C-502/10
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że zezwolenie na pobyt na czas określony, które można przedłużać w nieskończoność i nie ogranicza stałego osiedlenia, nie jest 'formalnie ograniczonym zezwoleniem na pobyt' wyłączającym z zakresu dyrektywy o rezydentach długoterminowych.
Sprawa dotyczyła interpretacji art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/109/WE, który wyłącza z zakresu dyrektywy obywateli państw trzecich, których zezwolenie na pobyt zostało formalnie ograniczone. Sąd odsyłający z Niderlandów pytał, czy zezwolenie na pobyt na czas określony, które można przedłużać w nieskończoność, ale nie daje perspektyw na pobyt stały, jest takim 'formalnie ograniczonym zezwoleniem'. Trybunał uznał, że jeśli takie zezwolenie nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu, nie jest ono objęte tym wyłączeniem, a jego posiadacz może ubiegać się o status rezydenta długoterminowego.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył interpretacji art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 2003/109/WE dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Sprawa wyłoniła się ze sporu między holenderskim sekretarzem stanu ds. wymiaru sprawiedliwości a obywatelem Indii, M. Singhem, któremu odmówiono przyznania statusu rezydenta długoterminowego WE. M. Singh posiadał zezwolenie na pobyt na czas określony, ograniczone do wykonywania działalności w charakterze przywódcy duchowego, którego ważność mogła być przedłużana w nieskończoność. Holenderski sąd odsyłający (Raad van State) miał wątpliwości, czy takie zezwolenie, mimo możliwości nieograniczonego przedłużania, powinno być traktowane jako 'formalnie ograniczone' w rozumieniu dyrektywy, co skutkowałoby wyłączeniem jego posiadacza z zakresu stosowania przepisów o rezydentach długoterminowych. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując cel dyrektywy, jakim jest integracja obywateli państw trzecich na stałe osiedlonych w państwach członkowskich, orzekł, że pojęcie 'zezwolenie na pobyt, które zostało formalnie ograniczone' nie obejmuje zezwolenia na pobyt na czas określony, którego ważność może być przedłużana nieograniczoną liczbę razy, pod warunkiem że takie ograniczenie nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu się obywatela państwa trzeciego. Ostateczna ocena tej kwestii należy do sądu krajowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, takie zezwolenie nie jest 'formalnie ograniczone' w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/109, jeśli nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu się obywatela państwa trzeciego.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że celem dyrektywy jest integracja obywateli państw trzecich na stałe osiedlonych. Wyłączenie z art. 3 ust. 2 lit. e) dotyczy pobytów tymczasowych lub sytuacji, gdy formalne ograniczenie zezwolenia uniemożliwia stałe osiedlenie. Jeśli zezwolenie, mimo ograniczeń, pozwala na nieograniczone przedłużanie i nie blokuje stałego osiedlenia, nie powinno być wyłączone z zakresu dyrektywy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
M. Singh (pośrednio, poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie prejudycjalne)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Staatssecretaris van Justitie | organ_krajowy | pozwany |
| Mangat Singh | osoba_fizyczna | skarżący |
| Rząd niderlandzki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd belgijski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa 2003/109/WE art. 3 § ust. 2 lit. e)
Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi
Pojęcie 'zezwolenie na pobyt, które zostało formalnie ograniczone' nie obejmuje zezwolenia na pobyt na czas określony wydawanego określonej grupie osób, którego ważność może być przedłużana nieograniczoną liczbę razy, nie dając jednocześnie żadnej perspektywy uzyskania zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony, tak długo, jak długo tego rodzaju formalne ograniczenie nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu się obywatela państwa trzeciego w danym państwie członkowskim.
Pomocnicze
Dyrektywa 2003/109/WE art. 4 § ust. 1
Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi
Dyrektywa 2003/109/WE art. 1
Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi
Vw 2000 art. 14 § ust. 2
Ustawa o rewizji ustawy o cudzoziemcach (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet)
Vw 2000 art. 21 § ust. 1 lit. b)
Ustawa o rewizji ustawy o cudzoziemcach (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet)
Vb 2000 art. 3.5 § ust. 2 lit. d)
Rozporządzenie w sprawie cudzoziemców (Vreemdelingenbesluit)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Cel dyrektywy 2003/109/WE polega na integracji obywateli państw trzecich na stałe osiedlonych, a wyłączenia powinny być interpretowane wąsko. Formalne ograniczenie zezwolenia na pobyt nie powinno wyłączać z zakresu dyrektywy, jeśli nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu. Możliwość nieograniczonego przedłużania zezwolenia na pobyt na czas określony, nawet z ograniczeniami, sugeruje brak tymczasowego charakteru pobytu w rozumieniu dyrektywy.
Odrzucone argumenty
Zezwolenie na pobyt na czas określony, nawet z możliwością przedłużenia, jest z definicji 'formalnie ograniczone' i powinno być wyłączone z zakresu dyrektywy. Prawo krajowe Niderlandów, które uznaje pobyt przywódców duchowych za tymczasowy, powinno być decydujące.
Godne uwagi sformułowania
nie wystarczy, aby zezwolenie na pobyt zostało formalnie ograniczone w myśl krajowego prawa danego państwa członkowskiego, aby móc uznać, że zezwolenie takie jest „zezwoleniem na pobyt formalnie ograniczonym” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/109 wyrażenie to należy uznać, do celów stosowania tej dyrektywy, za autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni na terytorium wszystkich państw członkowskich formalnie ograniczonego zezwolenia na pobyt w rozumieniu prawa krajowego, które jednak nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu się obywatela państwa trzeciego, nie można uznać za formalnie ograniczone zezwolenie na pobyt w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/109 okoliczność, że ważność zezwolenia na pobyt może być przedłużana o kolejne okresy, co oznacza, iż może ona przekroczyć okres pięciu lat, a w szczególności nieograniczoną liczbę razy, może stanowić ważną wskazówkę pozwalającą na stwierdzenie, że formalne ograniczenie, które zawiera owe zezwolenie, nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu się obywatela państwa trzeciego
Skład orzekający
R. Silva de Lapuerta
sprawozdawca
K. Lenaerts
sędzia
E. Juhász
sędzia
G. Arestis
sędzia
T. von Danwitz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretację pojęcia 'formalnie ograniczone zezwolenie na pobyt' w kontekście dyrektywy o rezydentach długoterminowych oraz znaczenie stałego osiedlenia dla stosowania przepisów UE o imigracji."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej interpretacji przepisu UE i wymaga oceny przez sąd krajowy, czy dane zezwolenie na pobyt faktycznie nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii prawnej związanej z prawem do pobytu i integracji obywateli państw trzecich w UE, co jest tematem aktualnym i budzącym zainteresowanie.
“Czy nieograniczone przedłużanie pobytu oznacza prawo do stałego osiedlenia w UE? TSUE wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI