C-519/08
Podsumowanie
TSUE orzekł, że przepisy krajowe zakazujące przekształcania umów na czas określony w nieokreślony w sektorze publicznym mogą być zgodne z prawem UE, pod warunkiem istnienia skutecznych środków zapobiegających nadużyciom.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 1999/70/WE w sprawie pracy na czas określony, w szczególności klauzul 5 i 8 porozumienia ramowego. Sąd krajowy pytał, czy przepisy greckie, które bezwzględnie zakazują przekształcania kolejnych umów na czas określony w sektorze publicznym w umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem UE. TSUE wyjaśnił, że takie przepisy mogą być dopuszczalne, jeśli istnieją inne skuteczne środki zapobiegające nadużyciom i zapewniające pracownikom odpowiednią ochronę prawną.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon dotyczył wykładni klauzul 5 i 8 dyrektywy Rady 1999/70/WE dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony. Sąd krajowy pytał o dopuszczalność przepisów krajowych, które nakładają obowiązek zawierania umów na czas określony i zakazują ich przekształcania w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym, nawet jeśli służą one zaspokojeniu zwyczajnych i stałych potrzeb pracodawcy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że klauzula 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie zawieraniu kolejnych umów na czas określony, dla którego jedynym uzasadnieniem jest okoliczność, że odbywa się to na podstawie przepisów ustawodawczych państwa członkowskiego. Pojęcie „obiektywnych powodów” wymaga istnienia konkretnych okoliczności związanych z daną działalnością. TSUE stwierdził również, że przepisy krajowe ustanawiające obowiązek przestrzegania limitu maksymalnego czasu trwania umów na czas określony, z pewnymi wyjątkami, mogą być zgodne z prawem UE, pod warunkiem, że pracownicy korzystają z co najmniej jednego ze środków zapobiegających nadużyciom. W przypadku braku innych skutecznych środków zapobiegających nadużyciom, przepisy krajowe bezwzględnie zakazujące przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym mogą być dopuszczalne, jeśli sąd krajowy zbada, czy stanowią one odpowiedni środek zapobiegający nadużyciom. TSUE podkreślił również znaczenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, pod warunkiem istnienia innych skutecznych środków zapobiegających nadużyciom i zapewniających pracownikom odpowiednią ochronę prawną.
Uzasadnienie
TSUE wyjaśnił, że pojęcie 'obiektywnych powodów' wymaga istnienia konkretnych okoliczności związanych z daną działalnością, a nie tylko odwołania do przepisów krajowych. Dopuszczalne są przepisy krajowe ustanawiające limity czasowe dla umów na czas określony, pod warunkiem stosowania środków zapobiegających nadużyciom. W braku takich środków, bezwzględny zakaz przekształcania umów może być dopuszczalny, jeśli sąd krajowy zbada jego skuteczność.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Koukou | osoba_fizyczna | wnoszący_odwołanie |
| Elliniko Dimosio | organ_krajowy | pozwany |
Przepisy (8)
Główne
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 pkt 1 lit. a)
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
Stoi na przeszkodzie zawieraniu kolejnych umów o pracę na czas określony, dla którego jedynym uzasadnieniem jest okoliczność, że odbywa się to na podstawie przepisów ustawodawczych lub ogólnych przepisów wykonawczych państwa członkowskiego. Pojęcie „obiektywnych powodów” wymaga, aby zawarcie tego szczególnego rodzaju stosunków pracy było uzasadnione istnieniem konkretnych okoliczności związanych, w szczególności z daną działalnością i z warunkami jej wykonywania.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 pkt 1
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
Nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych, które tytułem środków mających zapobiegać nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony, ustanawiają obowiązek przestrzegania limitu odnoszącego się do maksymalnego czasu trwania tych umów, przewidując jednocześnie wyjątki od tego ograniczenia dotyczące określonych kategorii pracowników, jeśli pracownicy ci mogą korzystać z przynajmniej jednego z wymienionych w rzeczonej klauzuli środków mających zapobiec nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 pkt 1
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
Nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych, które tytułem środków zaradczych w przedmiocie kolejnych umów o pracę na czas określony, ustanawiają obowiązek zapłaty wynagrodzenia i odszkodowania, a także sankcje karne i dyscyplinarne, jeśli warunki stosowania i rzeczywiste wprowadzenie w życie mających znaczenie przepisów prawa krajowego są odpowiednie dla zapewnienia karalności nadużywania przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę na czas określony.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 pkt 1
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
W sytuacji gdy wewnętrzny porządek prawny państwa członkowskiego nie przewiduje w ramach sektora publicznego innych skutecznych środków mających zapobiegać i ewentualnie prowadzić do karania nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, stoi ona na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych, jeśli nie stosuje się ich ratione temporis do kolejnych umów o pracę na czas określony, które zostały zawarte lub odnowione po upływie terminu transpozycji dyrektywy 1999/70, lecz utraciły ważność w dniu wejścia w życie tych przepisów lub w jakimkolwiek momencie w trakcie trzech miesięcy poprzedzających ten dzień.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 pkt 1
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
W sytuacji gdy wewnętrzny porządek prawny państwa członkowskiego przewiduje w ramach sektora publicznego inne skuteczne środki mające zapobiegać i ewentualnie prowadzić do karania nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które bezwzględnie zakazują przekształcania wyłącznie w sektorze publicznym w umowę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony, mających w rzeczywistości na celu zaspokojenie zwyczajnych i stałych potrzeb pracodawcy, które należałoby uznać za nadużycie.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 pkt 1
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
Co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby spory związane z nadużywaniem umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym wchodziły w zakres wyłącznej właściwości sądów administracyjnych. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy zagwarantowane zostało prawo do skutecznej ochrony sądowej przy poszanowaniu zasad skuteczności i równoważności.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 8 pkt 3
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
Nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych, które dla celów stwierdzenia nadużycia umów o pracę na czas określony ustanawiają dodatkowe przesłanki w porównaniu z tymi, które ustanawiały uprzednio obowiązujące przepisy prawa wewnętrznego, jeśli – co podlega zbadaniu przez sąd krajowy – przesłanki te dotyczą ograniczonej kategorii pracowników, którzy zawarli umowę o pracę na czas określony, lub są rekompensowane przez przyjęcie środków zapobiegania nadużywaniu umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego.
Pomocnicze
Ustawa 2112/1920 art. art. 8 ust. 3
Dotyczy obowiązkowego rozwiązania umowy o pracę pracowników z sektora prywatnego. Sąd krajowy ma zbadać, czy przepisy te powinny zostać zastosowane w sporze.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konieczność istnienia obiektywnych powodów uzasadniających kolejne umowy na czas określony, wykraczających poza samo odwołanie do przepisów krajowych. Dopuszczalność przepisów krajowych ustanawiających limity czasowe dla umów na czas określony, pod warunkiem stosowania skutecznych środków zapobiegających nadużyciom. Możliwość stosowania bezwzględnego zakazu przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym, jeśli inne środki zapobiegające nadużyciom są niewystarczające. Konieczność zapewnienia prawa do skutecznej ochrony sądowej, nawet w przypadku wyłącznej właściwości sądów administracyjnych.
Godne uwagi sformułowania
pojęcie „obiektywnych powodów” wymaga, aby zawarcie tego szczególnego rodzaju stosunków pracy [...] było uzasadnione istnieniem konkretnych okoliczności środki mające na celu zapobieganie nadużyciom prawo do skutecznej ochrony sądowej przy poszanowaniu zasad skuteczności i równoważności
Skład orzekający
Koukou
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja dyrektywy 1999/70/WE w zakresie stosowania umów na czas określony w sektorze publicznym, środki zapobiegające nadużyciom, obiektywne powody zawierania umów na czas określony."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyfiki prawa greckiego, ale jego wykładnia ma zastosowanie do wszystkich państw członkowskich. Konieczna jest analiza konkretnych przepisów krajowych i ich zgodności z zasadami TSUE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu umów na czas określony w sektorze publicznym i ochrony praw pracowników, co jest tematem aktualnym i budzącym zainteresowanie zarówno wśród prawników, jak i pracowników.
“Czy umowy na czas określony w budżetówce są legalne? TSUE wyjaśnia zasady.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI