C-488/24
Podsumowanie
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 5 ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów. Sprawa wywodziła się ze sporu między konsumentem D.V. a spółką przewozową MB „Kigas” dotyczącego zapłaty faktury za międzynarodowy przewóz towarów, która zawierała kwotę należności celnych. Konsument zawarł umowę przewozu telefonicznie, nie otrzymując szczegółowych informacji o potencjalnych opłatach celnych. Sądy litewskie uznały, że umowa podlega przepisom CMR i dyrektywie 2011/83, a konsument jako nadawca jest odpowiedzialny za dostarczenie dokumentów celnych. Sąd najwyższy Litwy zapytał TSUE, czy art. 5 dyrektywy 2011/83 nakłada na przewoźnika obowiązek informowania konsumenta o procedurach celnych, dokumentach i stawkach celnych. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przewoźnik musi poinformować konsumenta o możliwości wystąpienia formalności celnych i konieczności uiszczenia należności celnych, ale nie jest zobowiązany do podawania szczegółowych informacji na temat dokumentów celnych ani stawek i kwot należności celnych. Obowiązek ten wynika z charakteru usługi przewozu i potencjalnego wpływu formalności celnych na jej wykonanie, jednakże szczegółowe informacje dotyczące dokumentów i stawek należą do odpowiedzialności nadawcy zgodnie z Konwencją CMR.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja obowiązków informacyjnych przedsiębiorcy wobec konsumenta w zakresie opłat celnych przy międzynarodowym przewozie towarów.
Dotyczy umów międzynarodowego przewozu drogowego towarów z państwa trzeciego do UE, zawartych między przedsiębiorcą a konsumentem, które nie są umowami zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa. Nie dotyczy sytuacji, gdy przedsiębiorca świadczy usługi pośrednictwa celnego.
Zagadnienia prawne (2)
Czy art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/83/UE, dotyczący głównych cech usługi, nakłada na przedsiębiorcę świadczącego międzynarodowy przewóz drogowy towarów na konsumenta obowiązek informowania o procedurach celnych, dokumentach celnych i stawkach celnych?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Przedsiębiorca jest zobowiązany poinformować konsumenta, że przywóz towarów z państwa trzeciego do UE może wymagać dopełnienia formalności celnych i uiszczenia należności celnych. Nie jest jednak zobowiązany do podawania szczegółowych informacji na temat dokumentów celnych ani stawek i kwot należności celnych.
Uzasadnienie
Formalności celne mogą istotnie wpływać na wykonanie usługi przewozu, dlatego stanowią one jedną z głównych cech umowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy. Jednakże, ponieważ przedsiębiorca nie świadczy usługi pośrednictwa celnego, a odpowiedzialność za dokumenty i informacje spoczywa na nadawcy zgodnie z CMR, nie można od niego wymagać szczegółowych informacji o dokumentach i stawkach celnych.
Czy art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE, dotyczący obowiązku informowania o cenie i dodatkowych opłatach, obejmuje obowiązek poinformowania konsumenta przez przewoźnika o należnościach celnych (stawkach i kwotach) mających zastosowanie do międzynarodowego przewozu towarów?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Przedsiębiorca jest zobowiązany poinformować konsumenta jedynie o możliwości powstania konieczności uiszczenia należności celnych, które stanowią dodatkowe opłaty, których nie można w sposób racjonalny obliczyć z góry i doliczyć do ceny usługi transportowej. Nie jest zobowiązany do podawania szczegółowych stawek i kwot należności celnych.
Uzasadnienie
Należności celne, obliczane w zależności od przewożonych towarów, stanowią dodatkowe opłaty, których przedsiębiorca często nie jest w stanie dokładnie obliczyć z góry. Dlatego wystarczające jest poinformowanie o możliwości ich wystąpienia, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy, który przewiduje informację o możliwości powstania konieczności uiszczenia dodatkowych opłat, gdy nie można ich wcześniej obliczyć.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D.V. | osoba_fizyczna | skarżący |
| MB „Kigas” | spolka | pozwany |
| Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd litewski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2011/83/UE art. 5 § 1 lit. a)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów
Obowiązek informacyjny przedsiębiorcy obejmuje główne cechy usługi, w tym możliwość wystąpienia formalności celnych w przypadku międzynarodowego przewozu towarów z państwa trzeciego.
Dyrektywa 2011/83/UE art. 5 § 1 lit. c)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów
Obowiązek informacyjny przedsiębiorcy obejmuje cenę towarów lub usług wraz z podatkami oraz informację o możliwości powstania konieczności uiszczenia dodatkowych opłat, takich jak należności celne, gdy nie można ich racjonalnie obliczyć z góry.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
Pomocnicze
CMR art. 1 § 4
Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)
Wyłącza przewozy rzeczy przesiedlenia.
CMR art. 6 § 1 lit. i)
Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)
Wymienia koszty związane z przewozem, w tym należności celne, jako dane, które powinny znaleźć się w liście przewozowym.
CMR art. 11 § 1 i 2
Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)
Nakłada na nadawcę obowiązek załączenia dokumentów i udzielenia informacji niezbędnych do formalności celnych, zwalniając przewoźnika z obowiązku sprawdzania ich poprawności.
Karta PPUE art. 38
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Podstawa ochrony konsumentów w UE.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek informacyjny przedsiębiorcy w zakresie głównych cech usługi (art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/83) obejmuje konieczność poinformowania o możliwości wystąpienia formalności celnych i uiszczenia należności celnych przy przewozie z państwa trzeciego. • Obowiązek informacyjny przedsiębiorcy w zakresie ceny (art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83) obejmuje konieczność poinformowania o możliwości wystąpienia należności celnych jako dodatkowych opłat, których nie można racjonalnie obliczyć z góry.
Odrzucone argumenty
Przedsiębiorca nie jest zobowiązany do podawania szczegółowych informacji na temat dokumentów celnych, stawek i kwot należności celnych.
Godne uwagi sformułowania
formalności celne stanowią jedną z głównych cech tego rodzaju umowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2011/83 • przedsiębiorca nie może być zobowiązany do dostarczenia szczegółowych informacji na temat dokumentów, które należy przedstawić organom celnym • należności celne należy uznać za opłaty dodatkowe w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83
Skład orzekający
I. Jarukaitis
prezes_izby
M. Condinanzi
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
R. Frendo
sprawozdawczyni
A. Kornezov
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja obowiązków informacyjnych przedsiębiorcy wobec konsumenta w zakresie opłat celnych przy międzynarodowym przewozie towarów."
Ograniczenia: Dotyczy umów międzynarodowego przewozu drogowego towarów z państwa trzeciego do UE, zawartych między przedsiębiorcą a konsumentem, które nie są umowami zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa. Nie dotyczy sytuacji, gdy przedsiębiorca świadczy usługi pośrednictwa celnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy praktycznych aspektów międzynarodowego transportu i ochrony konsumentów, co jest istotne dla firm i osób prywatnych.
“Czy przewoźnik musi znać stawki celne? TSUE wyjaśnia obowiązki informacyjne przy transporcie z krajów trzecich.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny