C-529/21 do C-536/21 i C-732/21 do C-738/21

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dyrektywa dotycząca czasu pracy ma zastosowanie do strażaków pracujących w nocy, chyba że ich praca wymaga wyjątkowych środków bezpieczeństwa, a odmienne traktowanie pracowników sektora publicznego i prywatnego w zakresie czasu pracy w nocy jest dopuszczalne, jeśli jest uzasadnione.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o czasie pracy w odniesieniu do strażaków pracujących w nocy w Bułgarii. Sąd odsyłający pytał, czy dyrektywa ma zastosowanie do tej grupy zawodowej, biorąc pod uwagę wyjątki dotyczące służb publicznych, oraz czy różnice w traktowaniu pracowników sektora publicznego i prywatnego w zakresie czasu pracy w nocy są dopuszczalne. Trybunał stwierdził, że dyrektywa ma zastosowanie do strażaków pracujących w nocy, o ile ich praca odbywa się w normalnych warunkach. Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał uznał, że odmienne traktowanie pracowników sektora publicznego i prywatnego w zakresie czasu pracy w nocy jest dopuszczalne, jeśli jest ono obiektywnie uzasadnione, proporcjonalne i służy prawnie dopuszczalnemu celowi.

W niniejszym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął kwestie dotyczące wykładni dyrektywy 2003/88/WE w sprawie organizacji czasu pracy, w szczególności w odniesieniu do pracowników sektora publicznego wykonujących pracę w porze nocnej. Sprawa wywodzi się z 15 wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez bułgarski sąd rejonowy w Kuli, dotyczących sporów między urzędnikami pełniącymi służbę strażaków a ich pracodawcą w przedmiocie księgowania i wynagradzania za pracę w porze nocnej. Pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczyło zakresu stosowania dyrektywy 2003/88/WE. Sąd odsyłający pytał, czy dyrektywa ta ma zastosowanie do strażaków, mimo że art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG przewiduje wyjątki dla niektórych rodzajów działalności w służbie publicznej, takich jak policja czy ochrona cywilna. Trybunał przypomniał, że dyrektywy te mają szerokie zastosowanie do wszystkich sektorów działalności, a wyjątki należy interpretować wąsko. Stwierdził, że dyrektywa 2003/88/WE ma zastosowanie do strażaków pracujących w porze nocnej, o ile ich działalność jest wykonywana w normalnych warunkach. Do sądu krajowego należy ocena, czy konkretne warunki pracy strażaków spełniają ten wymóg. Drugie pytanie prejudycjalne dotyczyło oceny równoważności środków ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników wykonujących pracę w porze nocnej, w kontekście art. 12 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE oraz zasady równego traktowania z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sąd odsyłający zastanawiał się, czy należy uwzględniać przywileje (np. dłuższe urlopy, wyższe odprawy) przysługujące pracownikom sektora prywatnego, którzy pracują w nocy krócej niż strażacy. Trybunał wyjaśnił, że art. 12 dyrektywy wymaga zapewnienia właściwej ochrony, która może przybrać różne formy, niekoniecznie tylko skrócenia czasu pracy. Odnosząc się do zasady równego traktowania, Trybunał podkreślił, że odmienne traktowanie jest dopuszczalne, jeśli jest obiektywnie uzasadnione, proporcjonalne do prawnie dopuszczalnego celu i służy jego realizacji. Do sądu krajowego należy ocena, czy istnieją porównywalne sytuacje, czy występuje odmienne traktowanie oraz czy jest ono uzasadnione. Trybunał wskazał, że samo istnienie przywilejów dla pracowników sektora prywatnego nie przesądza o naruszeniu zasady równego traktowania, jeśli odmienne traktowanie strażaków jest uzasadnione obiektywnymi czynnikami i służy prawnie dopuszczalnym celom.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy