C-522/14

Trybunał orzekł, że niemieckie przepisy zobowiązujące banki do zgłaszania organom podatkowym aktywów zmarłych klientów, nawet jeśli są one przechowywane w oddziałach zagranicznych, nie naruszają swobody przedsiębiorczości, nawet jeśli prawo kraju oddziału chroni tajemnicę bankową.

Sprawa dotyczyła niemieckiego banku Sparkasse Allgäu, który odmówił przekazania niemieckiemu urzędowi skarbowemu informacji o aktywach zmarłych niemieckich rezydentów przechowywanych w jego austriackim oddziale. Niemieckie prawo nakładało taki obowiązek, podczas gdy prawo austriackie chroniło tajemnicę bankową. Bundesfinanzhof zapytał TSUE, czy niemieckie przepisy naruszają swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE). Trybunał uznał, że obowiązek ten, mimo potencjalnego zniechęcania do działalności transgranicznej, nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości, ponieważ wynika z równoległego wykonywania kompetencji przez państwa członkowskie w zakresie regulacji bankowych i kontroli podatkowej, a niemieckie przepisy nie dyskryminują oddziałów zagranicznych w porównaniu do krajowych.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez niemiecki Bundesfinanzhof w związku ze sporem pomiędzy Sparkasse Allgäu a Finanzamt Kempten. Niemiecki bank odmówił przekazania niemieckiemu urzędowi skarbowemu informacji o aktywach zmarłych niemieckich rezydentów, które były przechowywane w jego niesamodzielnym oddziale w Austrii. Niemieckie przepisy (§ 33 ust. 1 ErbStG) nakładały na instytucje kredytowe obowiązek powiadamiania organów podatkowych o składnikach majątkowych zmarłych klientów. Prawo austriackie (§ 38 BWG) natomiast chroniło tajemnicę bankową, której naruszenie było zagrożone sankcjami karnymi. Sąd odsyłający pytał, czy niemieckie przepisy naruszają swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zwłaszcza w sytuacji, gdy prawo kraju, w którym znajduje się oddział, nie przewiduje porównywalnego obowiązku i chroni tajemnicę bankową. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) przypomniał, że swoboda przedsiębiorczości obejmuje także zakaz ograniczania przez państwo członkowskie pochodzenia podejmowania działalności w innym państwie członkowskim przez jego obywateli lub spółki utworzone zgodnie z jego prawem. W analizowanej sprawie TSUE stwierdził, że obowiązek nałożony przez niemieckie prawo nie stanowił ograniczenia swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 TFUE. Trybunał podkreślił, że niekorzystne skutki wynikają z równoległego wykonywania kompetencji przez dwa państwa członkowskie: Niemcy w zakresie kontroli podatkowej i Austrię w zakresie ochrony tajemnicy bankowej. TSUE zaznaczył, że prawo niemieckie nie dyskryminuje oddziałów zagranicznych w porównaniu do oddziałów krajowych, ponieważ obowiązek zgłoszenia dotyczy wszystkich aktywów zarządzanych przez niemieckie instytucje kredytowe, niezależnie od miejsca ich przechowywania. Ponadto, Trybunał wskazał, że brak harmonizacji w zakresie wymiany informacji podatkowych między państwami członkowskimi pozwala państwom na nakładanie takich obowiązków, pod warunkiem braku dyskryminacji. W związku z tym, że przepisy unijne dotyczące automatycznej wymiany informacji podatkowych (dyrektywa 2011/16) zostały przyjęte po zaistnieniu okoliczności faktycznych w sprawie, nie miały one zastosowania. TSUE orzekł, że art. 49 TFUE nie sprzeciwia się niemieckiemu uregulowaniu.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (6)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy