C-512/08

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że wymóg uzyskania uprzedniej zgody na refundację świadczeń zdrowotnych zaplanowanych w innym państwie członkowskim, wymagających użycia aparatury medycznej o znacznych nakładach, jest uzasadnionym ograniczeniem swobody świadczenia usług, a Francja nie naruszyła prawa UE w zakresie uzupełniającej refundacji.

Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Francji, zarzucając naruszenie art. 49 TFUE poprzez uzależnienie refundacji świadczeń zdrowotnych wymagających użycia aparatury medycznej o znacznych nakładach od uprzedniej zgody oraz brak przewidzenia uzupełniającej refundacji. Trybunał uznał, że wymóg uprzedniej zgody jest uzasadniony ze względu na ochronę polityki zdrowia publicznego i równowagi finansowej systemów zabezpieczenia społecznego, a także że francuskie przepisy, w tym art. R.332-3 Kodeksu Zabezpieczenia Społecznego, zapewniają prawo do uzupełniającej refundacji, co potwierdza orzecznictwo krajowe.

Sprawa dotyczyła skargi Komisji Europejskiej przeciwko Republice Francuskiej o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 49 TFUE. Komisja zarzucała Francji, że uzależnia refundację świadczeń zdrowotnych, do których niezbędne jest użycie aparatury medycznej wymagającej znacznych nakładów, od uzyskania uprzedniej zgody, a także że nie przewiduje możliwości przyznania pacjentowi uzupełniającej refundacji w przypadku, gdy świadczenie uzyskane za granicą jest niżej refundowane niż we Francji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w wielkiej izbie, uznał, że wymóg uzyskania uprzedniej zgody na refundację świadczeń zdrowotnych zaplanowanych w innym państwie członkowskim, które wymagają użycia aparatury medycznej o znacznych nakładach, jest uzasadnionym ograniczeniem swobody świadczenia usług. Trybunał podkreślił, że takie ograniczenie jest konieczne dla ochrony organizacji polityki ochrony zdrowia publicznego i równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego, zwłaszcza ze względu na wysoki koszt i specyfikę tej aparatury. Odnosząc się do drugiego zarzutu, Trybunał stwierdził, że francuskie ustawodawstwo, w szczególności art. R.332-3 Kodeksu Zabezpieczenia Społecznego, zapewnia ogólną zasadę pokrywania kosztów świadczeń zdrowotnych udzielonych za granicą na warunkach zbliżonych do krajowych, co obejmuje prawo do uzupełniającej refundacji. Trybunał podkreślił, że bezpośrednia skuteczność art. 49 TFUE nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia pełnego stosowania tego przepisu, a francuskie sądy, w tym Cour de cassation, potwierdziły prawo do uzupełniającej refundacji. Wobec braku dowodów na istnienie praktyki administracyjnej niezgodnej z prawem UE oraz na brak skarg w tej kwestii, Trybunał uznał, że Francja nie uchybiła zobowiązaniom. W konsekwencji skarga została oddalona, a Komisja Europejska obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (5)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy