C-533/08

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy konwencji CMR dotyczące jurysdykcji i wykonywania orzeczeń mogą być stosowane w UE tylko, jeśli są zgodne z zasadami rozporządzenia Bruksela I, a sam Trybunał nie jest właściwy do wykładni przepisów CMR.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 (Bruksela I) w kontekście Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR). Hoge Raad der Nederlanden pytał, czy przepisy CMR dotyczące jurysdykcji i wykonalności orzeczeń mogą być stosowane w UE, a jeśli tak, to w jakim zakresie. Trybunał stwierdził, że przepisy CMR mogą być stosowane, ale tylko pod warunkiem, że nie naruszają podstawowych zasad rozporządzenia Bruksela I, takich jak przewidywalność, prawidłowy wymiar sprawiedliwości i swobodny przepływ orzeczeń. Jednocześnie Trybunał uznał, że nie jest właściwy do dokonywania wiążącej wykładni przepisów CMR.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden dotyczył wykładni art. 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenie Bruksela I) w związku z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR). Spór w postępowaniu głównym dotyczył wykonania w Niderlandach orzeczenia sądu niemieckiego zasądzającego od TNT Express Nederland BV odszkodowanie z tytułu utraty towarów podczas międzynarodowego przewozu drogowego. TNT podnosiła, że niemiecki sąd nie był właściwy do rozpoznania sprawy ze względu na zasadę zawisłości sporu (lis pendens) określoną w art. 31 ust. 2 CMR, podczas gdy AXA Versicherung AG argumentowała, że jurysdykcja sądu niemieckiego nie podlega ponownemu badaniu na mocy art. 35 ust. 3 rozporządzenia Bruksela I. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w pierwszej kolejności rozważył stosunek rozporządzenia Bruksela I do konwencji szczególnych, takich jak CMR. Stwierdził, że art. 71 rozporządzenia Bruksela I przewiduje, iż przepisy konwencji szczególnych mogą być stosowane, ale tylko pod warunkiem, że nie naruszają one podstawowych zasad współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych w ramach Unii, takich jak swobodny przepływ orzeczeń, przewidywalność, prawidłowy wymiar sprawiedliwości, unikanie równoległych postępowań oraz wzajemne zaufanie. Zasady te są niezbędne dla należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego. W związku z tym, przepisy CMR dotyczące jurysdykcji i wykonalności orzeczeń mogą być stosowane w ramach Unii tylko, jeśli spełniają te warunki i prowadzą do rezultatów co najmniej równie korzystnych dla rynku wewnętrznego, jak te wynikające z rozporządzenia Bruksela I. Następnie Trybunał odniósł się do pytania o swoją właściwość do wykładni art. 31 CMR. Stwierdził, że co do zasady nie jest właściwy do dokonywania wykładni porozumień międzynarodowych zawartych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, chyba że Unia przejęła kompetencje w tej dziedzinie i przepisy takiej konwencji mają wiążący skutek dla Unii. W tym przypadku Trybunał uznał, że przepisy CMR dotyczące jurysdykcji i wykonywania orzeczeń nie wiążą Unii, a jedynie mogą być stosowane w ramach UE z poszanowaniem zasad rozporządzenia Bruksela I. W konsekwencji, Trybunał stwierdził, że nie jest właściwy do dokonania wiążącej wykładni art. 31 CMR.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (5)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy