C-515/24
Podsumowanie
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo dotyczył wykładni art. 168 lit. a) i art. 176 dyrektywy VAT w kontekście sporu między Randstad España SLU a hiszpańską administracją skarbową. Spór dotyczył odmowy prawa do odliczenia naliczonego VAT w związku z zakupem biletów na wydarzenia sportowe i rozrywkowe dla klientów w latach 2009-2011. Hiszpańskie przepisy (art. 96 ust. 1 ustawy 37/1992) wyłączały możliwość odliczenia VAT od takich wydatków. Randstad España argumentowała, że te przepisy naruszają zasadę neutralności VAT i nie obowiązywały przed przystąpieniem Hiszpanii do UE. Rząd hiszpański powoływał się na klauzulę standstill. Tribunal Supremo zauważył, że przed przystąpieniem Hiszpanii do UE nie istniał podatek VAT, a istniejące podatki nie przewidywały mechanizmu odliczenia. Trybunał Sprawiedliwości UE, odpowiadając na drugie pytanie prejudycjalne, orzekł, że art. 176 akapit drugi dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które wchodzą w życie w dniu przystąpienia państwa członkowskiego do Unii i wprowadzają wyłączenie prawa do odliczenia VAT w odniesieniu do wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, takich jak bilety na imprezy sportowe, przeznaczone dla klientów, pracowników lub osób trzecich. Trybunał podkreślił, że klauzula standstill nie pozwala na rozszerzanie istniejących wyłączeń i że wyłączenie VAT od wydatków na rozrywkę i reprezentację jest zgodne z celami dyrektywy. Pytanie pierwsze nie wymagało odpowiedzi w świetle odpowiedzi na pytanie drugie.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja klauzuli standstill w kontekście prawa do odliczenia VAT w nowych państwach członkowskich, zwłaszcza w przypadku braku wcześniejszego systemu VAT.
Dotyczy specyficznej sytuacji Hiszpanii przed przystąpieniem do UE i wyłączeń VAT od wydatków na rozrywkę i reprezentację.
Zagadnienia prawne (2)
Czy przepisy krajowe wprowadzające wyłączenie prawa do odliczenia VAT od wydatków na nabycie biletów na wydarzenia sportowe i rozrywkowe dla klientów, które weszły w życie w dniu przystąpienia państwa członkowskiego do UE, są zgodne z art. 176 akapit drugi dyrektywy VAT (klauzula standstill)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, art. 176 akapit drugi dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które wchodzą w życie w dniu przystąpienia danego państwa członkowskiego do Unii i które wprowadzają wyłączenie prawa do odliczenia naliczonego VAT w odniesieniu do wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, takich jak bilety na imprezy sportowe, przeznaczone dla klientów, pracowników lub osób trzecich.
Uzasadnienie
Klauzula standstill nie pozwala na rozszerzanie istniejących wyłączeń. W przypadku Hiszpanii, która nie miała wcześniej podatku VAT, wprowadzenie wyłączenia odliczenia VAT od wydatków na rozrywkę i reprezentację, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, jest zgodne z celami dyrektywy VAT i nie narusza zasady neutralności, ponieważ przed przystąpieniem do UE nie istniał mechanizm odliczenia VAT.
Czy przepis krajowy wyłączający prawo do odliczenia VAT od wydatków na nabycie biletów na wydarzenia sportowe i usługi rozrywkowe dla klientów, nawet jeśli są one bezpośrednio związane z działalnością gospodarczą, jest zgodny z art. 168 lit. a) i art. 176 akapit pierwszy dyrektywy VAT?
Odpowiedź sądu
W świetle odpowiedzi na drugie pytanie, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na to pytanie.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Randstad España SLU | spolka | skarżący |
| Administración General del Estado | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd hiszpański | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
dyrektywa VAT art. 168 § lit. a)
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT należnego lub zapłaconego od towarów i usług dostarczonych mu przez innego podatnika.
dyrektywa VAT art. 176 § akapit pierwszy
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. W żadnym przypadku prawo do odliczenia VAT nie dotyczy wydatków, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne.
dyrektywa VAT art. 176 § akapit drugi
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty [Europejskiej] po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia.
Ley 30/1985 art. 33 § ust. 1 pkt 3 i 5
Ustawa 30/1985 del Impuesto sobre el Valor Añadido
Nie podlegają odliczeniu: Podatek naliczony z tytułu zakupu lub przywozu żywności lub napojów lub usług hotelarskich, restauracyjnych lub rozrywkowych, z wyjątkiem przypadków, gdy są one przeznaczone do użytku lub konsumpcji przez pracowników lub osoby trzecie za wynagrodzeniem. Podatek naliczony z tytułu nabycia towarów lub usług przeznaczonych dla klientów, pracowników lub osób trzecich.
Ley 37/1992 art. 96 § ust. 1 pkt 4 i 5
Ustawa 37/1992 del Impuesto sobre el Valor Añadido
Kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług wymienionych poniżej nie podlegają odliczeniu: widowisk i usług o charakterze rozrywkowym. Towarów i usług przeznaczonych na potrzeby obsługi klientów, pracowników lub osób trzecich.
Pomocnicze
szósta dyrektywa art. 17 § ust. 6 akapit drugi
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
Do czasu wejścia w życie przepisów, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach art. 395
Nowe państwa członkowskie przyjmą środki niezbędne do przestrzegania od daty przystąpienia postanowień dyrektyw i decyzji, chyba że inne postanowienia przewidują inny okres na zastosowanie się do tych aktów.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Klauzula standstill (art. 176 akapit drugi dyrektywy VAT) nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które wprowadzają wyłączenie prawa do odliczenia VAT od wydatków na nabycie biletów na wydarzenia sportowe dla klientów, jeśli weszły w życie w dniu przystąpienia państwa członkowskiego do UE i nie rozszerzają zakresu istniejących wyłączeń. • Wyłączenie prawa do odliczenia VAT od wydatków na rozrywkę i reprezentację jest zgodne z celami dyrektywy VAT, ponieważ wydatki te mają ścisły związek z zaspokajaniem prywatnych potrzeb. • Przepisy krajowe wyłączające odliczenie VAT od wydatków na nabycie towarów i usług w celu przekazania ich klientom, pracownikom lub osobom trzecim są wystarczająco konkretne, a nie ogólne.
Odrzucone argumenty
Hiszpańskie przepisy wyłączające prawo do odliczenia VAT od zakupu biletów na wydarzenia sportowe i rozrywkowe dla klientów naruszają zasadę neutralności VAT. • Hiszpańskie przepisy wyłączające prawo do odliczenia VAT od zakupu biletów na wydarzenia sportowe i rozrywkowe dla klientów nie obowiązywały przed przystąpieniem Królestwa Hiszpanii do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, co narusza klauzulę standstill.
Godne uwagi sformułowania
prawo do odliczenia przewidziane w art. 168 lit. a) dyrektywy VAT stanowi integralną część mechanizmu VAT i co do zasady nie może być ograniczane. • odstępstwa od prawa do odliczenia VAT są dopuszczalne wyłącznie w przypadkach wyraźnie przewidzianych w przepisach dyrektyw regulujących ten podatek i podlegają ścisłej wykładni. • klauzula standstill nie ma na celu umożliwienia nowym państwom członkowskim dokonania zmiany swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii w sposób, który rozszerzałby zakres istniejących wyłączeń, a tym samym oddalałby te przepisy od celów dyrektywy VAT, co byłoby sprzeczne z samą ideą tej klauzuli. • wyłączenie odliczenia VAT z tytułu wydatków na rozrywkę i wydatki reprezentacyjnych jest zgodne z wolą prawodawcy Unii.
Skład orzekający
F. Schalin
sprawozdawca
M. Gavalec
sędzia
Z. Csehi
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja klauzuli standstill w kontekście prawa do odliczenia VAT w nowych państwach członkowskich, zwłaszcza w przypadku braku wcześniejszego systemu VAT."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji Hiszpanii przed przystąpieniem do UE i wyłączeń VAT od wydatków na rozrywkę i reprezentację.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa VAT – prawa do odliczenia – i jego interpretacji w kontekście przystąpienia nowego państwa członkowskiego do UE. Jest to istotne dla praktyków prawa podatkowego.
“Czy wyłączenie VAT od biletów na mecze dla klientów jest legalne? TSUE wyjaśnia klauzulę standstill dla Hiszpanii.”
Sektor
podatki
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny