C-514/12

Trybunał orzekł, że austriackie przepisy dyskryminują pracowników migrujących, ograniczając uwzględnianie ich wcześniejszych okresów zatrudnienia przy awansie.

Sprawa dotyczyła austriackich przepisów krajowych, które przy ustalaniu daty odniesienia dla awansu pracowników samorządowych na wyższy stopień wynagrodzenia, uwzględniały w pełni okresy pracy u tego samego pracodawcy (kraj związkowy Salzburg), a jedynie w 60% okresy pracy u innych pracodawców. Sąd odsyłający powziął wątpliwości co do zgodności tych przepisów z prawem UE, w szczególności z zasadą swobodnego przepływu pracowników. Trybunał uznał, że takie przepisy stanowią pośrednią dyskryminację pracowników migrujących, ponieważ w mniejszym stopniu dotykają pracowników krajowych, którzy zazwyczaj całą karierę zawodową spędzają u jednego pracodawcy. Trybunał odrzucił argumenty o lojalności, uproszczeniu administracyjnym i przejrzystości jako uzasadnienie dla takiej dyskryminacji.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Landesgericht Salzburg w związku ze sporem dotyczącym częściowego uwzględniania okresów pracy świadczonej przez pracowników kraju związkowego Salzburg na rzecz innych pracodawców przy obliczaniu ich wynagrodzenia. Austriackie przepisy (§§ 53 i 54 L-VBG) przewidywały, że przy ustalaniu daty odniesienia dla awansu na wyższy stopień w kategorii wynagrodzenia, pracodawca publiczny uwzględnia w pełnym wymiarze okresy zatrudnienia przepracowane u niego w sposób nieprzerwany, natomiast okresy przepracowane u innych pracodawców (publicznych lub prywatnych, w Austrii lub innych państwach członkowskich UE/EOG) uwzględnia jedynie w 60%. Landesgericht Salzburg powziął wątpliwości, czy takie przepisy są zgodne z art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011, zakazującymi dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie warunków zatrudnienia. Sąd odsyłający stwierdził, że przepisy te nie stanowią bezpośredniej dyskryminacji, ale mogą być pośrednio dyskryminujące, ponieważ w większym stopniu dotykają pracowników migrujących, którzy częściej zmieniają pracodawców lub rozpoczynają karierę zawodową w innym państwie członkowskim. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał wniosek za dopuszczalny. W swojej analizie stwierdził, że określenie daty odniesienia do celów awansu na wyższy stopień wynagrodzenia mieści się w zakresie stosowania przepisów o swobodnym przepływie pracowników. Zasada równego traktowania zakazuje nie tylko jawnej, ale i ukrytej dyskryminacji. Przepis krajowy, który w mniejszym stopniu uwzględnia okresy zatrudnienia u innych pracodawców, może stawiać pracowników migrujących w gorszej sytuacji, ponieważ jest mniej prawdopodobne, aby nabyli oni doświadczenie zawodowe w kraju zatrudnienia przed podjęciem pracy u danego pracodawcy publicznego. Ponadto, taki przepis może odwodzić pracowników już zatrudnionych od skorzystania z prawa do swobodnego przepływu. Trybunał odrzucił argumenty przedstawione przez stronę austriacką i niemiecką, że przepisy te realizują cele lojalności, uproszczenia administracyjnego i przejrzystości. Stwierdzono, że cel lojalności nie jest właściwie realizowany przez system, który nagradza mobilność w ramach grupy pracodawców podlegających temu samemu krajowi związkowemu. Argument o uproszczeniu administracyjnym został uznany za czysto ekonomiczny, niebędący nadrzędnym względem interesu ogólnego. Natomiast pożądana przejrzystość mogłaby być osiągnięta bez dyskryminacji, poprzez jasne kryteria oceny doświadczenia zawodowego. W konsekwencji Trybunał orzekł, że art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 sprzeciwiają się przepisom krajowym, które w ten sposób ograniczają uwzględnianie wcześniejszych okresów zatrudnienia.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy