C-488/19
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że europejski nakaz aresztowania może być wydany w celu wykonania kary orzeczonej przez sąd państwa trzeciego, jeśli wyrok został uznany przez państwo członkowskie, a postępowanie było zgodne z prawami podstawowymi.
Sprawa dotyczyła możliwości wydania europejskiego nakazu aresztowania przeciwko obywatelowi Litwy, skazanemu w Norwegii za handel narkotykami, którego wyrok został uznany i miał być wykonany na Litwie. JR, po ucieczce do Irlandii, kwestionował przekazanie, powołując się na eksterytorialny charakter przestępstwa. Trybunał Sprawiedliwości UE wyjaśnił, że nakaz może być wydany, jeśli wyrok państwa trzeciego został uznany przez państwo członkowskie, a postępowanie było zgodne z prawami podstawowymi. Określił również, że przestępstwo popełnione poza terytorium państwa wydającego nakaz należy oceniać z perspektywy jurysdykcji państwa trzeciego.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania (ENA). Sprawa dotyczyła obywatela Litwy, JR, skazanego w Norwegii za handel narkotykami. Wyrok norweski został uznany i miał być wykonany na Litwie. Po ucieczce do Irlandii, JR został zatrzymany na podstawie ENA wydanego przez Litwę. JR kwestionował przekazanie, argumentując m.in. eksterytorialny charakter przestępstwa. Sąd odsyłający (High Court w Irlandii) zadał pytania dotyczące zastosowania ENA w sytuacji, gdy wyrok pochodzi z państwa trzeciego (Norwegii), ale został uznany przez państwo członkowskie (Litwę), oraz jak należy interpretować podstawy odmowy wykonania ENA związane z miejscem popełnienia przestępstwa. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że ENA może być wydany na podstawie orzeczenia państwa członkowskiego nakazującego wykonanie kary orzeczonej przez sąd państwa trzeciego, pod warunkiem, że wyrok został uznany przez państwo członkowskie na mocy umowy dwustronnej, kara wynosi co najmniej cztery miesiące pozbawienia wolności, a postępowanie w państwie trzecim było zgodne z prawami podstawowymi (art. 47 i 48 Karty praw podstawowych UE). Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał wyjaśnił, że w przypadku ENA wydanego na podstawie uznanego wyroku państwa trzeciego, kwestię popełnienia przestępstwa poza terytorium państwa wydającego nakaz należy rozstrzygać z uwzględnieniem jurysdykcji karnej państwa trzeciego, a nie państwa członkowskiego wydającego nakaz. Podkreślono, że celem decyzji ramowej jest ułatwienie współpracy sądowej i zapobieganie bezkarności, a odmowa wykonania ENA w takich okolicznościach mogłaby podważyć te cele.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, europejski nakaz aresztowania może zostać wydany na podstawie orzeczenia sądu państwa członkowskiego nakazującego wykonanie w tym państwie kary orzeczonej przez sąd państwa trzeciego, jeżeli na podstawie dwustronnej umowy między tymi państwami dany wyrok został uznany orzeczeniem sądu państwa członkowskiego. Jest to jednak uzależnione od spełnienia przesłanki, aby osoba została skazana na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech miesięcy, oraz aby postępowanie w państwie trzecim było zgodne z prawami podstawowymi.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że choć ENA dotyczy współpracy między państwami członkowskimi, to orzeczenia państw członkowskich uznające i nakazujące wykonanie wyroków państw trzecich mogą stanowić podstawę do wydania ENA. Kluczowe jest, aby te akty uznania i wykonania były orzeczeniami sądowymi państwa członkowskiego, a postępowanie w państwie trzecim było zgodne z prawami podstawowymi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| JR | osoba_fizyczna | wnoszący_odwołanie |
| Minister for Justice and Equality | organ_krajowy | inne |
| Irlandia | panstwo_czlonkowskie | inne |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | inne |
Przepisy (15)
Główne
Decyzja ramowa 2002/584 art. 1 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 1 § 2
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 2 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
ENA może być wydany w przypadku czynów zagrożonych karą pozbawienia wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy, lub gdy zapadł wyrok o wymiarze co najmniej czterech miesięcy.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 2 § 2
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Określone przestępstwa (w tym nielegalny handel środkami odurzającymi) stanowią podstawę do przekazania bez weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 4 § 7
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Fakultatywna podstawa odmowy wykonania ENA, gdy przestępstwo popełnione poza terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego, a prawo wykonującego nakaz państwa członkowskiego nie dopuszcza ścigania takich przestępstw.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 8 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
ENA zawiera informacje o podlegającym wykonaniu wyroku i okolicznościach popełnienia przestępstwa.
Karta art. 47
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.
Karta art. 48
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do obrony.
Pomocnicze
Decyzja ramowa 2002/584 art. 4 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Fakultatywna podstawa odmowy wykonania ENA, gdy czyn nie stanowi przestępstwa w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego (nie dotyczy przestępstw z art. 2 ust. 2).
Decyzja ramowa 2008/909 art. 3 § 1
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
Ułatwienie resocjalizacji poprzez uznawanie wyroków i wykonanie kar między państwami członkowskimi.
Decyzja ramowa 2008/947 art. 1 § 1
Decyzja ramowa Rady 2008/947/WSiSW
Ułatwienie resocjalizacji i ochrona społeczeństwa poprzez uznawanie wyroków i nadzorowanie warunków zawieszenia lub kar alternatywnych.
European Arrest Warrant Act 2003 art. 5
Ustawa z 2003 r. o europejskim nakazie aresztowania
Przestępstwo określone w ENA traktuje się jak przestępstwo zgodnie z prawem irlandzkim, jeśli czyn wypełniałby jego znamiona.
European Arrest Warrant Act 2003 art. 44
Ustawa z 2003 r. o europejskim nakazie aresztowania
Zakaz przekazania, jeśli przestępstwo popełnione poza Irlandią nie jest przestępstwem w świetle prawa irlandzkiego.
Misuse of Drugs Act, 1977 art. 15 § 1
Misuse of Drugs Act, 1977
Definicja przestępstwa posiadania środków odurzających w celu ich sprzedaży lub rozpowszechniania.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Europejski nakaz aresztowania może być wydany na podstawie uznanego wyroku państwa trzeciego, jeśli spełnione są wymogi dotyczące kary i praw podstawowych. Kwestia miejsca popełnienia przestępstwa w kontekście art. 4 pkt 7 lit. b) decyzji ramowej 2002/584 powinna być oceniana z perspektywy jurysdykcji państwa trzeciego.
Odrzucone argumenty
JR argumentował, że jedynie Norwegia mogła wystąpić o jego ekstradycję. JR argumentował, że ze względu na eksterytorialny charakter przestępstwa, Irlandia powinna odmówić wykonania nakazu.
Godne uwagi sformułowania
europejski nakaz aresztowania stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający zasadę wzajemnego uznawania wyrok wydany przez sąd państwa trzeciego nie może sam w sobie stanowić podstawy europejskiego nakazu aresztowania akty uznania i wykonania stanowią orzeczenia sądowe w rozumieniu tych przepisów, jeżeli zostały wydane przez organy sądowe państwa członkowskiego w celu wykonania kary pozbawienia wolności postępowanie, które doprowadziło do wydania w państwie trzecim wyroku uznanego następnie w wydającym nakaz państwie członkowskim, było zgodne z prawami podstawowymi kwestię, czy przestępstwo to zostało popełnione „poza terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego”, należy rozstrzygnąć z uwzględnieniem jurysdykcji karnej tego państwa trzeciego
Skład orzekający
J.-C. Bonichot
prezes-sprawozdawca
L. Bay Larsen
sędzia
C. Toader
sędzia
M. Safjan
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja stosowania europejskiego nakazu aresztowania w przypadkach wyroków pochodzących z państw trzecich, które zostały uznane przez państwa członkowskie UE. Określenie zakresu stosowania art. 4 pkt 7 lit. b) decyzji ramowej 2002/584."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji uznawania wyroków państw trzecich na mocy umów dwustronnych i wymaga zgodności z prawami podstawowymi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy złożonej interakcji między prawem UE (ENA) a prawem krajowym i umowami dwustronnymi, w kontekście międzynarodowej współpracy karnej i ochrony praw podstawowych. Jest to istotne dla prawników zajmujących się ekstradycją i prawem karnym międzynarodowym.
“Czy wyrok z kraju spoza UE może prowadzić do aresztowania w UE? TSUE wyjaśnia zasady.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę