C-53/18

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2019-05-08
cjeuprawo_ue_ogolneswobody podstawoweWysokatrybunal
MiFIDdoradca finansowytied agentswoboda świadczenia usługprawo przedsiębiorczościpostępowanie karnesytuacja wewnętrznaTSUE

Podsumowanie

Trybunał orzekł, że czasowy zakaz prowadzenia działalności doradcy finansowego działającego poza lokalami przedsiębiorstwa, nałożony z powodu toczącego się postępowania karnego, nie podlega dyrektywie MiFID ani zasadom swobód podstawowych UE, jeśli sytuacja ma charakter wyłącznie wewnętrzny.

Sprawa dotyczyła wniosku o wykładnię dyrektywy MiFID i traktatu FUE w kontekście czasowego zakazu prowadzenia działalności przez włoskiego doradcę finansowego, nałożonego z powodu toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego. Sąd odsyłający pytał, czy dyrektywa MiFID i zasady swobód podstawowych UE stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi. Trybunał uznał, że doradca finansowy działający poza lokalami przedsiębiorstwa jest 'przedstawicielem' w rozumieniu dyrektywy MiFID, a nie 'przedsiębiorstwem inwestycyjnym'. W związku z tym, zakaz prowadzenia działalności nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy MiFID. Ponadto, stwierdzono, że swobody podstawowe UE nie mają zastosowania do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy MiFID oraz zasad swobód podstawowych UE w kontekście czasowego zakazu prowadzenia działalności przez włoskiego doradcę finansowego, Antonio Pasquale Mastromartino. Zakaz ten został nałożony przez Consob z powodu toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego. Sąd odsyłający pytał, czy dyrektywa MiFID (w szczególności jej art. 8, 23, 50 i 51) oraz zasady niedyskryminacji, proporcjonalności, swobody świadczenia usług i prawa przedsiębiorczości stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po analizie definicji zawartych w dyrektywie MiFID, stwierdził, że doradca finansowy działający poza lokalami przedsiębiorstwa, który działa na wyłączną odpowiedzialność jednego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, jest 'przedstawicielem' (tied agent), a nie 'przedsiębiorstwem inwestycyjnym'. W związku z tym, czasowy zakaz prowadzenia działalności przez takiego przedstawiciela nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy MiFID, ponieważ dyrektywa ta nie reguluje działalności przedstawicieli jako takich, a jedynie warunki, na jakich przedsiębiorstwa inwestycyjne mogą z nich korzystać. Ponadto, Trybunał przypomniał, że postanowienia traktatu FUE dotyczące swobód podstawowych nie mają zastosowania do sytuacji, których wszystkie okoliczności ograniczają się do obszaru jednego państwa członkowskiego. Ponieważ wniosek nie wskazywał na żadną konkretną okoliczność pozwalającą na ustalenie związku z wykonywaniem podstawowych swobód UE, uznano, że swobody te nie mają zastosowania do rozpatrywanego zakazu. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że dyrektywa MiFID, art. 49 i 56 TFUE oraz zasady niedyskryminacji i proporcjonalności nie stoją na przeszkodzie czasowemu zakazowi prowadzenia działalności doradcy finansowego, jeśli sytuacja ma charakter wyłącznie wewnętrzny.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, czasowy zakaz prowadzenia działalności doradcy finansowego uprawnionego do oferowania usług poza lokalami przedsiębiorstwa nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy MiFID, ponieważ taki doradca jest traktowany jako 'przedstawiciel', a nie 'przedsiębiorstwo inwestycyjne', a dyrektywa ta nie reguluje działalności przedstawicieli jako takich.

Uzasadnienie

Trybunał rozróżnił pojęcia 'przedsiębiorstwa inwestycyjnego' i 'przedstawiciela' w rozumieniu dyrektywy MiFID. Doradca finansowy działający poza lokalami przedsiębiorstwa na wyłączną odpowiedzialność jednego podmiotu jest 'przedstawicielem'. Dyrektywa MiFID nie reguluje działalności przedstawicieli jako takich, a jedynie warunki korzystania z nich przez przedsiębiorstwa inwestycyjne. Motyw 38 dyrektywy MiFID wyłącza z jej zakresu warunki prowadzenia działalności poza lokalami przedsiębiorstwa.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

skarżący (w zakresie braku zastosowania prawa UE)

Strony

NazwaTypRola
Antonio Pasquale Mastromartinoosoba_fizycznaskarżący
Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)organ_krajowypozwany
rząd włoskipanstwo_czlonkowskieinterwenient
Komisja Europejskainstytucja_ueinterwenient

Przepisy (14)

Główne

TUF art. 55 § 2

Dekret ustawodawczy nr 58 – Testo unico delle disposizioni in materia di intermediazione finanziaria

Rozporządzenie ustanawiające przepisy wykonawcze do dekretu ustawodawczego nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w zakresie dotyczącym pośredników art. 111 § 2

Pomocnicze

Dyrektywa MiFID art. 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 4 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 8

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 13 § 2

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 23

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 50 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 50 § 2 lit. g)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

Dyrektywa MiFID art. 51 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

TUF art. 31 § 1

Dekret ustawodawczy nr 58 – Testo unico delle disposizioni in materia di intermediazione finanziaria

TUF art. 31 § 2

Dekret ustawodawczy nr 58 – Testo unico delle disposizioni in materia di intermediazione finanziaria

TFUE art. 49

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

TFUE art. 56

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Argumenty

Skuteczne argumenty

Czasowy zakaz prowadzenia działalności doradcy finansowego działającego poza lokalami przedsiębiorstwa nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy MiFID, ponieważ taki doradca jest 'przedstawicielem', a nie 'przedsiębiorstwem inwestycyjnym', a dyrektywa nie reguluje działalności przedstawicieli jako takich. Czasowy zakaz prowadzenia działalności doradcy finansowego działającego poza lokalami przedsiębiorstwa nie narusza swobód podstawowych UE, ponieważ sytuacja ma charakter wyłącznie wewnętrzny i nie wykazuje związku z wykonywaniem podstawowych swobód UE.

Godne uwagi sformułowania

dyrektywą tą nie obejmuje się warunków prowadzenia działalności poza lokalami przedsiębiorstwa inwestycyjnego nie można z góry wykluczyć, iż uregulowanie krajowe stosowane bez rozróżnienia do działalności krajowej i transgranicznej takiego doradcy może – w zależności od okoliczności sprawy – wywoływać skutki, które nie ograniczają się do obszaru jednego państwa członkowskiego nie wskazuje żadnej konkretnej okoliczności pozwalającej na ustalenie związku między przedmiotem lub okolicznościami sporu w postępowaniu głównym a wykonywaniem, nawet potencjalnym, przez A.P. Mastromartino podstawowych swobód zagwarantowanych przez art. 49 i 56 TFUE

Skład orzekający

A. Arabadjiev

prezes izby

T. von Danwitz

sprawozdawca

E. Levits

sędzia

C. Vajda

sędzia

P.G. Xuereb

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Określenie zakresu stosowania dyrektywy MiFID oraz zasad stosowania swobód podstawowych UE do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji doradcy finansowego działającego poza lokalami przedsiębiorstwa i ma zastosowanie głównie do spraw o charakterze wewnętrznym, gdzie nie ma elementu transgranicznego.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa wyjaśnia istotne rozróżnienie między 'przedsiębiorstwem inwestycyjnym' a 'przedstawicielem' w kontekście dyrektywy MiFID, co ma praktyczne znaczenie dla branży finansowej. Dodatkowo, porusza kwestię stosowania swobód podstawowych UE do sytuacji wewnętrznych.

Kiedy zakaz prowadzenia działalności finansowej nie jest problemem dla prawa UE? TSUE wyjaśnia.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI