C-491/10 PPU

TSUE orzekł, że sąd państwa wykonującego orzeczenie nie może odmówić wykonania nakazu powrotu dziecka, nawet jeśli sąd wydający orzeczenie naruszył prawo dziecka do wysłuchania, gdyż ocena tego naruszenia należy do sądu państwa pochodzenia.

Sprawa dotyczyła wniosku o wykonanie hiszpańskiego orzeczenia nakazującego powrót dziecka do Hiszpanii, które zostało opatrzone zaświadczeniem zgodnie z rozporządzeniem Bruksela II bis. Niemiecki sąd wykonujący orzeczenie miał wątpliwości, czy może odmówić wykonania, jeśli hiszpański sąd nie wysłuchał dziecka, naruszając tym samym jego prawa podstawowe. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że sąd wykonujący orzeczenie nie ma kompetencji do badania zgodności orzeczenia z prawem państwa pochodzenia, w tym naruszenia prawa dziecka do wysłuchania, gdyż ocena ta należy wyłącznie do sądów państwa pochodzenia.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Oberlandesgericht Celle w Niemczech w związku ze sprawą dotyczącą powrotu dziecka Andrei do Hiszpanii. Ojciec dziecka, J.A. Aguirre Zarraga, uzyskał w Hiszpanii orzeczenie nakazujące powrót córki, które zostało opatrzone zaświadczeniem zgodnie z art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (Bruksela II bis). Niemiecki sąd wykonujący orzeczenie miał wątpliwości, czy może odmówić jego wykonania, jeśli hiszpański sąd, wydając orzeczenie, nie wysłuchał dziecka, co mogło stanowić naruszenie jego praw podstawowych, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, zgodnie z art. 24 Karty praw podstawowych UE. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania prejudycjalne, podkreślił, że rozporządzenie Bruksela II bis opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi i ma na celu zapewnienie szybkiego powrotu dziecka. Zgodnie z art. 42 rozporządzenia, orzeczenie zarządzające powrót dziecka, opatrzone odpowiednim zaświadczeniem, jest uznawane i wykonalne w innym państwie członkowskim bez możliwości sprzeciwienia się jego uznaniu. TSUE orzekł, że sąd państwa członkowskiego wykonania nie jest właściwy do badania, czy sąd państwa członkowskiego pochodzenia naruszył prawo dziecka do wysłuchania. Taka ocena należy wyłącznie do kompetencji sądów państwa członkowskiego pochodzenia, które dysponują odpowiednimi środkami prawnymi do zakwestionowania zgodności orzeczenia z prawem. W związku z tym, niemiecki sąd wykonujący orzeczenie nie mógł odmówić jego wykonania z powodu rzekomego naruszenia praw dziecka przez sąd hiszpański.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy