa nr 170/2018 art. 33a
Ustawa nr 170/2018 o imprezach turystycznych, powiązanych usługach turystycznych i niektórych warunkach mających zastosowanie do działalności turystycznej
Tymczasowe przepisy dotyczące wyjątkowej sytuacji spowodowanej COVID-19, pozwalające na oferowanie zastępczych imprez turystycznych zamiast zwrotu pieniędzy.
TFUE art. 107 § 2 lit. b
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna dla dozwolonej pomocy państwa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pandemia COVID-19 kwalifikuje się jako 'nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności' w rozumieniu dyrektywy 2015/2302. Zwrot wpłat powinien być dokonany w formie pieniężnej, a nie jako oferta zastępczej imprezy turystycznej. Dyrektywa 2015/2302 dokonuje pełnej harmonizacji i nie zezwala na odstępstwa od jej przepisów. Państwo członkowskie nie może powoływać się na siłę wyższą ani trudności wewnętrzne w celu uzasadnienia naruszenia prawa UE.
Odrzucone argumenty
Pandemia COVID-19 nie mieści się w definicji 'nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności' z dyrektywy 2015/2302. Oferta zastępczej imprezy turystycznej stanowi formę zwrotu w rozumieniu dyrektywy. Przepisy krajowe były konieczne do ochrony branży turystycznej przed upadłością i stanowiły wyważenie interesów. Pandemia COVID-19 stanowiła siłę wyższą, która uniemożliwiła Słowacji wywiązanie się ze zobowiązań.
Godne uwagi sformułowania
światowy kryzys zdrowotny taki jak pandemia COVID-19 należy, jako taki, uznać za mogący wchodzić w zakres tego pojęcia [nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności] pojęcie „zwrotu” w rozumieniu art. 12 ust. 2 i 3 dyrektywy 2015/2302 oznacza zwrócenie wpłat dokonanych z tytułu imprezy turystycznej w formie kwoty pieniężnej państwo członkowskie nie może powoływać się na trudności o charakterze wewnętrznym w celu uzasadnienia uchybienia zobowiązaniom wynikającym z prawa Unii
Skład orzekający
A. Prechal
sprawozdawca
M.L. Arastey Sahún
sędzia
F. Biltgen
sędzia
N. Wahl
sędzia
J. Passer
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności' w kontekście pandemii, obowiązek zwrotu wpłat w formie pieniężnej w przypadku odwołania imprez turystycznych, oraz ograniczenia dla państw członkowskich w zakresie wprowadzania przepisów krajowych sprzecznych z prawem UE."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji pandemii COVID-19 i interpretacji dyrektywy 2015/2302. Może mieć zastosowanie do innych sytuacji kryzysowych, ale wymaga analizy konkretnych okoliczności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy powszechnie znanej pandemii COVID-19 i jej wpływu na prawa konsumentów w branży turystycznej, co czyni ją bardzo aktualną i interesującą dla szerokiego grona odbiorców.
“Pandemia COVID-19: Czy biura podróży mogły odmówić zwrotu pieniędzy? Trybunał UE rozstrzyga!”
Sektor
turystyka
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI