C-504/24 PPU

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2024-09-20

cjeuwspolpraca_sadowaeuropejski nakaz aresztowaniaWysokatrybunal

europejski nakaz aresztowaniaprawo do obronypostępowanie zaocznewzajemne uznawaniewspółpraca sądowaprawa podstawoweprawo karne

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że nie można odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania tylko dlatego, że osoba skazana zaocznie nie miała obrońcy, jeśli spełnione są warunki umożliwiające późniejsze ponowne rozpoznanie sprawy.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów UE w sprawie europejskiego nakazu aresztowania (ENA) wydanego przeciwko RT, która została skazana zaocznie we Włoszech. Sąd włoski miał wątpliwości, czy może odmówić wykonania ENA, jeśli osoba skazana nie miała obrońcy podczas rozprawy, mimo że prawo włoskie tego wymaga. Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że art. 4a decyzji ramowej 2002/584 nie pozwala na odmowę wykonania ENA z tego powodu, jeśli istnieją gwarancje późniejszego ponownego rozpoznania sprawy.

Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-504/24 PPU dotyczyło wykładni przepisów Unii Europejskiej w kontekście wykonania europejskiego nakazu aresztowania (ENA). Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożył włoski sąd apelacyjny w Rzymie, rozpatrujący ENA wydany przez belgijskie organy przeciwko RT. RT została skazana w Belgii na karę pozbawienia wolności w wyniku postępowania, które odbyło się pod jej nieobecność i bez reprezentacji przez adwokata. Włoskie prawo krajowe, choć wymaga obecności adwokata w postępowaniu karnym, nie przewidywało możliwości odmowy wykonania ENA w sytuacji, gdy osoba skazana zaocznie nie miała obrońcy, ale miała zapewnione prawo do późniejszego ponownego rozpoznania sprawy. Sąd włoski powziął wątpliwości co do zgodności tego uregulowania z prawem Unii, w szczególności z prawem do obrony (art. 48 Karty praw podstawowych UE) oraz przepisami dotyczącymi ENA (decyzja ramowa 2002/584). Trybunał Sprawiedliwości UE, stosując pilny tryb prejudycjalny ze względu na pozbawienie wolności osoby, której dotyczy postępowanie, orzekł, że art. 4a decyzji ramowej 2002/584, interpretowany w świetle art. 6 TUE oraz art. 47 i 48 ust. 2 Karty praw podstawowych, nie stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu. Oznacza to, że wykonujący nakaz organ sądowy nie może odmówić przekazania osoby na podstawie ENA, jeśli osoba ta nie stawiła się osobiście na rozprawie ani nie była reprezentowana przez adwokata, pod warunkiem że spełnione są przesłanki określone w art. 4a ust. 1 lit. d) decyzji ramowej, które zapewniają możliwość ponownego rozpoznania sprawy lub złożenia odwołania po przekazaniu. Trybunał podkreślił znaczenie zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a także ścisłą wykładnię podstaw odmowy wykonania ENA.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, takie uregulowanie krajowe nie stoi na przeszkodzie wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, jeśli spełnione są warunki określone w art. 4a ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2002/584, zapewniające możliwość ponownego rozpoznania sprawy.

Uzasadnienie

Trybunał podkreślił, że zasada wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania wymaga ścisłej wykładni podstaw odmowy wykonania ENA. Artykuł 4a decyzji ramowej 2002/584 nie przewiduje braku obrońcy jako podstawy odmowy, jeśli istnieją gwarancje późniejszego ponownego rozpoznania sprawy. Prawo do obrony jest chronione poprzez możliwość ponownego rozpoznania sprawy, a niekoniecznie poprzez obowiązek posiadania obrońcy w postępowaniu zaocznym.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

nie można jednoznacznie określić, odpowiedź udzielona na korzyść zasady wzajemnego uznawania

Strony

Nazwa	Typ	Rola
RT	osoba_fizyczna	oskarżony
Procura Generale della Repubblica presso Corte d’appello di Roma	organ_krajowy	inna strona postępowania
biuro procureur du Roi de Bruxelles	organ_krajowy	inna strona postępowania
tribunal de première instance francophone de Bruxelles	organ_krajowy	inna strona postępowania
Corte d’appello di Roma	organ_krajowy	sąd odsyłający
ministerstwo sprawiedliwości	organ_krajowy	inna strona postępowania

Przepisy (34)

Główne

TUE art. 6

Traktat o Unii Europejskiej

Karta art. 48 § 2

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

Karta art. 52 § 3

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

Karta art. 52 § 4

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

Karta art. 47

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

EKPC art. 6 § 3 lit. c)

Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

decyzja ramowa 2002/584 art. 1 § 3