C-489/24
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że państwa członkowskie mogą wielokrotnie przedłużać termin rozpatrywania wniosków o azyl, ale muszą wykazać, że podjęły wysiłki na rzecz zwiększenia zasobów i że łączny czas przedłużeń nie przekracza 21 miesięcy.
Sprawa dotyczyła możliwości wielokrotnego przedłużania przez państwa członkowskie sześciomiesięcznego terminu na rozpatrzenie wniosków o azyl, zgodnie z dyrektywą 2013/32/UE. Sąd odsyłający z Niderlandów pytał, czy można wielokrotnie korzystać z tej możliwości i jakie są jej warunki. Trybunał orzekł, że jest to możliwe, pod warunkiem wykazania przez państwo członkowskie, że podjęło wysiłki na rzecz zwiększenia zasobów (np. zatrudnienia i przeszkolenia personelu) i że łączny czas przedłużeń nie przekracza 21 miesięcy od złożenia wniosku.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez holenderski Raad van State dotyczył wykładni art. 31 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2013/32/UE w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy. Chodziło o możliwość wielokrotnego i kolejnego przedłużania przez państwa członkowskie sześciomiesięcznego terminu na rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. W postępowaniu głównym Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid kwestionował decyzję sądu niższej instancji, który uznał, że kolejne przedłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego przez obywatela Syrii były niezgodne z prawem UE. Sąd odsyłający, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo TSUE (wyrok Zimir C-662/23), ale dostrzegając potrzebę doprecyzowania kwestii wielokrotnych przedłużeń, zwrócił się do Trybunału z pytaniami. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując brzmienie, kontekst i cele dyrektywy, stwierdził, że państwo członkowskie może wielokrotnie przedłużać termin rozpatrywania wniosków o azyl, o ile spełnione są określone warunki. Po pierwsze, musi wykazać, że pomimo podjętych wysiłków na rzecz zaradzenia napływowi wniosków, nie dysponowało wystarczającą ilością czasu na zapewnienie organowi rozpatrującemu odpowiednich środków (w tym personelu) do rozpatrzenia wniosków w ustawowym terminie. Po drugie, łączny okres kolejnych przedłużeń nie może przekroczyć czasu potrzebnego na wywiązanie się z tego obowiązku ani maksymalnego terminu 21 miesięcy od złożenia wniosku. Trybunał podkreślił również obowiązek informowania wnioskodawców o opóźnieniach i przyczynach.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu, o ile spełnione są określone warunki.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że brzmienie, kontekst i cele dyrektywy nie wykluczają możliwości wielokrotnych przedłużeń. Kluczowe jest jednak, aby państwo członkowskie wykazało, że pomimo wysiłków na rzecz zwiększenia zasobów, nie dysponowało wystarczającym czasem na rozpatrzenie wniosków w terminie, a łączny czas przedłużeń nie przekracza czasu potrzebnego na wywiązanie się z obowiązku ani maksymalnego terminu 21 miesięcy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid | organ_krajowy | pozwany |
| X | osoba_fizyczna | skarżący |
| Rząd niderlandzki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd węgierski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2013/32/UE art. 31 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Możliwość przedłużenia sześciomiesięcznego terminu na rozpatrzenie wniosków o ochronę międzynarodową o maksymalnie dziewięć miesięcy w przypadku dużej liczby wniosków składanych jednocześnie, utrudniającej praktyczne zakończenie procedury w terminie.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 4 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Obowiązek państw członkowskich zapewnienia, aby organ rozstrzygający dysponował odpowiednimi środkami (w tym wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników) do wypełniania swoich zadań.
Vreemdelingenwet 2000 art. 42 § 1
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Niderlandy)
Sześciomiesięczny termin na wydanie decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy z tytułu azylu.
Vreemdelingenwet 2000 art. 42 § 4
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Niderlandy)
Możliwość przedłużenia terminu o dziewięć miesięcy w przypadku dużej liczby wniosków.
Pomocnicze
Dyrektywa 2013/32/UE art. 31 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Zapewnienie zakończenia procedury w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla odpowiedniego i pełnego rozpatrzenia.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 31 § 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Maksymalny termin 21 miesięcy na zakończenie procedury rozpatrywania wniosku.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 31 § 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Obowiązek informowania wnioskodawców o opóźnieniach i przyczynach.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Możliwość wielokrotnego przedłużania terminu rozpatrywania wniosków o azyl, pod warunkiem wykazania przez państwo członkowskie podjęcia wysiłków na rzecz zwiększenia zasobów i nieprzekroczenia łącznego czasu przedłużeń. Konieczność oceny przez sąd, czy państwo członkowskie wywiązuje się z obowiązku zapewnienia odpowiednich środków zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/32/UE.
Odrzucone argumenty
Argument, że stopniowy wzrost liczby wniosków o azyl nie jest objęty zakresem stosowania art. 31 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2013/32/UE. Argument, że kolejne przedłużenia powinny być ograniczone w czasie, nawet jeśli napływ osób ubiegających się o azyl jest wysoki.
Godne uwagi sformułowania
państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu pomimo wysiłków podjętych w celu zaradzenia jednoczesnemu napływowi wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej nie dysponowało wystarczającą ilością czasu, aby wypełnić swój obowiązek przydzielenia organowi rozstrzygającemu odpowiednich i wystarczających środków łączny okres kolejnych przedłużeń nie przekracza ani czasu potrzebnego do wypełnienia tego obowiązku, ani maksymalnego terminu 21 miesięcy
Skład orzekający
J. Passer
prezes_izby
E. Regan
sędzia
D. Gratsias
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przepisów dyrektywy 2013/32/UE dotyczących terminów rozpatrywania wniosków o azyl i możliwości ich przedłużania, a także obowiązków państw członkowskich w zakresie zapewnienia zasobów."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji napływu wniosków o azyl i możliwości przedłużania terminów. Wymaga indywidualnej oceny przez sądy krajowe, czy warunki do przedłużenia są spełnione.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego społecznie i politycznie tematu azylu oraz praktycznych trudności państw członkowskich w zarządzaniu napływem wniosków. Wykładnia przepisów UE ma bezpośrednie przełożenie na życie osób ubiegających się o ochronę.
“Azyl: Czy można w nieskończoność przedłużać rozpatrywanie wniosków? TSUE wyznacza granice.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI