C-511/03
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że prawo UE nie nakłada na państwo obowiązku wnoszenia skargi na bezczynność Komisji w interesie obywatela, ale też mu tego nie zabrania, a Komisja nie jest zobowiązana do przedstawienia wniosku Radzie, jeśli ocena ryzyka dla zdrowia publicznego nie jest wystarczająca.
Sprawa dotyczyła odpowiedzialności państwa niderlandzkiego za szkody poniesione przez firmę Ten Kate, która nie mogła sprzedawać białek wieprzowych z powodu braku zezwolenia Komisji UE na odstępstwo od zakazu żywienia przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków. Hoge Raad der Nederlanden zadał pytania prejudycjalne dotyczące prawa właściwego dla odpowiedzialności państwa oraz obowiązku Komisji do przedłożenia wniosku Radzie w sprawie zezwolenia. Trybunał stwierdził, że prawo UE nie nakłada na państwo obowiązku wnoszenia skargi na bezczynność Komisji, ale też mu tego nie zabrania, a Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia wniosku Radzie, jeśli ocena ryzyka dla zdrowia publicznego nie jest wystarczająca.
Sprawa C-511/03 dotyczyła odpowiedzialności państwa niderlandzkiego za szkody poniesione przez spółki Ten Kate, które produkowały białka z tłuszczu wieprzowego przeznaczone na paszę dla cieląt. Zakaz żywienia przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków niż przeżuwacze, wprowadzony w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła (BSE), uniemożliwił im sprzedaż produktów. Ten Kate domagało się odszkodowania od państwa, argumentując, że powinno ono było wnieść skargę na bezczynność Komisji Europejskiej w sprawie wydania zezwolenia na odstępstwo od zakazu. Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi prawa właściwego dla ustalenia obowiązku państwa i jego odpowiedzialności, a także wykładni przepisów UE w zakresie obowiązku Komisji do przedłożenia wniosku Radzie w sprawie zezwolenia na żywienie przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków. Trybunał orzekł, że prawo wspólnotowe nie przewiduje obowiązku państwa członkowskiego do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności lub skargi na bezczynność na korzyść obywatela, ale też nie sprzeciwia się temu, by prawo krajowe taki obowiązek przewidywało. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia Radzie wniosku w sprawie środków, jeśli informacje dotyczące systemu rozróżniania białek nie zapewniają wystarczających gwarancji dla zdrowia publicznego, a Stały Komitet Weterynaryjny nie zajął stanowiska w sprawie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Prawo wspólnotowe nie przewiduje takiego obowiązku, ale też mu nie zaprzecza, dopuszczając możliwość uregulowania tego w prawie krajowym. Państwo może naruszyć obowiązek lojalnej współpracy, jeśli nieodpowiednio korzysta ze swobody uznania w zakresie wnoszenia skarg.
Uzasadnienie
Trybunał analizuje brzmienie art. 230 i 232 WE, stwierdzając brak obowiązku. Odwołuje się do art. 10 WE (lojalna współpraca), ale podkreśla, że nie może on tworzyć obowiązku państwa wobec obywatela w tym zakresie. Jednocześnie wskazuje, że prawo krajowe może przewidywać taki obowiązek i odpowiedzialność, o ile nie narusza prawa wspólnotowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Komisja Europejska (w zakresie obowiązku działania), Państwo niderlandzkie (w zakresie dopuszczalności prawa krajowego)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Staat der Nederlanden (Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij) | organ_krajowy | skarżący |
| Ten Kate Holding Musselkanaal BV | spolka | pozwany |
| Ten Kate Europrodukten BV | spolka | pozwany |
| Ten Kate Produktie Maatschappij BV | spolka | pozwany |
| Rząd niderlandzki | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd francuski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Wspólnot Europejskich | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
TWE art. 230
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Przepis dotyczący skargi o stwierdzenie nieważności, z którego nie wynika obowiązek państwa członkowskiego do jej wniesienia na rzecz obywatela.
TWE art. 232
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Przepis dotyczący skargi na bezczynność, z którego nie wynika obowiązek państwa członkowskiego do jej wniesienia na rzecz obywatela.
Decyzja Komisji 94/381/WE art. 1 ust. 2
Dotyczy zezwolenia na żywienie przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków, jeśli system rozróżniania jest skuteczny. Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia wniosku Radzie, jeśli ocena ryzyka nie jest wystarczająca.
Pomocnicze
TWE art. 10
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Obowiązek lojalnej współpracy, który nie może być interpretowany jako nakładający na państwo obowiązek wnoszenia skarg na rzecz obywateli.
Dyrektywa Rady 89/662/EWG art. 17
Procedura przed Stałym Komitetem Weterynaryjnym dotycząca środków w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Dyrektywa Rady 90/425/EWG art. 17
Procedura przed Stałym Komitetem Weterynaryjnym dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawo UE nie nakłada na państwo obowiązku wnoszenia skarg na rzecz obywateli. Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia wniosku Radzie, jeśli ocena ryzyka dla zdrowia publicznego nie jest wystarczająca.
Odrzucone argumenty
Państwo niderlandzkie powinno było wnieść skargę na bezczynność Komisji. Art. 1 ust. 2 decyzji 94/381/WE nakłada na Komisję obowiązek udzielenia zezwolenia, jeśli system rozróżniania białek jest skuteczny.
Godne uwagi sformułowania
Prawo wspólnotowe nie przewiduje spoczywającego na państwie członkowskim obowiązku wniesienia skargi [...] na korzyść jednego z jego obywateli. Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się w zasadzie temu, by prawo krajowe zawierało taki obowiązek lub przewidywało odpowiedzialność państwa członkowskiego za jego niedotrzymanie. Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia Radzie wniosku w sprawie środków, jakie powinny zostać przedsięwzięte, jeżeli informacje [...] nie pozwalają na stwierdzenie, że kontrole [...] przedstawiają wystarczające gwarancje [...] oraz jeżeli wniosek [...] został przedstawiony Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, który nie zajął w jego sprawie stanowiska.
Skład orzekający
A. Rosas
sprawozdawca
J.-P. Puissochet
sędzia
S. von Bahr
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
A. Ó Caoimh
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu obowiązków państw członkowskich w zakresie wnoszenia skarg na instytucje UE oraz ocena swobody uznania Komisji w procedurach dotyczących zdrowia publicznego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury związanej z żywieniem zwierząt i ochroną przed BSE, ale zasady dotyczące odpowiedzialności państwa i działania Komisji mają szersze zastosowanie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone obywatelom w wyniku działań (lub zaniechań) instytucji UE, a także procedur decyzyjnych w obszarze bezpieczeństwa żywności.
“Czy państwo musi walczyć w sądzie o Twoje prawa wobec UE? Trybunał wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI